خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

شاه نعمت‌الله ولی » غزلیات

غزل شمارهٔ ۱ : هر چه گفتم عیان شود به خدا

غزل شمارهٔ ۲ : نعمت الله است دائم با خدا

غزل شمارهٔ ۳ : عارفی کو بُود ز آل عبا

غزل شمارهٔ ۴ : ما به عین تو دیده ایم تو را

غزل شمارهٔ ۵ : رند مستی جو دمی با او برآ

غزل شمارهٔ ۶ : ذوق اگر داری در این دریا درآ

غزل شمارهٔ ۷ : ظهور سلطنت عشق او است در دو سرا

غزل شمارهٔ ۸ : خار بی کنگر چه کار آید مرا

غزل شمارهٔ ۹ : از ازل تا ابد خواند مرا

غزل شمارهٔ ۱۰ : گر بیازارد مرا موری ، نیازارم و را

غزل شمارهٔ ۱۱ : هر شب چون ماه می‌بینیم ما

غزل شمارهٔ ۱۲ : مجلس خاص او است حضرت ما

غزل شمارهٔ ۱۳ : این حضور عاشقان است الصلا

غزل شمارهٔ ۱۴ : دل ما گشته است دلبر ما

غزل شمارهٔ ۱۵ : عالمی غرقند در سیلاب ما

غزل شمارهٔ ۱۶ : صد دوا بادا فدای درد بی‌ درمان ما

غزل شمارهٔ ۱۷ : رفت آن جانان ما از دست ما

غزل شمارهٔ ۱۸ : چشم ما شد به نور او بینا

غزل شمارهٔ ۱۹ : فقر ما خوشتر ز ملک پادشا

غزل شمارهٔ ۲۰ : قدمی نه در آ در این دریا

غزل شمارهٔ ۲۱ : موج و دریا آب بادش نزد ما

غزل شمارهٔ ۲۲ : اگر آئی در این دریا بیابی آبروی ما

غزل شمارهٔ ۲۳ : به هویت چو اوست با اسما

غزل شمارهٔ ۲۴ : جام گیتی نماست سید ما

غزل شمارهٔ ۲۵ : نانوشته حرف می خوانیم ما

غزل شمارهٔ ۲۶ : مخزن گنج جملهٔ اسما ما

غزل شمارهٔ ۲۷ : عشق تو بلا و مبتلا ما

غزل شمارهٔ ۲۸ : روشن است از نور رویش دیدهٔ بینای ما

غزل شمارهٔ ۲۹ : روشنست از نور رویش دیدهٔ بینای ما

غزل شمارهٔ ۳۰ : در آمد ساقی و آورد جام می برای ما

غزل شمارهٔ ۳۱ : هرچه خواهد می کند سلطان ما

غزل شمارهٔ ۳۲ : شاه خودرائی است این سلطان ما

غزل شمارهٔ ۳۳ : دُرد درد دل بود درمان ما

غزل شمارهٔ ۳۴ : دل روان جان می دهد در عشق آن جانان ما

غزل شمارهٔ ۳۵ : صد دوا بادا دوای درد بی درمان ما

غزل شمارهٔ ۳۶ : حضرت او را به او بینیم ما

غزل شمارهٔ ۳۷ : غرق آب و آب را جوئیم ما

غزل شمارهٔ ۳۸ : هرچه می گویند می گوئیم ما

غزل شمارهٔ ۳۹ : می زخم عشق می نوشیم ما

غزل شمارهٔ ۴۰ : نور او در دیدهٔ بینا خوشی دیدیم ما

غزل شمارهٔ ۴۱ : در خرابات فنا ملک بقا داریم ما

غزل شمارهٔ ۴۲ : جان چو عودست و دل چو مجمر ما

غزل شمارهٔ ۴۳ : خوش آب حیاتی است روان در نظر ما

غزل شمارهٔ ۴۴ : خوش چشمهٔ آبی است روان در نظر ما

غزل شمارهٔ ۴۵ : چیست عالم شبنمی از نهر ما

غزل شمارهٔ ۴۶ : مرا گفت یاری که ای یار ما

غزل شمارهٔ ۴۷ : از کرم بنواخت ما را یار ما

غزل شمارهٔ ۴۸ : جام گیتی نماست این دل ما

غزل شمارهٔ ۴۹ : بندهٔ ساقی ما شو تا شوی سلطان ما

غزل شمارهٔ ۵۰ : جامیست چه جم نما دل ما

غزل شمارهٔ ۵۱ : مشک چه بود شمه ای از موی ما

غزل شمارهٔ ۵۲ : پادشاه و پادشاهی ما و درویشی ما

غزل شمارهٔ ۵۳ : ما بنده درویشیم شاها نظری فرما

غزل شمارهٔ ۵۴ : بحر در جوش است و رو دارد به ما

غزل شمارهٔ ۵۵ : خرم آن دل که شود محرم اسرار شما

غزل شمارهٔ ۵۶ : بیا ای ساقی مستان خدا را

غزل شمارهٔ ۵۷ : نور تجلی او ساخت منور مرا

غزل شمارهٔ ۵۸ : ای یار دل یار به دست آر خدا را

غزل شمارهٔ ۵۹ : همه عالم تو را و او ما را

غزل شمارهٔ ۶۰ : یار من بی یار کی ماند مرا

غزل شمارهٔ ۶۱ : رند مستی چو دمی با او برآ

غزل شمارهٔ ۶۲ : هر که آمد بر سر دار فنا

غزل شمارهٔ ۶۳ : نعمت الله است دایم با خدا

غزل شمارهٔ ۶۴ : مبتلائی دیدمش خوش در بلا

غزل شمارهٔ ۶۵ : فانی دردیم و فانی از فنا

غزل شمارهٔ ۶۶ : روشنست آئینهٔ گیتی نما

غزل شمارهٔ ۶۷ : گر بیابی آشنای بحر ما

غزل شمارهٔ ۶۸ : ما حبابیم و عین ما دریا

غزل شمارهٔ ۶۹ : عین دریائیم و دریا عین ما

غزل شمارهٔ ۷۰ : دردمندانیم و مانده بی دوا

غزل شمارهٔ ۷۱ : در آ با ما درین دریا و خوش بنشین به چشم ما

غزل شمارهٔ ۷۲ : رندیم و دگر مستیم تا باد چنین بادا

غزل شمارهٔ ۷۳ : ساقی ز کرم نواخت ما را

غزل شمارهٔ ۷۴ : عقل برو برو برو عشق بیا بیا بیا

غزل شمارهٔ ۷۵ : به سر خواجه کلان که مرا

غزل شمارهٔ ۷۶ : ظهور سلطنت عشق اوست در دو سرا

غزل شمارهٔ ۷۷ : موج است و حباب و آب و دریا

غزل شمارهٔ ۷۸ : گر بیازارد مرا موری نیازارم ورا

غزل شمارهٔ ۷۹ : صوفی صافی است در عین صفا

غزل شمارهٔ ۸۰ : فلولاه و لولانا لما کان الذی کانا

غزل شمارهٔ ۸۱ : در عین حباب آب دریاب

غزل شمارهٔ ۸۲ : عین ما جو و در این بحر به جز ما مطلب

غزل شمارهٔ ۸۳ : در دل ما نقد گنج ما طلب

غزل شمارهٔ ۸۴ : نقد گنج کنت کنزا را طلب

غزل شمارهٔ ۸۵ : دردمندانه بیا ما را طلب

غزل شمارهٔ ۸۶ : عاشقی دریادلی از ما طلب

غزل شمارهٔ ۸۷ : ذوق ما داری درآ در بحر ما ، ما را طلب

غزل شمارهٔ ۸۸ : همت از درویش صاحب دل طلب

غزل شمارهٔ ۸۹ : خوش حضوریست بزم ما دریاب

غزل شمارهٔ ۹۰ : در محیط عشق ما گوهر طلب

غزل شمارهٔ ۹۱ : ای دل اسرار ما ز جان دریاب

غزل شمارهٔ ۹۲ : رو فنا شو بیا بقا دریاب

غزل شمارهٔ ۹۳ : ساغر پر شراب را دریاب

غزل شمارهٔ ۹۴ : ای آب حباب آب دریاب

غزل شمارهٔ ۹۵ : در موج و حباب آب دریاب

غزل شمارهٔ ۹۶ : در عین ما نظر کن جام پر آب دریاب

غزل شمارهٔ ۹۷ : وجود مطلق الحق اوست دریاب

غزل شمارهٔ ۹۸ : آب ما می رود بجو دریاب

غزل شمارهٔ ۹۹ : دل به ما ده بیا دلی دریاب

غزل شمارهٔ ۱۰۰ : چون بر آمد از دل جام آفتاب

غزل شمارهٔ ۱۰۱ : چون برآمد از دل جام آفتاب

غزل شمارهٔ ۱۰۲ : صورت و معنی ما آب و حباب

غزل شمارهٔ ۱۰۳ : آفتابی رو نموده مه نقاب

غزل شمارهٔ ۱۰۴ : ساقئی دیدیم مستانه به خواب

غزل شمارهٔ ۱۰۵ : دیده ام مهر منیر مه نقاب

غزل شمارهٔ ۱۰۶ : جامی ز حباب پر کن از آب

غزل شمارهٔ ۱۰۷ : مظهر و مظهرند آب و حباب

غزل شمارهٔ ۱۰۸ : با تو گویم که چیست جام و شراب

غزل شمارهٔ ۱۰۹ : چیست عالم سایه و آن آفتاب

غزل شمارهٔ ۱۱۰ : آفتابی ز ماه بسته نقاب

غزل شمارهٔ ۱۱۱ : این طرفه بین که حضرت او با همه حجاب

غزل شمارهٔ ۱۱۲ : گرخیال عارضش بنمایدت نقشی به خواب

غزل شمارهٔ ۱۱۳ : صدف و گوهریم و بحر و حباب

غزل شمارهٔ ۱۱۴ : موج است و حباب هر دو یک آب

غزل شمارهٔ ۱۱۵ : موجیم و حباب هر دو یک آب

غزل شمارهٔ ۱۱۶ : آفتابی رو نموده مه نقاب

غزل شمارهٔ ۱۱۷ : آفتابی ز ماه بسته نقاب

غزل شمارهٔ ۱۱۸ : ماه ما از در در آمد نیمشب

غزل شمارهٔ ۱۱۹ : دردمند و دردنوشم روز و شب

غزل شمارهٔ ۱۲۰ : نعمت الله نور دین دارد لقب

غزل شمارهٔ ۱۲۱ : در دیار تو غریبیم و هوادار غریب

غزل شمارهٔ ۱۲۲ : هفت دریا شبنمی از بحر بی‌ پایان ما است

غزل شمارهٔ ۱۲۳ : ایها العشاق کوی عشق میدان بلا است

غزل شمارهٔ ۱۲۴ : این شیشهٔ ما پر از گلاب است

غزل شمارهٔ ۱۲۵ : جامیست پر آب و عین آب است

غزل شمارهٔ ۱۲۶ : موج است و حباب هر دو آب است

غزل شمارهٔ ۱۲۷ : جامی ز حباب پر ز آب است

غزل شمارهٔ ۱۲۸ : آئینهٔ ذات عین ذات است

غزل شمارهٔ ۱۲۹ : نور او در جمله اشیاء ظاهر است

غزل شمارهٔ ۱۳۰ : در محبت جان اگر بازی خوش است

غزل شمارهٔ ۱۳۱ : همه جا خوان نعمت عشق است

غزل شمارهٔ ۱۳۲ : جان ما زنده دل از آب حیات عشق است

غزل شمارهٔ ۱۳۳ : در کوی خرابات کسی را که مقام است

غزل شمارهٔ ۱۳۴ : میخانه سرای عاشقان است

غزل شمارهٔ ۱۳۵ : خانهٔ دل سرای جانان من است

غزل شمارهٔ ۱۳۶ : زمین جسم است و جانت آسمان است

غزل شمارهٔ ۱۳۷ : هر قطره‌ای از این بحر دریای بیکران است

غزل شمارهٔ ۱۳۸ : مقام عاشقان در ملک جان است

غزل شمارهٔ ۱۳۹ : دلبر سرمست ما یار خوشی نو خاسته است

غزل شمارهٔ ۱۴۰ : دیده تا نور جمالش دیده است

غزل شمارهٔ ۱۴۱ : با محیط عشق او دنیا بر ما شبنمی است

غزل شمارهٔ ۱۴۲ : جان ما با ما در این دریا نشست

غزل شمارهٔ ۱۴۳ : از جور و جفای بی وفا دوست

غزل شمارهٔ ۱۴۴ : چشم ما روشن به نور روی اوست

غزل شمارهٔ ۱۴۵ : قطره‌ای کو به بحر ما پیوست

غزل شمارهٔ ۱۴۶ : ختم رسل که سید اولاد آدم است

غزل شمارهٔ ۱۴۷ : نقش خیال اوست که گویند عالم است

غزل شمارهٔ ۱۴۸ : گر تو را عزم عالم قدم است

غزل شمارهٔ ۱۴۹ : ای عاشقان ای عاشقان معشوق با ما همدم است

غزل شمارهٔ ۱۵۰ : تا مرا عین عشق مفهوم است

غزل شمارهٔ ۱۵۱ : لطف اگر بر ما گمارد حاکم است

غزل شمارهٔ ۱۵۲ : دوش رفتم در خرابات مغان رندانه مست

غزل شمارهٔ ۱۵۳ : در کوی خرابات کسی را که مقام است

غزل شمارهٔ ۱۵۴ : در گوشهٔ میخانه کسی را که مقام است

غزل شمارهٔ ۱۵۵ : شرابخانهٔ عشاق جای سید ماست

غزل شمارهٔ ۱۵۶ : روح اعظم روان سید ماست

غزل شمارهٔ ۱۵۷ : عشق جانان در میان جان ماست

غزل شمارهٔ ۱۵۸ : حالیا دور قمر دوران ماست

غزل شمارهٔ ۱۵۹ : قابل نور الهی جان ماست

غزل شمارهٔ ۱۶۰ : هفت دریا قطره‌ای ازبحر بی‌پایان ماست

غزل شمارهٔ ۱۶۱ : عشق او آب حیات و آن حیات جان ماست

غزل شمارهٔ ۱۶۲ : عشق او سلطان ملک جان ماست

غزل شمارهٔ ۱۶۳ : دل ما گنج و گنجخانهٔ ماست

غزل شمارهٔ ۱۶۴ : منزل جان جهان بر در جانانهٔ ماست

غزل شمارهٔ ۱۶۵ : در سراپردهٔ دل خلوت جانانهٔ ماست

غزل شمارهٔ ۱۶۶ : عشق او همدم دیرینهٔ ماست

غزل شمارهٔ ۱۶۷ : علم ام الکتاب حاصل ماست

غزل شمارهٔ ۱۶۸ : گنج عشقش دفینهٔ دل ماست

غزل شمارهٔ ۱۶۹ : نور بسیط لَمعه ای از آفتاب ماست

غزل شمارهٔ ۱۷۰ : حق مطلق به حق حقیقت ماست

غزل شمارهٔ ۱۷۱ : چشم ما نور خدا بنمایدت

غزل شمارهٔ ۱۷۲ : عاشقی و باده نوشی کار ماست

غزل شمارهٔ ۱۷۳ : ساقی سرمست رندان میر بی همتای ماست

غزل شمارهٔ ۱۷۴ : درد دل ما دوای درد دل ماست

غزل شمارهٔ ۱۷۵ : عشق او سلطان ملک جان ماست

غزل شمارهٔ ۱۷۶ : هرکجا پیریست طفل پیر ماست

غزل شمارهٔ ۱۷۷ : عاشق رندی که او همدرد ماست

غزل شمارهٔ ۱۷۸ : ما ز دریائیم و دریا عین ماست

غزل شمارهٔ ۱۷۹ : آبروی ما ز اشک چشم ماست

غزل شمارهٔ ۱۸۰ : چشم ما روشن به نور الله ماست

غزل شمارهٔ ۱۸۱ : درد با همدرد اگر گوئی رواست

غزل شمارهٔ ۱۸۲ : راه عشاق رو که آن ره ماست

غزل شمارهٔ ۱۸۳ : خواجه آمد سرای خود آراست

غزل شمارهٔ ۱۸۴ : نعمت الله امام رندان است

غزل شمارهٔ ۱۸۵ : آن چنان مجلسی که جانم خواست

غزل شمارهٔ ۱۸۶ : نور او روشنی دیدهٔ ماست

غزل شمارهٔ ۱۸۷ : موج بحریم و عین ما دریاست

غزل شمارهٔ ۱۸۸ : عقل گرچه رئیس این دل ماست

غزل شمارهٔ ۱۸۹ : صورتی آراستی معنی کجاست

غزل شمارهٔ ۱۹۰ : پادشاهی چه بندگی خداست

غزل شمارهٔ ۱۹۱ : هرچه می بینی همه نور خداست

غزل شمارهٔ ۱۹۲ : چشم عالم روشن از نور خداست

غزل شمارهٔ ۱۹۳ : هر ذره که می بینی خورشید در او پیداست

غزل شمارهٔ ۱۹۴ : منزل صاحبدلان صُفّهٔ صدق و صفاست

غزل شمارهٔ ۱۹۵ : چشمی که به نور عشق بیناست

غزل شمارهٔ ۱۹۶ : هر که ز اهل عباست تابع آل عباست

غزل شمارهٔ ۱۹۷ : نور چشمت در نظر پیداست

غزل شمارهٔ ۱۹۸ : دیده تا نور جمالش دیده است

غزل شمارهٔ ۱۹۹ : چشم مردم دیدهٔ ما نور رویش دیده است

غزل شمارهٔ ۲۰۰ : نعمة الله در شراب افتاده است

غزل شمارهٔ ۲۰۱ : آفتاب حسن او از مه نقابی بسته است

غزل شمارهٔ ۲۰۲ : خوش آب حیاتیست که گویند شرابست

غزل شمارهٔ ۲۰۳ : خوش آب حیاتیست که گویند شرابست

غزل شمارهٔ ۲۰۴ : موجیم و حباب هر دو آبست

غزل شمارهٔ ۲۰۵ : ما غرقهٔ آبیم چنین تشنه عجیبست

غزل شمارهٔ ۲۰۶ : آئینهٔ ذات عین ذاتست

غزل شمارهٔ ۲۰۷ : راز دل عشاق به هر کس نتوان گفت

غزل شمارهٔ ۲۰۸ : بشنو معانئی که بیان ولایتست

غزل شمارهٔ ۲۰۹ : انسان کاملست که او کون جامعست

غزل شمارهٔ ۲۱۰ : بیا ای شاه ترکستان که هندوستان غلام تست

غزل شمارهٔ ۲۱۱ : اهل دل را از سراپردهٔ جان باید جست

غزل شمارهٔ ۲۱۲ : دنیی دون بی وفا هیچست

غزل شمارهٔ ۲۱۳ : دل به دنیا مده که آن هیچست

غزل شمارهٔ ۲۱۴ : هرچه او می دهد همه داده است

غزل شمارهٔ ۲۱۵ : دوای درد دل ای یار دردست

غزل شمارهٔ ۲۱۶ : دل ما در هوای الوند است

غزل شمارهٔ ۲۱۷ : دامن دلبر اگر آری به دست

غزل شمارهٔ ۲۱۸ : عاشقانه به عشق او سرمست

غزل شمارهٔ ۲۱۹ : نوش بادا مرا شراب الست

غزل شمارهٔ ۲۲۰ : از خرابات می رسم سرمست

غزل شمارهٔ ۲۲۱ : آمد ز درم نگار سرمست

غزل شمارهٔ ۲۲۲ : منم آن رند عاشق سرمست

غزل شمارهٔ ۲۲۳ : از دیر برون آمد ترسا بچه ای سرمست

غزل شمارهٔ ۲۲۴ : خواجه گرچه بود عمری بت پرست

غزل شمارهٔ ۲۲۵ : هر که باشد همچو سید حق پرست

غزل شمارهٔ ۲۲۶ : سریر سلطنت عشق بر سر دار است

غزل شمارهٔ ۲۲۷ : چه غم دارم چو یارم غمگسار است

غزل شمارهٔ ۲۲۸ : تن همچو تخت شاهست جان خود یکی امیر است

غزل شمارهٔ ۲۲۹ : نور او در جمله اشیاء ظاهر است

غزل شمارهٔ ۲۳۰ : گفتمش روی تو جانا قمر است

غزل شمارهٔ ۲۳۱ : بحر بی پایان ما را آبروئی دیگر است

غزل شمارهٔ ۲۳۲ : سر درین راه عشق دردسر است

غزل شمارهٔ ۲۳۳ : گوهر دریای ما را آبروئی دیگر است

غزل شمارهٔ ۲۳۴ : عشق او در جان هوائی دیگر است

غزل شمارهٔ ۲۳۵ : چشم مستش میفروشی دیگر است

غزل شمارهٔ ۲۳۶ : عاشقان حضرت او را نیازی دیگر است

غزل شمارهٔ ۲۳۷ : ای عاشقان ای عاشقان ما را بیانی دیگر است

غزل شمارهٔ ۲۳۸ : نور رویش آفتابی دیگر است

غزل شمارهٔ ۲۳۹ : نور رویش آفتابی دیگر است

غزل شمارهٔ ۲۴۰ : ملک جان در ولایتی دگر است

غزل شمارهٔ ۲۴۱ : در دل ما عشقش از جان خوشتر است

غزل شمارهٔ ۲۴۲ : عمر خوش باشد ولی با یار همدم خوشتر است

غزل شمارهٔ ۲۴۳ : نالهٔ دلسوز ما از ساز بلبل خوشتر است

غزل شمارهٔ ۲۴۴ : ساقی سرمست ما یاری خوش است

غزل شمارهٔ ۲۴۵ : نور دل ماه ، نور عشق است

غزل شمارهٔ ۲۴۶ : سرم سرگشتهٔ سودای عشق است

غزل شمارهٔ ۲۴۷ : چشم مستش ترک عیاری خوش است

غزل شمارهٔ ۲۴۸ : در محبت جان اگر بازی خوش است

غزل شمارهٔ ۲۴۹ : عشق جانان در میان جان خوشست

غزل شمارهٔ ۲۵۰ : نور روی او به او دیدن خوش است

غزل شمارهٔ ۲۵۱ : چشمهٔ چشم ما پر آب خوش است

غزل شمارهٔ ۲۵۲ : صورت و معنی به همدیگر خوش است

غزل شمارهٔ ۲۵۳ : در سراپردهٔ جان خلوت جانانه خوشست

غزل شمارهٔ ۲۵۴ : این خوشست و آن خوشست و این و آن با هم خوشست

غزل شمارهٔ ۲۵۵ : جان ما با صحبت جانی خوش است

غزل شمارهٔ ۲۵۶ : هر که آمد سوی ما با ما نشست

غزل شمارهٔ ۲۵۷ : جان ما با ما در این دریا نشست

غزل شمارهٔ ۲۵۸ : هر که او با ما درین دریا نشست

غزل شمارهٔ ۲۵۹ : هرکه او با ما در این دریا نشست

غزل شمارهٔ ۲۶۰ : بی نوائی نوای درویش است

غزل شمارهٔ ۲۶۱ : بیا که جان و دلم در هوای درویش است

غزل شمارهٔ ۲۶۲ : دل سرمست ما ز جان بگذشت

غزل شمارهٔ ۲۶۳ : نعمت الله از این و آن بگذشت

غزل شمارهٔ ۲۶۴ : رمضان آمد و روان بگذشت

غزل شمارهٔ ۲۶۵ : دل ما از منی و ما بگذشت

غزل شمارهٔ ۲۶۶ : عاشق از دنیی و عقبی درگذشت

غزل شمارهٔ ۲۶۷ : آفتاب خوشی هویدا گشت

غزل شمارهٔ ۲۶۸ : عشق مستست و عقل مخمور است

غزل شمارهٔ ۲۶۹ : عشق مستست و عقل مخمور است

غزل شمارهٔ ۲۷۰ : عشق مستت و عقل مخمور است

غزل شمارهٔ ۲۷۱ : عشق مست است و عقل مخمور است

غزل شمارهٔ ۲۷۲ : عشق مستست و عقل مخمور است

غزل شمارهٔ ۲۷۳ : همسایهٔ حضرت شریف است

غزل شمارهٔ ۲۷۴ : شاه ما در همه جهان طاق است

غزل شمارهٔ ۲۷۵ : همه عالم تن است و جان عشق است

غزل شمارهٔ ۲۷۶ : عقل از ما کنار کرد و برفت

غزل شمارهٔ ۲۷۷ : شهر دل در ولایت عشق است

غزل شمارهٔ ۲۷۸ : دل مسند پادشاه عشق است

غزل شمارهٔ ۲۷۹ : درد دل درمان جان عاشق است

غزل شمارهٔ ۲۸۰ : دم مزن ای دل که آن سر نازک است

غزل شمارهٔ ۲۸۱ : مخزن اسرار سبحانی دل است

غزل شمارهٔ ۲۸۲ : مرغ صحرائی به دریا مایل است

غزل شمارهٔ ۲۸۳ : دردمندیم و دوا درد دل است

غزل شمارهٔ ۲۸۴ : رند سرمست فارغ البال است

غزل شمارهٔ ۲۸۵ : عشق است که وارسته ز نقصان و کمالست

غزل شمارهٔ ۲۸۶ : ما را همه شب شب وصال است

غزل شمارهٔ ۲۸۷ : خلوت من مقام رندانست

غزل شمارهٔ ۲۸۸ : کار عشقست و کار ما آنست

غزل شمارهٔ ۲۸۹ : گر جفا می کند وفا آنست

غزل شمارهٔ ۲۹۰ : درد ار داری دوا همان است

غزل شمارهٔ ۲۹۱ : نعمت الله میر مستان است

غزل شمارهٔ ۲۹۲ : دل به دست آر که آئینهٔ حضرت آنست

غزل شمارهٔ ۲۹۳ : ای که گوئی که ماهتاب آنست

غزل شمارهٔ ۲۹۴ : دل و جانم فدای جانان است

غزل شمارهٔ ۲۹۵ : درد دل ما دوای جان است

غزل شمارهٔ ۲۹۶ : هر چه پیدا و هر چه پنهان است

غزل شمارهٔ ۲۹۷ : هر که حلقه به گوش مردانست

غزل شمارهٔ ۲۹۸ : همه عالم تن است و او جان است

غزل شمارهٔ ۲۹۹ : هرکه چون ما حریف مستان است

غزل شمارهٔ ۳۰۰ : بندگی کن که کار نیک آن است

غزل شمارهٔ ۳۰۱ : نعمت الله حریف مستان است

غزل شمارهٔ ۳۰۲ : نعمت الله میر رندان است

غزل شمارهٔ ۳۰۳ : میر میخانهٔ ما سید سرمستان است

غزل شمارهٔ ۳۰۴ : عالم بدن است و عشق جان است

غزل شمارهٔ ۳۰۵ : جانست که در بدن روانست

غزل شمارهٔ ۳۰۶ : میخانه سرای عاشقان است

غزل شمارهٔ ۳۰۷ : رندی که حریف عاشقان است

غزل شمارهٔ ۳۰۸ : مقصود توئی نه این نه آنست

غزل شمارهٔ ۳۰۹ : میر میخانهٔ ما سید سر مستانست

غزل شمارهٔ ۳۱۰ : عالم بدنست و عشق جانست

غزل شمارهٔ ۳۱۱ : کشتهٔ حضرت او زندهٔ جاویدانست

غزل شمارهٔ ۳۱۲ : کشتهٔ عشق تو دل زندهٔ جاویدان است

غزل شمارهٔ ۳۱۳ : یاری که ز ملک آشنائی است

غزل شمارهٔ ۳۱۴ : جامی ز می پر از می در بزم ما روان است

غزل شمارهٔ ۳۱۵ : عشق جانان حیات جان من است

غزل شمارهٔ ۳۱۶ : یاد جانان میان جان من است

غزل شمارهٔ ۳۱۷ : عشق جانان حیات جان من است

غزل شمارهٔ ۳۱۸ : گفتم که این جانان کیست ، جان گفت جانان منست

غزل شمارهٔ ۳۱۹ : دُرد دردش دوای جان منست

غزل شمارهٔ ۳۲۰ : درد عشقش دوای جان من است

غزل شمارهٔ ۳۲۱ : عشق جانان من غذای من است

غزل شمارهٔ ۳۲۲ : در سراپردهٔ جان خانهٔ دلدار من است

غزل شمارهٔ ۳۲۳ : در نظر آنکه نور چشم من است

غزل شمارهٔ ۳۲۴ : نعمت الله جان و عالم چون تن است

غزل شمارهٔ ۳۲۵ : چشم ما از نور رویش روشنست

غزل شمارهٔ ۳۲۶ : چشم چراغ من ز نور روی جانان روشنست

غزل شمارهٔ ۳۲۷ : درد دل دارم و دوا این است

غزل شمارهٔ ۳۲۸ : دردمندیم و آن دوا این است

غزل شمارهٔ ۳۲۹ : کفر زلفش که رونق دین است

غزل شمارهٔ ۳۳۰ : همه عالم حجاب حضرت اوست

غزل شمارهٔ ۳۳۱ : شاه شاهان گدای حضرت اوست

غزل شمارهٔ ۳۳۲ : همه عالم فدای خدمت اوست

غزل شمارهٔ ۳۳۳ : جان ما بندهٔ محبت اوست

غزل شمارهٔ ۳۳۴ : همه عالم ظهور حضرت اوست

غزل شمارهٔ ۳۳۵ : در آینهٔ عالم تمثال صفات اوست

غزل شمارهٔ ۳۳۶ : در آینهٔ عالم تمثال جمال اوست

غزل شمارهٔ ۳۳۷ : در هر چه نظر کردیم نقشی ز خیال اوست

غزل شمارهٔ ۳۳۸ : هر چه می بینی همه انوار اوست

غزل شمارهٔ ۳۳۹ : بنده ایم و عابد و معبود اوست

غزل شمارهٔ ۳۴۰ : چشم ما روشن به نور روی اوست

غزل شمارهٔ ۳۴۱ : جانم خیال شد به خیال خیال دوست

غزل شمارهٔ ۳۴۲ : همه را از همه بجوی ای دوست

غزل شمارهٔ ۳۴۳ : چشم ما روشن به نور روی اوست

غزل شمارهٔ ۳۴۴ : چشم ما روشن به نور اوست

غزل شمارهٔ ۳۴۵ : چشم ما روشن به نور روی اوست

غزل شمارهٔ ۳۴۶ : چشم ما روشن به نور روی اوست

غزل شمارهٔ ۳۴۷ : در خانقهی که شیخ ما اوست

غزل شمارهٔ ۳۴۸ : چشم من روشن به نور روی اوست

غزل شمارهٔ ۳۴۹ : هر چه بینی مظهر اسمای اوست

غزل شمارهٔ ۳۵۰ : ما را وجود نیست و گر هست وجود اوست

غزل شمارهٔ ۳۵۱ : بشنو ای دوست این سخن از دوست

غزل شمارهٔ ۳۵۲ : پادشاه و گدا یکیست یکیست

غزل شمارهٔ ۳۵۳ : اگر تو عاشق یاری به عشق دوست نکوست

غزل شمارهٔ ۳۵۴ : در دو عالم خدا یکیست یکیست

غزل شمارهٔ ۳۵۵ : دل ما با زبان یکی است یکیست

غزل شمارهٔ ۳۵۶ : موج و حباب و قطره درین بحر ما یکیست

غزل شمارهٔ ۳۵۷ : صورت و معنی درین دعوی یکی است

غزل شمارهٔ ۳۵۸ : آب جویای آب این عجب است

غزل شمارهٔ ۳۵۹ : قطره و دریا به نزد ما یکی است

غزل شمارهٔ ۳۶۰ : کار دل در عشقبازی بندگی است

غزل شمارهٔ ۳۶۱ : میخانهٔ دل طرب سرائیست

غزل شمارهٔ ۳۶۲ : هر شاهدی که بینم با او مرا هوائیست

غزل شمارهٔ ۳۶۳ : تن میرد و روح پاک باقی است

غزل شمارهٔ ۳۶۴ : دل جام جهان نمای شاهیست

غزل شمارهٔ ۳۶۵ : در این در به جز ما آشنا نیست

غزل شمارهٔ ۳۶۶ : با آفتاب حسنش مه نزد او هلالی است

غزل شمارهٔ ۳۶۷ : هرچه امروز حاصل ما نیست

غزل شمارهٔ ۳۶۸ : عشق را خود قرار پیدا نیست

غزل شمارهٔ ۳۶۹ : هر دل که به عشق مبتلا نیست

غزل شمارهٔ ۳۷۰ : چو میخانه سرائی هیچ جانیست

غزل شمارهٔ ۳۷۱ : موجود حقیقی به جز از ذات خدا نیست

غزل شمارهٔ ۳۷۲ : جان ما بی عشق جانان هیچ نیست

غزل شمارهٔ ۳۷۳ : بی حضور عشق جانان راحت جان هیچ نیست

غزل شمارهٔ ۳۷۴ : شک به عدم نیست که او هیچ نیست

غزل شمارهٔ ۳۷۵ : در دل هر که عشق جانان نیست

غزل شمارهٔ ۳۷۶ : هر کرا درد نیست درمان نیست

غزل شمارهٔ ۳۷۷ : غنچهٔ باغ غیر خندان نیست

غزل شمارهٔ ۳۷۸ : موحد در این ره به تقلید نیست

غزل شمارهٔ ۳۷۹ : بحریست بحر دل که کرانش پدید نیست

غزل شمارهٔ ۳۸۰ : آن وتر که غیر او احد نیست

غزل شمارهٔ ۳۸۱ : دل ندارد هر که او را درد نیست

غزل شمارهٔ ۳۸۲ : جان ندارد هر که جانانیش نیست

غزل شمارهٔ ۳۸۳ : یک قدم ازخویش بیرون نه که گامی بیش نیست

غزل شمارهٔ ۳۸۴ : هر که را عشق نیست آنش نیست

غزل شمارهٔ ۳۸۵ : عشق بازیست عشقبازی نیست

غزل شمارهٔ ۳۸۶ : عشق را با کفر و ایمان کار نیست

غزل شمارهٔ ۳۸۷ : او با تو ، تو را از او خبر نیست

غزل شمارهٔ ۳۸۸ : خوشتر از ساغر می همدم نیست

غزل شمارهٔ ۳۸۹ : در حقیقت عشق را خود نام نیست

غزل شمارهٔ ۳۹۰ : در هر دلی که مهر جمال حبیب نیست

غزل شمارهٔ ۳۹۱ : می رود عمر عزیز ما دریغا چاره نیست

غزل شمارهٔ ۳۹۲ : موج دریائیم و هر دو غیر آبی هست نیست

غزل شمارهٔ ۳۹۳ : لطف آن سلطان ما را انتهائی هست نیست

غزل شمارهٔ ۳۹۴ : همچو این محجوب ما صاحب جمالی هست نیست

غزل شمارهٔ ۳۹۵ : عشق را در مجلس عشاق ننگی هست نیست

غزل شمارهٔ ۳۹۶ : هر کجا جامی است بی می هست نیست

غزل شمارهٔ ۳۹۷ : اندر این دل غیر دلبر هست نیست

غزل شمارهٔ ۳۹۸ : هیچکس بی نعمت الله هست نیست

غزل شمارهٔ ۳۹۹ : زاهدان را ذوق رندان هست نیست

غزل شمارهٔ ۴۰۰ : روحها در روح اعظم فانی است

غزل شمارهٔ ۴۰۱ : صحبت جانان من مجلس روحانی است

غزل شمارهٔ ۴۰۲ : شادمانم زانکه غمخوارم وی است

غزل شمارهٔ ۴۰۳ : هرچه بینی جمله آیات وی است

غزل شمارهٔ ۴۰۴ : هرکجا گنجیست ماری در وی است

غزل شمارهٔ ۴۰۵ : در نظر عالم چو جامی پر می است

غزل شمارهٔ ۴۰۶ : کنج دل گنجینهٔ عشق وی است

غزل شمارهٔ ۴۰۷ : ما را چو ز عشق راحتی هست

غزل شمارهٔ ۴۰۸ : مطرب عشق ساز ما بنواخت

غزل شمارهٔ ۴۰۹ : مطرب عشاق ساز ما نواخت

غزل شمارهٔ ۴۱۰ : لطف سازنده تا عیانم ساخت

غزل شمارهٔ ۴۱۱ : آتش عشقش تمام عود وجودم بسوخت

غزل شمارهٔ ۴۱۲ : آتشی ظاهر شد و پیدا و پنهانم بسوخت

غزل شمارهٔ ۴۱۳ : آتش عشق تو دل در بر بسوخت

غزل شمارهٔ ۴۱۴ : علم ما در کتاب نتوان یافت

غزل شمارهٔ ۴۱۵ : علم ما در کتاب نتوان یافت

غزل شمارهٔ ۴۱۶ : بی سبب وصل یار نتوان یافت

غزل شمارهٔ ۴۱۷ : بی درد دل ای دوست دوا را نتوان یافت

غزل شمارهٔ ۴۱۸ : بلبل چو هوای گلستان یافت

غزل شمارهٔ ۴۱۹ : جانم از درد دل دوائی یافت

غزل شمارهٔ ۴۲۰ : دل ز جان بگذشت و جانان بازیافت

غزل شمارهٔ ۴۲۱ : جان به خلوت سرای جانان رفت

غزل شمارهٔ ۴۲۲ : یار ما رفت گوییا جان رفت

غزل شمارهٔ ۴۲۳ : عاشقی جان را به جانان داد و رفت

غزل شمارهٔ ۴۲۴ : رند سرمستی ز پا افتاد و رفت

غزل شمارهٔ ۴۲۵ : نعمت الله جان به جانان داد و رفت

غزل شمارهٔ ۴۲۶ : نعمت الله جان به جانان داد و رفت

غزل شمارهٔ ۴۲۷ : عاشقی جان را به جانان داد و رفت

غزل شمارهٔ ۴۲۸ : گرد و خاک ما روان بر باد رفت

غزل شمارهٔ ۴۲۹ : یار ما زاری ما نشنید و رفت

غزل شمارهٔ ۴۳۰ : در ره عشق چو ما بی سر و پا باید رفت

غزل شمارهٔ ۴۳۱ : فارغ از نام و نشان خواهیم رفت

غزل شمارهٔ ۴۳۲ : به خرابات مغان بی سر و پا خواهم رفت

غزل شمارهٔ ۴۳۳ : عقل مشوش دماغ از سر ما رفت رفت

غزل شمارهٔ ۴۳۴ : تا که سودای خیالش در سُویدا جا گرفت

غزل شمارهٔ ۴۳۵ : تا که سودای خیالش در سویدا جا گرفت

غزل شمارهٔ ۴۳۶ : نور چشم عالمی بر دیدهٔ ما جا گرفت

غزل شمارهٔ ۴۳۷ : عشق دلبر در دل ما جا گرفت

غزل شمارهٔ ۴۳۸ : آتش عشقش خوشی در ما گرفت

غزل شمارهٔ ۴۳۹ : چشم مستش گوشه ای از ما گرفت

غزل شمارهٔ ۴۴۰ : گر وصال یار خواهی ترک جان باید گرفت

غزل شمارهٔ ۴۴۱ : سید ما بر درش مأوا گرفت

غزل شمارهٔ ۴۴۲ : سلطان عشق ملک جهان را روان گرفت

غزل شمارهٔ ۴۴۳ : آفتاب رخش جهان بگرفت

غزل شمارهٔ ۴۴۴ : شهرت ذوق ما جهان بگرفت

غزل شمارهٔ ۴۴۵ : عشق سلطان ما جهان بگرفت

غزل شمارهٔ ۴۴۶ : معنی او نمود در صورت

غزل شمارهٔ ۴۴۷ : چشمم به نور و معنی دیده جمال صورت

غزل شمارهٔ ۴۴۸ : دُرد دردش نوش کن گر صاف درمان بایدت

غزل شمارهٔ ۴۴۹ : هر که بد بازی کند بد باز گردد عاقبت

غزل شمارهٔ ۴۵۰ : چون من ز ولای تو رسیدم به ولایت

غزل شمارهٔ ۴۵۱ : در کوی خرابات نشستم به سلامت

غزل شمارهٔ ۴۵۲ : رفتی به سلامت به سلامت به سلامت

غزل شمارهٔ ۴۵۳ : هرگز نبود عاشقی و راه سلامت

غزل شمارهٔ ۴۵۴ : مستیم و خرابیم و گرفتار خرابات

غزل شمارهٔ ۴۵۵ : مائیم و می صحبت رندان خرابات

غزل شمارهٔ ۴۵۶ : نعمت الله مظهر ذات و صفات

غزل شمارهٔ ۴۵۷ : فانی تمام خدمت اوست

غزل شمارهٔ ۴۵۸ : تبخال زده بر لب من خسته از آن است

غزل شمارهٔ ۴۵۹ : ملک داری همه به تدبیر است

غزل شمارهٔ ۴۶۰ : عشق را مسجد و میخانه یکی است

غزل شمارهٔ ۴۶۱ : عشق آمد و عقل کرد غارت

غزل شمارهٔ ۴۶۲ : عمر بی او که بر سر آری هیچ

غزل شمارهٔ ۴۶۳ : ما را به غیر او نبود التفات هیچ

غزل شمارهٔ ۴۶۴ : دل به دست باد خواهم داد هر چه باد باد

غزل شمارهٔ ۴۶۵ : آب چشم ما به روی ما فتاد

غزل شمارهٔ ۴۶۶ : آب چشم ما به هر سو رو نهاد

غزل شمارهٔ ۴۶۷ : در دلم غیر او نمی‌گنجد

غزل شمارهٔ ۴۶۸ : ساقیی جام سوی ما آورد

غزل شمارهٔ ۴۶۹ : ترک سر‌مستی مرا دامن کشانم می‌کشد

غزل شمارهٔ ۴۷۰ : بیا ای یار و بر اغیار می‌خند

غزل شمارهٔ ۴۷۱ : عاشقانی که در جهان باشند

غزل شمارهٔ ۴۷۲ : دیدهٔ ما چو روی او بیند

غزل شمارهٔ ۴۷۳ : چشم ما روشن به نور او بود

غزل شمارهٔ ۴۷۴ : هر که رخسار تو بیند به گلستان نرود

غزل شمارهٔ ۴۷۵ : در رحمت خدا به ما بگشود

غزل شمارهٔ ۴۷۶ : دولتی خوش خدا به ما بخشید

غزل شمارهٔ ۴۷۷ : آن چنان ذاتی نهان اندر صفت پیدا بود

غزل شمارهٔ ۴۷۸ : کون جامع جامع اسما بود

غزل شمارهٔ ۴۷۹ : آبروی ما ز چشم ما بود

غزل شمارهٔ ۴۸۰ : قطره و دریا همه از ما بود

غزل شمارهٔ ۴۸۱ : هر که چون ما غرقهٔ دریا بود

غزل شمارهٔ ۴۸۲ : هرکه را ذوقش به سوی ما بود

غزل شمارهٔ ۴۸۳ : روح اعظم ذرهٔ بیضا بود

غزل شمارهٔ ۴۸۴ : بحر ما دریای بی پایان بود

غزل شمارهٔ ۴۸۵ : بحر ما دریای بی پایان بود

غزل شمارهٔ ۴۸۶ : جان بی جانان تن بی جان بود

غزل شمارهٔ ۴۸۷ : عقل کل در عشق سرگردان بود

غزل شمارهٔ ۴۸۸ : نقل ما چون نقد سرمستان بود

غزل شمارهٔ ۴۸۹ : جان بی جانان تن بی جان بود

غزل شمارهٔ ۴۹۰ : دل که بی دلبر بود بی جان بود

غزل شمارهٔ ۴۹۱ : خوش بود دردی که درمان او بود

غزل شمارهٔ ۴۹۲ : حاصلم از دین و دنیا او بود

غزل شمارهٔ ۴۹۳ : هرچه آید در نظر چون او بود

غزل شمارهٔ ۴۹۴ : چشم ما روشن به نور او بود

غزل شمارهٔ ۴۹۵ : چشم ما روشن به نور او بود

غزل شمارهٔ ۴۹۶ : نقطه در دایره نمود و نبود

غزل شمارهٔ ۴۹۷ : هرچه ما را می رسد از او بود

غزل شمارهٔ ۴۹۸ : در نظر گر نور روی او بود

غزل شمارهٔ ۴۹۹ : آینه چندان که روشن تر بود

غزل شمارهٔ ۵۰۰ : عاشقی از عاقلی خوشتر بود

غزل شمارهٔ ۵۰۱ : نسبت خرقه ام از پیر خرابات بود

غزل شمارهٔ ۵۰۲ : مشرب توحید یاران خوش بود

غزل شمارهٔ ۵۰۳ : حق است دین سید و دین من این بود

غزل شمارهٔ ۵۰۴ : فعل عالم ظل فعل الله بود

غزل شمارهٔ ۵۰۵ : هرکه از عشق در طرب نبود

غزل شمارهٔ ۵۰۶ : چشم بینائی که بر او اوفتد

غزل شمارهٔ ۵۰۷ : گر آتش آه ما درافتد

غزل شمارهٔ ۵۰۸ : چشم ما آبش به هرسو می‌رود

غزل شمارهٔ ۵۰۹ : خون دل از دیده بر رو می رود

غزل شمارهٔ ۵۱۰ : آب چشم ما به هر سو می رود

غزل شمارهٔ ۵۱۱ : چشم ما خوش چشمهٔ آبی به هر سو می رود

غزل شمارهٔ ۵۱۲ : عقل دوراندیش هردم جای دیگر می‌رود

غزل شمارهٔ ۵۱۳ : آب چشم ما به هر سو می رود

غزل شمارهٔ ۵۱۴ : عشق دردیست تا نمی گیرد

غزل شمارهٔ ۵۱۵ : عقل مخمور است و مستان را به قاضی می برد

غزل شمارهٔ ۵۱۶ : ترک چشم مست او دلها بغارت می برد

غزل شمارهٔ ۵۱۷ : ترک چشم مست او دلها به غارت می برد

غزل شمارهٔ ۵۱۸ : خوش بود گر این دوئی یکتا شود

غزل شمارهٔ ۵۱۹ : هر زمان عشقی ز نو پیدا شود

غزل شمارهٔ ۵۲۰ : نطق حیوان جمع کن تا آدمی حاصل شود

غزل شمارهٔ ۵۲۱ : رند مستی کو حریف ما شود

غزل شمارهٔ ۵۲۲ : مظهری باید که تا مظهر به او ظاهر شود

غزل شمارهٔ ۵۲۳ : عین دریاییم و ما را موج دریا می‌کشد

غزل شمارهٔ ۵۲۴ : هرکه باشد بندهٔ او درجهان سلطان شود

غزل شمارهٔ ۵۲۵ : خاطر ما سوی دریا می‌کشد

غزل شمارهٔ ۵۲۶ : غرق دریاییم و ما را موج دریا می‌کشد

غزل شمارهٔ ۵۲۷ : دل دگر ما را به مأوا می‌کشد

غزل شمارهٔ ۵۲۸ : عشق ما را سوی دریا می‌کشد

غزل شمارهٔ ۵۲۹ : یار سرمست است و ما را می‌کشد

غزل شمارهٔ ۵۳۰ : هر دم بر آب چشم ما نقش خیالی می کشد

غزل شمارهٔ ۵۳۱ : دل سوی صاحب جمالی می کشد

غزل شمارهٔ ۵۳۲ : چشم ما نقش خیال او بر آتش می کشد

غزل شمارهٔ ۵۳۳ : مدام جام می او حیات می بخشد

غزل شمارهٔ ۵۳۴ : ترک سرمستی مرا دامن‌کشانم می‌کشد

غزل شمارهٔ ۵۳۵ : هر کسی نقشی بر آبی می کشند

غزل شمارهٔ ۵۳۶ : می محبت او راحتی به جان بخشد

غزل شمارهٔ ۵۳۷ : هرچه بخشد خدا به ما بخشد

غزل شمارهٔ ۵۳۸ : نعمت الله خدا به ما بخشید

غزل شمارهٔ ۵۳۹ : نعمت الله خدا به ما بخشید

غزل شمارهٔ ۵۴۰ : می خمخانه ای به ما بخشید

غزل شمارهٔ ۵۴۱ : جام گیتی نما به ما بخشید

غزل شمارهٔ ۵۴۲ : دامن از تردامنان جان پدر باید کشید

غزل شمارهٔ ۵۴۳ : از احد احمد آشکارا شد

غزل شمارهٔ ۵۴۴ : آفتابی به ماه پیدا شد

غزل شمارهٔ ۵۴۵ : واحدی در کثیر پیدا شد

غزل شمارهٔ ۵۴۶ : نیمشب ماه ما هویدا شد

غزل شمارهٔ ۵۴۷ : سلطان سراپردهٔ میخانه کجا شد

غزل شمارهٔ ۵۴۸ : هر که او آشنای سلطان شد

غزل شمارهٔ ۵۴۹ : سنبل زلف او پریشان شد

غزل شمارهٔ ۵۵۰ : بلبل جان چو ساکن تن شد

غزل شمارهٔ ۵۵۱ : به عشق چهرهٔ لیلی دل بیچاره مجنون شد

غزل شمارهٔ ۵۵۲ : به سراپردهٔ میخانه روان خواهم شد

غزل شمارهٔ ۵۵۳ : عاقبت سید ما سوی مغان خواهد شد

غزل شمارهٔ ۵۵۴ : مه ز برج شرف چو طالع شد

غزل شمارهٔ ۵۵۵ : عشق او با جان ما پیوسته شد

غزل شمارهٔ ۵۵۶ : بحر عشقش را کران پیدا نشد

غزل شمارهٔ ۵۵۷ : به جز میخانه جای ما نباشد

غزل شمارهٔ ۵۵۸ : وجود صورت و معنی ز جود ما باشد

غزل شمارهٔ ۵۵۹ : گر نه او یار غار ما باشد

غزل شمارهٔ ۵۶۰ : همه عالم فدای ما باشد

غزل شمارهٔ ۵۶۱ : به کام ما بود عالم اگر او یار ما باشد

غزل شمارهٔ ۵۶۲ : به یمن دولت وصلش جهان در حکم ما باشد

غزل شمارهٔ ۵۶۳ : هر که را شیخ آن چنان باشد

غزل شمارهٔ ۵۶۴ : گفتم به خواب بینم گفتا خیال باشد

غزل شمارهٔ ۵۶۵ : همه عالم خیال او باشد

غزل شمارهٔ ۵۶۶ : تو را اهل نظر خوانم گرت منظور او باشد

غزل شمارهٔ ۵۶۷ : هر که او را خبر از اهل دلانش باشد

غزل شمارهٔ ۵۶۸ : ناز با یار غار خوش باشد

غزل شمارهٔ ۵۶۹ : عاشق و یار خویش خوش باشد

غزل شمارهٔ ۵۷۰ : مدام همدم جام شراب خوش باشد

غزل شمارهٔ ۵۷۱ : ما عاشق و مستیم کرامات چه باشد

غزل شمارهٔ ۵۷۲ : کرمش گنج بی کران باشد

غزل شمارهٔ ۵۷۳ : رند مست از بلا نه اندیشد

غزل شمارهٔ ۵۷۴ : هر که او را به نور او بیند

غزل شمارهٔ ۵۷۵ : نقش خیال عالم عارف به خواب بیند

غزل شمارهٔ ۵۷۶ : دلبر سرمست ما عزمی به دریا می‌کند

غزل شمارهٔ ۵۷۷ : ما مریدیم و پیر ما مرشد

غزل شمارهٔ ۵۷۸ : هر که در کوی تو جانا نفسی بنشیند

غزل شمارهٔ ۵۷۹ : خوشست این دیدهٔ روشن که غیر او نمی بیند

غزل شمارهٔ ۵۸۰ : چشم ما عین ما به ما بیند

غزل شمارهٔ ۵۸۱ : چه خوش چشمی که نور او به نور روی او بیند

غزل شمارهٔ ۵۸۲ : دیدهٔ ما چو روی او بیند

غزل شمارهٔ ۵۸۳ : این دل دریادل ما عزم دریا می‌کند

غزل شمارهٔ ۵۸۴ : دل باز عزم کعبهٔ مقصود می کند

غزل شمارهٔ ۵۸۵ : در خرابات مغان خمخانه جوشی می کند

غزل شمارهٔ ۵۸۶ : ترک عشقش ملک جان بگرفت و غارت می کند

غزل شمارهٔ ۵۸۷ : آب چشمم دم به دم از دل روایت می‌کند

غزل شمارهٔ ۵۸۸ : عاشق جانانم و جانم خروشی می کند

غزل شمارهٔ ۵۸۹ : کشتهٔ عشق او شفا چه کند

غزل شمارهٔ ۵۹۰ : خستهٔ عشق تو بیچاره شفا را چه کند

غزل شمارهٔ ۵۹۱ : دل عاشق نظر به جان نکند

غزل شمارهٔ ۵۹۲ : یاری که می ننوشد از ذوق ما چه داند

غزل شمارهٔ ۵۹۳ : غیر او کی به یاد ما ماند

غزل شمارهٔ ۵۹۴ : عهد با زلف تو بستیم خدا می داند

غزل شمارهٔ ۵۹۵ : دل چو دم از عشق دلبر می‌زند

غزل شمارهٔ ۵۹۶ : مرغ زیرک بین که یاهو می زند

غزل شمارهٔ ۵۹۷ : عاشقی کز عشق او دم می زند

غزل شمارهٔ ۵۹۸ : ذوق ما در جهان نمی‌گنجد

غزل شمارهٔ ۵۹۹ : بود و نابود در نمی گنجد

غزل شمارهٔ ۶۰۰ : مرا حالی است با جانان که جانم درنمی‌گنجد

غزل شمارهٔ ۶۰۱ : در این خلوت حکایت درنگنجد

غزل شمارهٔ ۶۰۲ : در دل به جز از خدا نگنجد

غزل شمارهٔ ۶۰۳ : هرکه جان در عشق جانان می‌دهد

غزل شمارهٔ ۶۰۴ : جام و می بخشید و می وی می دهد

غزل شمارهٔ ۶۰۵ : معنی یکی و صورت او در ظهور صد

غزل شمارهٔ ۶۰۶ : توحید و موحد و موحد

غزل شمارهٔ ۶۰۷ : هر که او نیک می کند یابد

غزل شمارهٔ ۶۰۸ : ما به تو هستیم و تو هستی به خود

غزل شمارهٔ ۶۰۹ : خراباتست و خم در جوش و ساقی مست و ما بی خود

غزل شمارهٔ ۶۱۰ : توحید و موحد و موحد

غزل شمارهٔ ۶۱۱ : از سر ذوق دیده ام عین یکی و نام صد

غزل شمارهٔ ۶۱۲ : دلی که درد ندارد دوا کجا یابد

غزل شمارهٔ ۶۱۳ : هرکه فانی شود بقا یابد

غزل شمارهٔ ۶۱۴ : چشم مست تو گر از خواب گران برخیزد

غزل شمارهٔ ۶۱۵ : نور با نور خوش در آویزد

غزل شمارهٔ ۶۱۶ : ساز عشقش نوای دل سازد

غزل شمارهٔ ۶۱۷ : اگر مه روی من روزی نقاب از رخ براندازد

غزل شمارهٔ ۶۱۸ : آتشی در دل است و جان سوزد

غزل شمارهٔ ۶۱۹ : ما انا الحق از فنا خواهیم زد

غزل شمارهٔ ۶۲۰ : عاشقی کو هوای ما دارد

غزل شمارهٔ ۶۲۱ : هر جا که دکانداریست او مایه ز ما دارد

غزل شمارهٔ ۶۲۲ : چو نور دیده چشم من خیالش درنظر دارد

غزل شمارهٔ ۶۲۳ : می خمخانهٔ ما مستی دیگر دارد

غزل شمارهٔ ۶۲۴ : هوای درد بی درمان که دارد

غزل شمارهٔ ۶۲۵ : پردهٔ دیدهٔ من نقش خیالت دارد

غزل شمارهٔ ۶۲۶ : بستهٔ بند بلای تو نجاتی دارد

غزل شمارهٔ ۶۲۷ : هر که از اهل کمال است جلالی دارد

غزل شمارهٔ ۶۲۸ : هر کجا ساغری است می دارد

غزل شمارهٔ ۶۲۹ : عالم از نام او نشان دارد

غزل شمارهٔ ۶۳۰ : هر که او عاشق است جان دارد

غزل شمارهٔ ۶۳۱ : پادشاهی گدای او دارد

غزل شمارهٔ ۶۳۲ : هر کس که هوای ما ندارد

غزل شمارهٔ ۶۳۳ : یاری که خیال دوست دارد

غزل شمارهٔ ۶۳۴ : صاحبنظری کو که جهان درنظر آرد

غزل شمارهٔ ۶۳۵ : گوئیا چشم ابر می خارد

غزل شمارهٔ ۶۳۶ : عقل از اینجا بی خبر او ره به بالا کی برد

غزل شمارهٔ ۶۳۷ : گر ز چین سنبل زلفت صبا بوئی برد

غزل شمارهٔ ۶۳۸ : خوش بود گر او به حالم بنگرد

غزل شمارهٔ ۶۳۹ : چشم ما چون به روی او نگرد

غزل شمارهٔ ۶۴۰ : مقصود بی وسیله حاصل نمی توان کرد

غزل شمارهٔ ۶۴۱ : محبوب دل و راحت جانی چه توان کرد

غزل شمارهٔ ۶۴۲ : نوری است که وصفش به ستاره نتوان کرد

غزل شمارهٔ ۶۴۳ : با چنین درد دلی میل دوا نتوان کرد

غزل شمارهٔ ۶۴۴ : حسن او بر چشم ما پیدا که کرد

غزل شمارهٔ ۶۴۵ : با من بینوا چه خواهی کرد

غزل شمارهٔ ۶۴۶ : دست با او در کمر خواهیم کرد

غزل شمارهٔ ۶۴۷ : کردگار از کرم عیانم کرد

غزل شمارهٔ ۶۴۸ : غنچه در گلستان تبسم کرد

غزل شمارهٔ ۶۴۹ : دوش تا روز دل از عشق تنعم می کرد

غزل شمارهٔ ۶۵۰ : به حکایت شراب نتوان خورد

غزل شمارهٔ ۶۵۱ : عاشقم بر روی نورالله خود

غزل شمارهٔ ۶۵۲ : بیا ای نور چشم ما و خوش بنشین به جای خود

غزل شمارهٔ ۶۵۳ : این که گوئی نعمت الله جان سپرد

غزل شمارهٔ ۶۵۴ : خواجهٔ غافل برفت و جان سپرد

غزل شمارهٔ ۶۵۵ : هر که بد زیست عاقبت بد مُرد

غزل شمارهٔ ۶۵۶ : بود روزی خواجه ای سالار کرد

غزل شمارهٔ ۶۵۷ : چون شراب صاف درمان است مارا دُرد درد

غزل شمارهٔ ۶۵۸ : آن لحظه که جان در تتق غیب نهان بود

غزل شمارهٔ ۶۵۹ : یک دم بی می نمی توان بود

غزل شمارهٔ ۶۶۰ : نقش غیری محال خواهد بود

غزل شمارهٔ ۶۶۱ : گر یکی در هزار خواهد بود

غزل شمارهٔ ۶۶۲ : خواجه آنجا فقیر خواهد بود

غزل شمارهٔ ۶۶۳ : جان مجنون فدای لیلی بود

غزل شمارهٔ ۶۶۴ : آفتاب مه نقابی رو نمود

غزل شمارهٔ ۶۶۵ : این سعادت بین که ما را رو نمود

غزل شمارهٔ ۶۶۶ : خوش خیالی به خواب رو بنمود

غزل شمارهٔ ۶۶۷ : پادشه حکم ما روان بنمود

غزل شمارهٔ ۶۶۸ : صبحدم آفتاب رو بنمود

غزل شمارهٔ ۶۶۹ : بیا که مجلس عشق است و طالع مسعود

غزل شمارهٔ ۶۷۰ : هر کجا صاحبجمالی رو نمود

غزل شمارهٔ ۶۷۱ : جیب شب آفتاب چون بگشود

غزل شمارهٔ ۶۷۲ : نور روی او به چشم ما نمود

غزل شمارهٔ ۶۷۳ : روی خود را به نور دل بنمود

غزل شمارهٔ ۶۷۴ : آفتاب از رخ نقاب مه گشود

غزل شمارهٔ ۶۷۵ : یک نفس یعقوب بی یوسف نبود

غزل شمارهٔ ۶۷۶ : عالم از جود او بود موجود

غزل شمارهٔ ۶۷۷ : به سر عاشقان که عین وجود

غزل شمارهٔ ۶۷۸ : هر کسی را عنایتی فرمود

غزل شمارهٔ ۶۷۹ : لطف ساقی بسی کرم فرمود

غزل شمارهٔ ۶۸۰ : لطف ساقی بسی کرم فرمود

غزل شمارهٔ ۶۸۱ : ساقی ما به ما کرم فرمود

غزل شمارهٔ ۶۸۲ : هستی ما همه بود به وجود

غزل شمارهٔ ۶۸۳ : مائیم ایاز و یار محمود

غزل شمارهٔ ۶۸۴ : هرچه امکان لطف و رحمت بود

غزل شمارهٔ ۶۸۵ : قادر پر کمال کن فیکون

غزل شمارهٔ ۶۸۶ : در همه آینه جمال نمود

غزل شمارهٔ ۶۸۷ : در مرتبه ای ساجد در مرتبه ای مسجود

غزل شمارهٔ ۶۸۸ : نگار مست من هر دم ز نو بزمی بیاراید

غزل شمارهٔ ۶۸۹ : بر بسته نقاب ، دل رباید

غزل شمارهٔ ۶۹۰ : عقل هر دم که در سرود آید

غزل شمارهٔ ۶۹۱ : خواب در چشم خوش نمی آید

غزل شمارهٔ ۶۹۲ : عقل ناقص به کار می ناید

غزل شمارهٔ ۶۹۳ : خیال او به هر نقشی برآید

غزل شمارهٔ ۶۹۴ : ساقی رخ اگر به ما نماید

غزل شمارهٔ ۶۹۵ : عقل چندان که خود بیاراید

غزل شمارهٔ ۶۹۶ : گر در طلب اوئی ناگه به برت آید

غزل شمارهٔ ۶۹۷ : چشمت به تو نور خوش نماید

غزل شمارهٔ ۶۹۸ : نقشی است خیالش که به هر دست بر آید

غزل شمارهٔ ۶۹۹ : با رخ او قمر چه کار آید

غزل شمارهٔ ۷۰۰ : خوش درددلی دارم درمان به چه کار آید

غزل شمارهٔ ۷۰۱ : نوش کن می که روحت افزاید

غزل شمارهٔ ۷۰۲ : ذاتش به صفات می نماید

غزل شمارهٔ ۷۰۳ : ذاتش به صفات می نماید

غزل شمارهٔ ۷۰۴ : گهی عکس رخش جان می‌نماید

غزل شمارهٔ ۷۰۵ : خیال غیر خوابی می نماید

غزل شمارهٔ ۷۰۶ : جسمی دارم که جان نماید

غزل شمارهٔ ۷۰۷ : نوری که خدا به ما نماید

غزل شمارهٔ ۷۰۸ : مرا هر دم خیالی رو نماید

غزل شمارهٔ ۷۰۹ : عالم چو مثالی است که در آب نماید

غزل شمارهٔ ۷۱۰ : هر که او عین ما به ما جوید

غزل شمارهٔ ۷۱۱ : عاشق آن است که معشوق به جان می جوید

غزل شمارهٔ ۷۱۲ : این و آن بود جمله آن گردید

غزل شمارهٔ ۷۱۳ : این چنین رندی که من دیدم که دید

غزل شمارهٔ ۷۱۴ : عین او در عین اعیان شد پدید

غزل شمارهٔ ۷۱۵ : سالها در طلبت دیده به هر سو گردید

غزل شمارهٔ ۷۱۶ : از کرم جان عزیزم بر جانانه برید

غزل شمارهٔ ۷۱۷ : رخت ما را به سراپردهٔ میخانه برید

غزل شمارهٔ ۷۱۸ : زاهد به سراپردهٔ رندان مگذارید

غزل شمارهٔ ۷۱۹ : کفر سر زلف بت عیار ببینید

غزل شمارهٔ ۷۲۰ : در دور قمر نقطهٔ خورشید ببینید

غزل شمارهٔ ۷۲۱ : آفتاب چرخ معنی بایزید

غزل شمارهٔ ۷۲۲ : ترک می و میخانه به یک بار مگوئید

غزل شمارهٔ ۷۲۳ : در سراپردهٔ دل خانه خدا را طلبید

غزل شمارهٔ ۷۲۴ : زاهد دگر از خلوت تقوی به درافتاد

غزل شمارهٔ ۷۲۵ : آتشی در نهاد جان افتاد

غزل شمارهٔ ۷۲۶ : هر که بر خاک راه او افتاد

غزل شمارهٔ ۷۲۷ : دل به دست زلف دلبر اوفتاد

غزل شمارهٔ ۷۲۸ : آب چشم ما به روی ما فتاد

غزل شمارهٔ ۷۲۹ : هرکه در دریای بی پایان فتاد

غزل شمارهٔ ۷۳۰ : ساقی جامی به این و آن داد

غزل شمارهٔ ۷۳۱ : دردی است در این دل که به درمان نتوان داد

غزل شمارهٔ ۷۳۲ : هر که او در عشق جانان جان نداد

غزل شمارهٔ ۷۳۳ : جام جم می خورم که نوشم باد

غزل شمارهٔ ۷۳۴ : می محبت او نوش کن که نوشت باد

غزل شمارهٔ ۷۳۵ : ورد صاحبنظران فاتحهٔ روی تو باد

غزل شمارهٔ ۷۳۶ : عشق او با جان و دل پیوسته باد

غزل شمارهٔ ۷۳۷ : حضرت سلطان ما پاینده باد

غزل شمارهٔ ۷۳۸ : یا رب ز غم هجران رستیم مبارک باد

غزل شمارهٔ ۷۳۹ : عاشقی کو سر به پای ما نهاد

غزل شمارهٔ ۷۴۰ : آب چشم ما به هر سو رو نهاد

غزل شمارهٔ ۷۴۱ : ترک سرمستم دگر باره کلاه کج نهاد

غزل شمارهٔ ۷۴۲ : اهل نظران دیده به روی تو گشایند

غزل شمارهٔ ۷۴۳ : هر در که به روی ما گشایند

غزل شمارهٔ ۷۴۴ : عارفانی که ما به ما جویند

غزل شمارهٔ ۷۴۵ : ذوقیست دلم را که به عالم نتوان داد

غزل شمارهٔ ۷۴۶ : رندان همه مستند و می از جام ندانند

غزل شمارهٔ ۷۴۷ : دست چپ را یسار می خوانند

غزل شمارهٔ ۷۴۸ : سیدم روح اعظمش خوانند

غزل شمارهٔ ۷۴۹ : مده به باد هوا جان خویشتن بر باد

غزل شمارهٔ ۷۵۰ : ساغر و می مدام در کارند

غزل شمارهٔ ۷۵۱ : آنها که نگار را نگارند

غزل شمارهٔ ۷۵۲ : عمر ما رفته بود باز آمد

غزل شمارهٔ ۷۵۳ : عمر ما رفته بود باز آمد

غزل شمارهٔ ۷۵۴ : واحد به صفات کثرت آمد

غزل شمارهٔ ۷۵۵ : خوش ماه تمامی است که از غیب برآمد

غزل شمارهٔ ۷۵۶ : مستانه ساقی از در در آمد

غزل شمارهٔ ۷۵۷ : ملک عشقش به غیر ما نرسد

غزل شمارهٔ ۷۵۸ : دولت عشق به هر بی سر و پائی نرسد

غزل شمارهٔ ۷۵۹ : دولت وصل تو به ما کی رسد

غزل شمارهٔ ۷۶۰ : هست هشیار و مست نشناسد

غزل شمارهٔ ۷۶۱ : آب حیات از لب ساقی به ما رسید

غزل شمارهٔ ۷۶۲ : نعمت الله باز با ما وا رسید

غزل شمارهٔ ۷۶۳ : او را به خود نبینی او را به او توان دید

غزل شمارهٔ ۷۶۴ : جام می گر به دست ما برسد

غزل شمارهٔ ۷۶۵ : چشمی که چشمهٔ آب از چشم ما روان دید

غزل شمارهٔ ۷۶۶ : نوریست که آن نور به آن نور توان دید

غزل شمارهٔ ۷۶۷ : در دیدهٔ ما نور رخ یار توان دید

غزل شمارهٔ ۷۶۸ : چشمم نورت در این و آن دید

غزل شمارهٔ ۷۶۹ : چشمم نورت در این و آن دید

غزل شمارهٔ ۷۷۰ : نقشش نه خیالی است که در خواب توان دید

غزل شمارهٔ ۷۷۱ : به چشم ما جهانی می توان دید

غزل شمارهٔ ۷۷۲ : در جهنم خراب می گردد

غزل شمارهٔ ۷۷۳ : چارپا در پی علف گردد

غزل شمارهٔ ۷۷۴ : دیده عمری به سر روان گردید

غزل شمارهٔ ۷۷۵ : گرد میخانهٔ دل به جان گردید

غزل شمارهٔ ۷۷۶ : عاشقانی که عشق می بازند

غزل شمارهٔ ۷۷۷ : جان و جانان هر دو باهم سرخوشند

غزل شمارهٔ ۷۷۸ : همه در بحر بیکران غرقند

غزل شمارهٔ ۷۷۹ : به علی رغم عدو باز زدم جامی چند

غزل شمارهٔ ۷۸۰ : کفر زلف او به ایمان کی دهند

غزل شمارهٔ ۷۸۱ : آنها که مقربان شاهند

غزل شمارهٔ ۷۸۲ : خلق دنیا مقلد قالند

غزل شمارهٔ ۷۸۳ : آتشی از عشق او در بزم ما افروختند

غزل شمارهٔ ۷۸۴ : بر هر دریکه رفتیم بر ما روان گشودند

غزل شمارهٔ ۷۸۵ : عاشقان از بیش و کم آسوده اند

غزل شمارهٔ ۷۸۶ : آفتابی را به مه بنموده اند

غزل شمارهٔ ۷۸۷ : کشتگان از دم او زنده شدند

غزل شمارهٔ ۷۸۸ : در ازل بر ما در میخانه را بگشوده‌اند

غزل شمارهٔ ۷۸۹ : خاکساران که گو به پاکردند

غزل شمارهٔ ۷۹۰ : عاشقان اول ز جان باز آمدند

غزل شمارهٔ ۷۹۱ : آفتابی را هویدا کرده اند

غزل شمارهٔ ۷۹۲ : گنج پنهانی که پیدا کرده اند

غزل شمارهٔ ۷۹۳ : آب حیات ماست که می نام کرده اند

غزل شمارهٔ ۷۹۴ : غرّهٔ ماه مبارک بین که غرّا کرده‌اند

غزل شمارهٔ ۷۹۵ : مشکلات ما چو حل ، وا کرده اند

غزل شمارهٔ ۷۹۶ : این خط نگر که بر رخ جانان کشیده اند

غزل شمارهٔ ۷۹۷ : عاشقان درش از درد دوا یافته اند

غزل شمارهٔ ۷۹۸ : آتش عشق همان دم که بر افروخته اند

غزل شمارهٔ ۷۹۹ : بحریان احوال دریا گفته اند

غزل شمارهٔ ۸۰۰ : مدام همدم جام شراب باشد رند

غزل شمارهٔ ۸۰۱ : تا نگوئی که خواجه مالش ماند

غزل شمارهٔ ۸۰۲ : سلطان که بود گدای سید

غزل شمارهٔ ۸۰۳ : خوش در میخانه را بگشاده اند

غزل شمارهٔ ۸۰۴ : خاک پاک ما به می بسرشته اند

غزل شمارهٔ ۸۰۵ : بیا ای جان و ای جانان سید

غزل شمارهٔ ۸۰۶ : گر یار غار خواهی مائیم یار سید

غزل شمارهٔ ۸۰۷ : بشنو ای عاشق سرمست هوا را بگذار

غزل شمارهٔ ۸۰۸ : اگر سودای ما داری ز سودای جهان بگذر

غزل شمارهٔ ۸۰۹ : عشق جان عاشقان است ای پسر

غزل شمارهٔ ۸۱۰ : نور چشم ما به چشم ما نگر

غزل شمارهٔ ۸۱۱ : قطره و دریا به عین ما نگر

غزل شمارهٔ ۸۱۲ : نور چشم با به چشم ما نگر

غزل شمارهٔ ۸۱۳ : قطره قطره جمع کن دریا نگر

غزل شمارهٔ ۸۱۴ : یک نظر در چشم مست ما نگر

غزل شمارهٔ ۸۱۵ : یک نظر در چشم مست ما نگر

غزل شمارهٔ ۸۱۶ : یک نظر در چشم مست ما نگر

غزل شمارهٔ ۸۱۷ : یک نظر در چشم مست ما نگر

غزل شمارهٔ ۸۱۸ : یک نظر در چشم مست ما نگر

غزل شمارهٔ ۸۱۹ : یک نظر در چشم مست ما نگر

غزل شمارهٔ ۸۲۰ : آینه بستان جمال او نگر

غزل شمارهٔ ۸۲۱ : نظری کن در آن جمال نگر

غزل شمارهٔ ۸۲۲ : هر چه می بینی همه مطلق نگر

غزل شمارهٔ ۸۲۳ : صورت و معنی و جام جم نگر

غزل شمارهٔ ۸۲۴ : چهار حضرت در یکی حضرت نگر

غزل شمارهٔ ۸۲۵ : مظهر و مظهر به همدیگر نگر

غزل شمارهٔ ۸۲۶ : هرچه می بینی به او می نگر

غزل شمارهٔ ۸۲۷ : هر چه بینی به نور او بنگر

غزل شمارهٔ ۸۲۸ : بیا به دیدهٔ ما روی یار ما بنگر

غزل شمارهٔ ۸۲۹ : در حسن ماهرویان آن آفتاب بنگر

غزل شمارهٔ ۸۳۰ : در حسن ماهرویان تو آفتاب بنگر

غزل شمارهٔ ۸۳۱ : راه شرابخانه را می دهمت نشان دگر

غزل شمارهٔ ۸۳۲ : عقل غیر از عقال نیست دگر

غزل شمارهٔ ۸۳۳ : ای مرا در هر سخن بحری گر

غزل شمارهٔ ۸۳۴ : یافتم از نور تو تابی دگر

غزل شمارهٔ ۸۳۵ : جز وجود او نمی دانیم موجودی دگر

غزل شمارهٔ ۸۳۶ : عشق جان عاشقان است ای پسر

غزل شمارهٔ ۸۳۷ : مه نقاب آفتاب است ای پسر

غزل شمارهٔ ۸۳۸ : عشق او ما را به کام است ای پسر

غزل شمارهٔ ۸۳۹ : مال قلبش کن لام است ای پسر

غزل شمارهٔ ۸۴۰ : نیست شو تا هست گردی ای پسر

غزل شمارهٔ ۸۴۱ : نام آن لعل شکر بار مبر

غزل شمارهٔ ۸۴۲ : بیا با یوسف کنعان به سر بر

غزل شمارهٔ ۸۴۳ : در ره او راهرو پای چه باشد به سر

غزل شمارهٔ ۸۴۴ : نقش بندی می کند هر دم خیالش در نظر

غزل شمارهٔ ۸۴۵ : نعمت الله است عالم سر به سر

غزل شمارهٔ ۸۴۶ : مدتی گشتیم گرد بحر و بر

غزل شمارهٔ ۸۴۷ : عاشق و رندیم و شاهد در نظر

غزل شمارهٔ ۸۴۸ : روشن است از نور رویش دیدهٔ اهل نظر

غزل شمارهٔ ۸۴۹ : یک حقیقت هست ما را در نظر

غزل شمارهٔ ۸۵۰ : یک نظر در چشم سرمستی نگر

غزل شمارهٔ ۸۵۱ : نیست ما را هیچ غیری در نظر

غزل شمارهٔ ۸۵۲ : راه را گم کرده ای جان پدر

غزل شمارهٔ ۸۵۳ : جام جهان نماست که داریم در نظر

غزل شمارهٔ ۸۵۴ : نور روی اوست ما را در نظر

غزل شمارهٔ ۸۵۵ : دل فدا کرده ایم و جان بر سر

غزل شمارهٔ ۸۵۶ : چنین دردی که من دارم همیشه بی دوا خوشتر

غزل شمارهٔ ۸۵۷ : عشق جانان ما ز جان خوشتر

غزل شمارهٔ ۸۵۸ : آمد خیال غیر چو خوابیم در نظر

غزل شمارهٔ ۸۵۹ : اگر سودای ما داری ز سودای جهان بگذر

غزل شمارهٔ ۸۶۰ : بیا از بود و از نابوده بگذر

غزل شمارهٔ ۸۶۱ : عشق بازی از سر جان درگذر

غزل شمارهٔ ۸۶۲ : عاشقم من به قطب دین حیدر

غزل شمارهٔ ۸۶۳ : جام گیتی نما به دست آور

غزل شمارهٔ ۸۶۴ : بشنو حضرتش به دست آور

غزل شمارهٔ ۸۶۵ : یار صاحب نظر به دست آور

غزل شمارهٔ ۸۶۶ : برو و دلبری به دست آور

غزل شمارهٔ ۸۶۷ : بیا و یک دمی با ما برآور

غزل شمارهٔ ۸۶۸ : رندانه بیا ساقی و خمخانه به دست آر

غزل شمارهٔ ۸۶۹ : در گوشهٔ میخانه نشستیم دگر بار

غزل شمارهٔ ۸۷۰ : خوش بر در میخانه نشستیم دگر بار

غزل شمارهٔ ۸۷۱ : گرفته عشق او دستم دگر بار

غزل شمارهٔ ۸۷۲ : بی رخ جانان به گلزارم چه کار

غزل شمارهٔ ۸۷۳ : به کام ماست می و جام و جسم و جان هر چار

غزل شمارهٔ ۸۷۴ : گر خدا را دوست داری مصطفی رادوست دار

غزل شمارهٔ ۸۷۵ : گر تو مرد موحدی ای یار

غزل شمارهٔ ۸۷۶ : گر ذات کند ظهور ای یار

غزل شمارهٔ ۸۷۷ : یار یاران یار باش ای یار

غزل شمارهٔ ۸۷۸ : در ترقی همیشه باش ای یار

غزل شمارهٔ ۸۷۹ : مو نمی گنجد میان ما و یار

غزل شمارهٔ ۸۸۰ : منم آئینهٔ حقیقت یار

غزل شمارهٔ ۸۸۱ : زر یکی و تنگهٔ زر بی شمار

غزل شمارهٔ ۸۸۲ : آفتابی رو نموده بی غبار

غزل شمارهٔ ۸۸۳ : صبحدم شد آفتابی آشکار

غزل شمارهٔ ۸۸۴ : خوش خیالی نقش بسته آن نگار

غزل شمارهٔ ۸۸۵ : ساقیا جام خوشگوار بیار

غزل شمارهٔ ۸۸۶ : یک هویت در مراتب می نماید صدهزار

غزل شمارهٔ ۸۸۷ : بندهٔ خود ز خاک ره بردار

غزل شمارهٔ ۸۸۸ : مائیم که ذاکریم و مذکور

غزل شمارهٔ ۸۸۹ : برو ای عقل سرگردان که ما مستیم و تو مخمور

غزل شمارهٔ ۸۹۰ : به هر طرف که نظر می کنم توئی منظور

غزل شمارهٔ ۸۹۱ : در مرتبه ای سرمست در مرتبه ای مخمور

غزل شمارهٔ ۸۹۲ : ساقی بیار جام می و دست ما بگیر

غزل شمارهٔ ۸۹۳ : ملک اگر خواهد کسی گو هان بگیر

غزل شمارهٔ ۸۹۴ : منظور یکی ، یکی است ناظر

غزل شمارهٔ ۸۹۵ : می رود عمر ما دریغا عمر

غزل شمارهٔ ۸۹۶ : رند مستیم و عشق شورانگیز

غزل شمارهٔ ۸۹۷ : من سودازده با عشق درافتادم باز

غزل شمارهٔ ۸۹۸ : در میخانه را گشادم باز

غزل شمارهٔ ۸۹۹ : مرغ جانم می کند پرواز باز

غزل شمارهٔ ۹۰۰ : عاشق و مست و رندم و جانباز

غزل شمارهٔ ۹۰۱ : شاهبازی درآمد از در باز

غزل شمارهٔ ۹۰۲ : خاطرم می کشد سوی شیراز

غزل شمارهٔ ۹۰۳ : برو ای میر من به مال مناز

غزل شمارهٔ ۹۰۴ : بیا و پردهٔ هستی برانداز

غزل شمارهٔ ۹۰۵ : که را روئی چنین زیباست امروز

غزل شمارهٔ ۹۰۶ : میخانه سبیل ماست امروز

غزل شمارهٔ ۹۰۷ : به کام دل رسیدم باز امروز

غزل شمارهٔ ۹۰۸ : درد از تو خوش است و هم دوا نیز

غزل شمارهٔ ۹۰۹ : شاهان همه حیران جمال تو گدا نیز

غزل شمارهٔ ۹۱۰ : خاک میخانه بر سر ما ریز

غزل شمارهٔ ۹۱۱ : عشق بازی روان از جان برخیز

غزل شمارهٔ ۹۱۲ : دیده نقشی چو خیال تو ندیده هرگز

غزل شمارهٔ ۹۱۳ : بر در میخانه بنشستیم باز

غزل شمارهٔ ۹۱۴ : ار شراب نیمشب امروز سرمستیم باز

غزل شمارهٔ ۹۱۵ : دل به دست زلف او دادیم باز

غزل شمارهٔ ۹۱۶ : مرغ دل در دام زلف دلبری افتاده باز

غزل شمارهٔ ۹۱۷ : خوش دری بر روی ما بگشاد باز

غزل شمارهٔ ۹۱۸ : رنج غربت تو از غریبان پرس

غزل شمارهٔ ۹۱۹ : لذت جان ما ز مستان پرس

غزل شمارهٔ ۹۲۰ : جام خوشی ز دُردی دردش چو ما بپرس

غزل شمارهٔ ۹۲۱ : رنج عشقی کشیده ام که مپرس

غزل شمارهٔ ۹۲۲ : گرم و سردی چشیده‌ام که مپرس

غزل شمارهٔ ۹۲۳ : جام می را به نوش و خوش می‌باش

غزل شمارهٔ ۹۲۴ : شراب شوق را پیمانه می باش

غزل شمارهٔ ۹۲۵ : جان به جانان سپار و خوش می باش

غزل شمارهٔ ۹۲۶ : دل به دلبر گذار و خوش می باش

غزل شمارهٔ ۹۲۷ : دُرد دردش بنوش خوش می باش

غزل شمارهٔ ۹۲۸ : سیدی خواهی پناه و بنده باش

غزل شمارهٔ ۹۲۹ : گر فسرده نیستی گر ما نه باش

غزل شمارهٔ ۹۳۰ : ای دل ار عاشقی بیا خوش باش

غزل شمارهٔ ۹۳۱ : ای دل ار چه شکسته ای خوش باش

غزل شمارهٔ ۹۳۲ : زر بپاش و خواجهٔ زر پاش باش

غزل شمارهٔ ۹۳۳ : عشق سرمست است و دارد دور باش

غزل شمارهٔ ۹۳۴ : پاک باش و بی وضو یک دم مباش

غزل شمارهٔ ۹۳۵ : اگر میلی به ما داری بیا و بندهٔ ما باش

غزل شمارهٔ ۹۳۶ : در میکده مست و رند و قلاش

غزل شمارهٔ ۹۳۷ : بحر در جوش است و جانم درخروش

غزل شمارهٔ ۹۳۸ : خم می در جوش و رندان درخروش

غزل شمارهٔ ۹۳۹ : به گوش و هوش من آمد ندای ساقی دوش

غزل شمارهٔ ۹۴۰ : زهد بگذار و خرقه را بفروش

غزل شمارهٔ ۹۴۱ : در خرابات تا سحرگه دوش

غزل شمارهٔ ۹۴۲ : جام می شادی رندان نوش نوش

غزل شمارهٔ ۹۴۳ : دُرد دردش چو صاف درمان نوش

غزل شمارهٔ ۹۴۴ : از جام حباب آب می نوش

غزل شمارهٔ ۹۴۵ : دلخوشم از عشق جان افزای خویش

غزل شمارهٔ ۹۴۶ : بیا ای نور چشم ما و خوش بنشین به جای خویش

غزل شمارهٔ ۹۴۷ : سوختم بر آتش دل عود خویش

غزل شمارهٔ ۹۴۸ : عزتی ده مرا به عزت خویش

غزل شمارهٔ ۹۴۹ : همه عالم چو شبنمی دانش

غزل شمارهٔ ۹۵۰ : هفت هیکل به ذوق می خوانش

غزل شمارهٔ ۹۵۱ : چه خوش جمعیتی داریم از زلف پریشانش

غزل شمارهٔ ۹۵۲ : پریشان کرد حال من سر زلف پریشانش

غزل شمارهٔ ۹۵۳ : ساقی سرخوش ما همدم ما می بینش

غزل شمارهٔ ۹۵۴ : بیا ای نور چشم اهل بینش

غزل شمارهٔ ۹۵۵ : عشق آمد و جام می به دستش

غزل شمارهٔ ۹۵۶ : چیست عالم سایه بان حضرتش

غزل شمارهٔ ۹۵۷ : دیشب به خواب دیدم نقش خیال رویش

غزل شمارهٔ ۹۵۸ : در خواب خوش نماید نقش خیال رویش

غزل شمارهٔ ۹۵۹ : ساقیم می رفت و رندان در پیش

غزل شمارهٔ ۹۶۰ : چه خوشحالی که می یابم جمالش

غزل شمارهٔ ۹۶۱ : دل به دلبر دادم و جان بر سرش

غزل شمارهٔ ۹۶۲ : دیده ندیده هرگز نقش خیال غیرش

غزل شمارهٔ ۹۶۳ : وش مطربیست عشقش بنواخت باز سازش

غزل شمارهٔ ۹۶۴ : روح اعظم نایب حق خوانمش

غزل شمارهٔ ۹۶۵ : بیا ای صوفی صافی می جام صفا درکش

غزل شمارهٔ ۹۶۶ : غلغلهٔ عاشقان مجلس کوی غمش

غزل شمارهٔ ۹۶۷ : آن یکی از هر یکی می جویمش

غزل شمارهٔ ۹۶۸ : عشق او در جان روان می دارمش

غزل شمارهٔ ۹۶۹ : جام عین شراب دریابش

غزل شمارهٔ ۹۷۰ : عاشقانه به یاد او سرخوش

غزل شمارهٔ ۹۷۱ : نور چشم است و مردم دیده

غزل شمارهٔ ۹۷۲ : دُرد دردش دردخواری بایدش

غزل شمارهٔ ۹۷۳ : کاه و جو خلق برد خوش خوش

غزل شمارهٔ ۹۷۴ : این حضور عاشقان است و سماع

غزل شمارهٔ ۹۷۵ : دردمندیم و از دوا فارغ

غزل شمارهٔ ۹۷۶ : عشق او دریا و ما در وی صدف

غزل شمارهٔ ۹۷۷ : وقت آن آمد که ما را باز بنوازی به لطف

غزل شمارهٔ ۹۷۸ : پادشاه عاشقانیم و گدای کوی عشق

غزل شمارهٔ ۹۷۹ : عاشقان غرقند در دریای عشق

غزل شمارهٔ ۹۸۰ : تن به جان زنده است و جان از عشق

غزل شمارهٔ ۹۸۱ : عالم عرض است و جوهرش حق

غزل شمارهٔ ۹۸۲ : در آینهٔ وجود مطلق

غزل شمارهٔ ۹۸۳ : منم آن رند عاشق مطلق

غزل شمارهٔ ۹۸۴ : در محیطی فکنده ام زورق

غزل شمارهٔ ۹۸۵ : عشق است زیاده بر همه خلق

غزل شمارهٔ ۹۸۶ : بیا که عاشق مستیم و همدمان موافق

غزل شمارهٔ ۹۸۷ : ای گشته خجل از گل روی تو شقایق

غزل شمارهٔ ۹۸۸ : گوید سخن آن نازنین نیمی شکر نیمی نمک

غزل شمارهٔ ۹۸۹ : ای نهان کرده در آن تنگ شکربار نمک

غزل شمارهٔ ۹۹۰ : گر مشکگ را شکی باشد به یک

غزل شمارهٔ ۹۹۱ : امشب شب قدر است و بر احباب مبارک

غزل شمارهٔ ۹۹۲ : سخن نازکان بود نازک

غزل شمارهٔ ۹۹۳ : شاها کرمی کن و مکن جنگ

غزل شمارهٔ ۹۹۴ : نقش نقاش است نقش این خیال

غزل شمارهٔ ۹۹۵ : آفتابی می پرستم لایزال

غزل شمارهٔ ۹۹۶ : ای دهنت وهم میانت خیال

غزل شمارهٔ ۹۹۷ : ای لب تو چشمهٔ آب زلال

غزل شمارهٔ ۹۹۸ : خواجه مخمور باز ماند به مال

غزل شمارهٔ ۹۹۹ : دل صفهٔ صفاست و ما صوفیان دل

غزل شمارهٔ ۱۰۰۰ : جان کیست بندهٔ حرم کبریای دل

غزل شمارهٔ ۱۰۰۱ : بایزید است جان و هم جانان دل

غزل شمارهٔ ۱۰۰۲ : جام گیتی نماست یعنی دل

غزل شمارهٔ ۱۰۰۳ : اگر ذوق خوشی خواهی حریفی کن دمی بادل

غزل شمارهٔ ۱۰۰۴ : حاصل ما دل است و حاصل دل

غزل شمارهٔ ۱۰۰۵ : دل طالب یار و یار در دل

غزل شمارهٔ ۱۰۰۶ : به جز درد سر از غافل چه حاصل

غزل شمارهٔ ۱۰۰۷ : من چنین سرمست یارم سن نجک من سویله گل

غزل شمارهٔ ۱۰۰۸ : دختری بر باد داده غنچهٔ خندان گل

غزل شمارهٔ ۱۰۰۹ : ز آفتاب مهر او تابنده‌ام

غزل شمارهٔ ۱۰۱۰ : شکر گویم که باز سر مستم

غزل شمارهٔ ۱۰۱۱ : علم صید است و قید کن محکم

غزل شمارهٔ ۱۰۱۲ : نیم شب خوش آفتابی دیده‌ایم

غزل شمارهٔ ۱۰۱۳ : در خرابات مغان مست و خراب افتاده‌ایم

غزل شمارهٔ ۱۰۱۴ : خوش در میخانه‌ای بگشاده‌ایم

غزل شمارهٔ ۱۰۱۵ : دل به دلبر جان به جانان داده‌ایم

غزل شمارهٔ ۱۰۱۶ : گر عشق نبازیم در اینجا به چه کاریم

غزل شمارهٔ ۱۰۱۷ : چه خوش باشد گرت باشد فراغت از همه عالم

غزل شمارهٔ ۱۰۱۸ : مائیم ز نار عشق آدم

غزل شمارهٔ ۱۰۱۹ : باز رستیم از وجود و از عدم

غزل شمارهٔ ۱۰۲۰ : فارغیم از وجود و هم ز عدم

غزل شمارهٔ ۱۰۲۱ : آفتابیست حضرت آدم

غزل شمارهٔ ۱۰۲۲ : در آینهٔ وجود آدم

غزل شمارهٔ ۱۰۲۳ : سه نقطه یک الف همی نگرم

غزل شمارهٔ ۱۰۲۴ : شیخ ما بود در حرم محرم

غزل شمارهٔ ۱۰۲۵ : منصب مستان ما ترک وجود و عدم

غزل شمارهٔ ۱۰۲۶ : مقصود توئی ز جمله عالم

غزل شمارهٔ ۱۰۲۷ : همدمی گر طلب کنی یک دم

غزل شمارهٔ ۱۰۲۸ : تا بود عشق تو بود من عاشق تو بودم

غزل شمارهٔ ۱۰۲۹ : در مجمر عشق سوخت عودم

غزل شمارهٔ ۱۰۳۰ : سالها شد که به جان طالب جانان خودم

غزل شمارهٔ ۱۰۳۱ : مدتی شد که به جان در پی جانان خودم

غزل شمارهٔ ۱۰۳۲ : تا جمالش دیده ام حیران شدم

غزل شمارهٔ ۱۰۳۳ : عاقلی بودم به عشق یار دیوانه شدم

غزل شمارهٔ ۱۰۳۴ : نقش خیال رویش دیشب به خواب دیدم

غزل شمارهٔ ۱۰۳۵ : در خرابات گرد گردیدم

غزل شمارهٔ ۱۰۳۶ : روشن است از نور رویش چشم مست سیدم

غزل شمارهٔ ۱۰۳۷ : به هرحالی که پیش آید خیالی نقش می بندم

غزل شمارهٔ ۱۰۳۸ : عاشق و مستم و در کوی مغان می گردم

غزل شمارهٔ ۱۰۳۹ : توبه از زهد و زاهدی کردم

غزل شمارهٔ ۱۰۴۰ : گر بر افروزد آتش در دم

غزل شمارهٔ ۱۰۴۱ : عشق آمد که بلا آوردم

غزل شمارهٔ ۱۰۴۲ : دل دارم و جان بدو سپردم

غزل شمارهٔ ۱۰۴۳ : عشق او هر ساعتی بنوازدم

غزل شمارهٔ ۱۰۴۴ : آتش عشق تو جان می سوزدم

غزل شمارهٔ ۱۰۴۵ : بیا و همدم ما شو به عشق او یک دم

غزل شمارهٔ ۱۰۴۶ : شمع جان هر نفسی ز آتش دل برگیرم

غزل شمارهٔ ۱۰۴۷ : خوش حیاتی که پیش او میرم

غزل شمارهٔ ۱۰۴۸ : هر کجا حسن خوشی می نگرم

غزل شمارهٔ ۱۰۴۹ : در همه آینه یکی نگرم

غزل شمارهٔ ۱۰۵۰ : جام گیتی نماست در نظرم

غزل شمارهٔ ۱۰۵۱ : خبر از دل اگر پرسی منم کز دل خبر دارم

غزل شمارهٔ ۱۰۵۲ : عشق او در میان جان دارم

غزل شمارهٔ ۱۰۵۳ : هر چه خواهی بجو که آن داریم

غزل شمارهٔ ۱۰۵۴ : خوش خیالی را به خوبی دیده ام

غزل شمارهٔ ۱۰۵۵ : نیم شب خوش آفتابی دیده ام

غزل شمارهٔ ۱۰۵۶ : تا جمالش در تجلی دیده‌ام

غزل شمارهٔ ۱۰۵۷ : تا گلی از گلستانش چیده ام

غزل شمارهٔ ۱۰۵۸ : بر در میخانه مست افتاده ام

غزل شمارهٔ ۱۰۵۹ : من در این ره نیز بوئی برده ام

غزل شمارهٔ ۱۰۶۰ : باز سرمست جام جم شده ام

غزل شمارهٔ ۱۰۶۱ : پادشاهی می کنم تا بنده ام

غزل شمارهٔ ۱۰۶۲ : زآفتاب مهر او تابنده ام

غزل شمارهٔ ۱۰۶۳ : عاشق روی نازنین توام

غزل شمارهٔ ۱۰۶۴ : حالی است مرا با می و مستان که چه گویم

غزل شمارهٔ ۱۰۶۵ : داریم نگاری به کمالی که چه گویم

غزل شمارهٔ ۱۰۶۶ : بنمود جمالی به کمالی که چه گویم

غزل شمارهٔ ۱۰۶۷ : نازی است از آن جانب و نازی که چه گویم

غزل شمارهٔ ۱۰۶۸ : داریم حضوری و سرابی که چه گویم

غزل شمارهٔ ۱۰۶۹ : غرقهٔ آب و آب می جویم

غزل شمارهٔ ۱۰۷۰ : سخنی خوش به ذوق می گویم

غزل شمارهٔ ۱۰۷۱ : اگر گویم که نیکویم مکن عیبم که من اویم

غزل شمارهٔ ۱۰۷۲ : می خوردم و از خمار رستم

غزل شمارهٔ ۱۰۷۳ : به حمدالله که من امروز از بند بلا جستم

غزل شمارهٔ ۱۰۷۴ : رفتم به در خانه میخانه نشستم

غزل شمارهٔ ۱۰۷۵ : شکر گویم که توبه بشکستم

غزل شمارهٔ ۱۰۷۶ : در خرابات عشق سرمستم

غزل شمارهٔ ۱۰۷۷ : مدتی در به در به جان گشتم

غزل شمارهٔ ۱۰۷۸ : ز نور روی او تابنده گشتم

غزل شمارهٔ ۱۰۷۹ : آتش عشقش خوشی افروختم

غزل شمارهٔ ۱۰۸۰ : مست می ملامتم نیست سر سلامتم

غزل شمارهٔ ۱۰۸۱ : من رند خراباتم ایمن ز کراماتم

غزل شمارهٔ ۱۰۸۲ : من به خدا که از خدا غیر خدا نمی خوهم

غزل شمارهٔ ۱۰۸۳ : بگذر ز وجود و ز عدم هم

غزل شمارهٔ ۱۰۸۴ : غیر او با او نگنجد در دلم

غزل شمارهٔ ۱۰۸۵ : آفتابست و سایه بان عالم

غزل شمارهٔ ۱۰۸۶ : گدای عشقم و سلطان عالم

غزل شمارهٔ ۱۰۸۷ : همچو ما کیست مست در عالم

غزل شمارهٔ ۱۰۸۸ : پیرهن گر کهنه گردد یوسف جان را چه غم

غزل شمارهٔ ۱۰۸۹ : با سر زلف بتی باز در افتاد دلم

غزل شمارهٔ ۱۰۹۰ : در خرابات فنا جام بقا می نوشم

غزل شمارهٔ ۱۰۹۱ : می عشقش به کام می نوشم

غزل شمارهٔ ۱۰۹۲ : منم که جام می ذوالجلال می نوشم

غزل شمارهٔ ۱۰۹۳ : سر کویت به همه ملک جهان نفروشم

غزل شمارهٔ ۱۰۹۴ : دُرد دردش به ذوق می نوشم

غزل شمارهٔ ۱۰۹۵ : از جام وحدت سرخوشم هر دم مئی درمی کشم

غزل شمارهٔ ۱۰۹۶ : منم که عاشق دیدار یار خود باشم

غزل شمارهٔ ۱۰۹۷ : میخانه سبیل ماست مخمور کجا باشیم

غزل شمارهٔ ۱۰۹۸ : ما اگر شاه اگر گدا باشیم

غزل شمارهٔ ۱۰۹۹ : فاش شد نام ما که قلاشیم

غزل شمارهٔ ۱۱۰۰ : ما چو در سایهٔ الطاف خدا می باشیم

غزل شمارهٔ ۱۱۰۱ : ما حلقه به گوش می فروشیم

غزل شمارهٔ ۱۱۰۲ : ما سلطنت فقر به عالم نفروشیم

غزل شمارهٔ ۱۱۰۳ : علم توحید نیک می دانم

غزل شمارهٔ ۱۱۰۴ : من به جان دوستدار رندانم

غزل شمارهٔ ۱۱۰۵ : مطرب خوش نوای رندانم

غزل شمارهٔ ۱۱۰۶ : حضرتی غیر او نمی دانم

غزل شمارهٔ ۱۱۰۷ : بُود ممکن که من بی جان بمانم

غزل شمارهٔ ۱۱۰۸ : چنان سرمست و شیدایم که پا از سر نمی‌دانم

غزل شمارهٔ ۱۱۰۹ : من ترک می و صحبت رندان نتوانم

غزل شمارهٔ ۱۱۱۰ : من ترک می و صحبت رندان نتوانم

غزل شمارهٔ ۱۱۱۱ : درد دل آمد که درمانت منم

غزل شمارهٔ ۱۱۱۲ : غم مخور یارا که غمخوارت منم

غزل شمارهٔ ۱۱۱۳ : دولت وصل یار می‌بینم

غزل شمارهٔ ۱۱۱۴ : به عشق چشم بیمارت دلم بیمار می‌بینم

غزل شمارهٔ ۱۱۱۵ : نقش عالم خیال می بینم

غزل شمارهٔ ۱۱۱۶ : یار خود را به ناز می بینم

غزل شمارهٔ ۱۱۱۷ : نظری می‌کنم و وجه خدا می‌بینم

غزل شمارهٔ ۱۱۱۸ : چشم مستت به خواب می‌بینم

غزل شمارهٔ ۱۱۱۹ : خیال روی تو دائم به خواب می‌بینم

غزل شمارهٔ ۱۱۲۰ : هر چه بینم به نور او بینم

غزل شمارهٔ ۱۱۲۱ : ای عاشقان ای عاشقان من پیر را برنا کنم

غزل شمارهٔ ۱۱۲۲ : عاشق آن گلعذارم چون کنم

غزل شمارهٔ ۱۱۲۳ : توبه از می کجا کنم نکنم

غزل شمارهٔ ۱۱۲۴ : من خلاف خدا کنم نکنم

غزل شمارهٔ ۱۱۲۵ : عاشق مستم به کوی می فروشان می روم

غزل شمارهٔ ۱۱۲۶ : از جام عشقش مست مدامم

غزل شمارهٔ ۱۱۲۷ : میخانه سبیل ماست مخمور کجا باشیم

غزل شمارهٔ ۱۱۲۸ : ما اگر شاه اگر گدا باشیم

غزل شمارهٔ ۱۱۲۹ : ما خدا چون شما نمی طلبیم

غزل شمارهٔ ۱۱۳۰ : خسته‌حالیم و ز زلف تو شفا می‌طلبیم

غزل شمارهٔ ۱۱۳۱ : عجب است این که من ز من طلبم

غزل شمارهٔ ۱۱۳۲ : مجمع صاحبدلان زلف پریشان یافتم

غزل شمارهٔ ۱۱۳۳ : قطب عالم روح اعظم یافتم

غزل شمارهٔ ۱۱۳۴ : درد دل بردیم و درمان یافتیم

غزل شمارهٔ ۱۱۳۵ : درد دل بردیم و درمان یافتیم

غزل شمارهٔ ۱۱۳۶ : جان فدا کردیم و جانان یافتیم

غزل شمارهٔ ۱۱۳۷ : بی‌نشانی را نشانش یافتیم

غزل شمارهٔ ۱۱۳۸ : وقت ما خوش شد که ما ملک گدائی یافتیم

غزل شمارهٔ ۱۱۳۹ : تا ز درد دل دوائی یافتیم

غزل شمارهٔ ۱۱۴۰ : نقد گنج عشق او در کنج دل ما یافتیم

غزل شمارهٔ ۱۱۴۱ : مستیم و خراب و می پرستیم

غزل شمارهٔ ۱۱۴۲ : دل در آن زلف پرشکن بستیم

غزل شمارهٔ ۱۱۴۳ : رخت بربستیم و دل برداشتیم

غزل شمارهٔ ۱۱۴۴ : مائیم که مظهر صفاتیم

غزل شمارهٔ ۱۱۴۵ : نور او عین این و آن دیدیم

غزل شمارهٔ ۱۱۴۶ : ما زنگ ز آینه زدودیم

غزل شمارهٔ ۱۱۴۷ : ما ز می شوق او عاشق و مست آمدیم

غزل شمارهٔ ۱۱۴۸ : مستانه ملک صورت و معنی به هم زدیم

غزل شمارهٔ ۱۱۴۹ : با خراباتئی در افتادیم

غزل شمارهٔ ۱۱۵۰ : میخانهٔ ذوق درگشادیم

غزل شمارهٔ ۱۱۵۱ : ما آینه در نمد کشیدیم

غزل شمارهٔ ۱۱۵۲ : بیا تا با تو ما همباز گردیم

غزل شمارهٔ ۱۱۵۳ : هر آن نقشی که بر دیده کشیدیم

غزل شمارهٔ ۱۱۵۴ : تا مجرد از دل و از جان شدیم

غزل شمارهٔ ۱۱۵۵ : هر چه داریم ما از او داریم

غزل شمارهٔ ۱۱۵۶ : هرچه داریم از خدا داریم

غزل شمارهٔ ۱۱۵۷ : عشق او در میان جان داریم

غزل شمارهٔ ۱۱۵۸ : اگر رندی و می نوشی بیا میخانه ای داریم

غزل شمارهٔ ۱۱۵۹ : ما با تو به جز یاری داریم نداریم

غزل شمارهٔ ۱۱۶۰ : گر دست دهد دامن دلبر نگذاریم

غزل شمارهٔ ۱۱۶۱ : خیزید که تا جام شرابی به کف آریم

غزل شمارهٔ ۱۱۶۲ : نقش خیال رویش بر دیده می نگاریم

غزل شمارهٔ ۱۱۶۳ : ما عاشق چشم مست یاریم

غزل شمارهٔ ۱۱۶۴ : دایم به خیال آن نگاریم

غزل شمارهٔ ۱۱۶۵ : ما به لطف پادشه مستظهریم

غزل شمارهٔ ۱۱۶۶ : ما عاشق رند دلپذیریم

غزل شمارهٔ ۱۱۶۷ : ما خراباتیان جان بازیم

غزل شمارهٔ ۱۱۶۸ : اجازت گر دهد دلبر به پای او سر اندازیم

غزل شمارهٔ ۱۱۶۹ : جان و دل ایثار جانان کرده‌ایم

غزل شمارهٔ ۱۱۷۰ : این عنایت بین که ما دربارهٔ جان کرده‌ایم

غزل شمارهٔ ۱۱۷۱ : جان فدای عشق جانان کرده‌ایم

غزل شمارهٔ ۱۱۷۲ : باز هوای تو هوس کرده ایم

غزل شمارهٔ ۱۱۷۳ : نور او در چشم بینا دیده ایم

غزل شمارهٔ ۱۱۷۴ : عشق او در بحر و در بر دیده ایم

غزل شمارهٔ ۱۱۷۵ : روشنی چشم جان ازنور جانان دیده ایم

غزل شمارهٔ ۱۱۷۶ : تا به نور روی خوب او جمالش دیده ایم

غزل شمارهٔ ۱۱۷۷ : یک نظر از اهل دل تا دیده ایم

غزل شمارهٔ ۱۱۷۸ : تا خیال روی او در آب دیده دیده ایم

غزل شمارهٔ ۱۱۷۹ : تا بیانش در کنار آورده ایم

غزل شمارهٔ ۱۱۸۰ : درس عشق از دفتر جان خوانده ایم

غزل شمارهٔ ۱۱۸۱ : در خرابات مغان مست و خراب افتاده‌ایم

غزل شمارهٔ ۱۱۸۲ : مست و رند و لاابالی در جهان افتاده‌ایم

غزل شمارهٔ ۱۱۸۳ : ما دم از عشق در قدم زده ایم

غزل شمارهٔ ۱۱۸۴ : دردمندیم و به امید دوا آمده‌ایم

غزل شمارهٔ ۱۱۸۵ : ما علم عشق بر ورق جان نوشته ایم

غزل شمارهٔ ۱۱۸۶ : منم مجنون منم لیلی نمی گوئی چه می گویم

غزل شمارهٔ ۱۱۸۷ : تا خیال روی او بر دیده نقشی بسته ایم

غزل شمارهٔ ۱۱۸۸ : باز ساز عشق را بنواختیم

غزل شمارهٔ ۱۱۸۹ : مدتی شد که به جان باتو در آمیخته ایم

غزل شمارهٔ ۱۱۹۰ : ماییم کز جهان همه دل برگرفته‌ایم

غزل شمارهٔ ۱۱۹۱ : همه جا طالب وصال توایم

غزل شمارهٔ ۱۱۹۲ : عشق است که مبتلای اوئیم

غزل شمارهٔ ۱۱۹۳ : زنده به حیات عشق اوئیم

غزل شمارهٔ ۱۱۹۴ : چنانکه عشق بگوید به ما چنان گوئیم

غزل شمارهٔ ۱۱۹۵ : از ازل تا به ابد آینه دار اوئیم

غزل شمارهٔ ۱۱۹۶ : ما مظهر نور مصطفائیم

غزل شمارهٔ ۱۱۹۷ : ما خود بینیم و خود نمائیم

غزل شمارهٔ ۱۱۹۸ : غرقهٔ بحر بیکران مائیم

غزل شمارهٔ ۱۱۹۹ : ما عاشق و مستیم و طلبکار خدائیم

غزل شمارهٔ ۱۲۰۰ : ما بندهٔ مطلق خدائیم

غزل شمارهٔ ۱۲۰۱ : بندهٔ سید سرمستانیم

غزل شمارهٔ ۱۲۰۲ : به سر خواجه که ما مستانیم

غزل شمارهٔ ۱۲۰۳ : ما مرشد عشاق خرابات جهانیم

غزل شمارهٔ ۱۲۰۴ : مستیم و خرابیم و گرفتار فلانیم

غزل شمارهٔ ۱۲۰۵ : ظاهراً جسم و باطناً جانیم

غزل شمارهٔ ۱۲۰۶ : ما ساقی سرمست خرابات جهانیم

غزل شمارهٔ ۱۲۰۷ : از ما کناره کردی ما با تو درمیانیم

غزل شمارهٔ ۱۲۰۸ : نو فروشان کهنه پوشانیم

غزل شمارهٔ ۱۲۰۹ : لذت رند مست ما دانیم

غزل شمارهٔ ۱۲۱۰ : ما اناالحق از وجود حق مطلق می زنیم

غزل شمارهٔ ۱۲۱۱ : ما خاک راه را به نظر کیمیا کنیم

غزل شمارهٔ ۱۲۱۲ : عاشقانه عشقبازی می کنیم

غزل شمارهٔ ۱۲۱۳ : نور چشمست او به او بینیم

غزل شمارهٔ ۱۲۱۴ : هر چند ما به جسم ز اولاد آدمیم

غزل شمارهٔ ۱۲۱۵ : ما ازین خلوت میخانه به جائی نرویم

غزل شمارهٔ ۱۲۱۶ : ما از شرابخانهٔ جانانه می رسیم

غزل شمارهٔ ۱۲۱۷ : ما گدایان حضرت شاهیم

غزل شمارهٔ ۱۲۱۸ : ما گوهر بحر لایزالیم

غزل شمارهٔ ۱۲۱۹ : فارغیم از ملک عالم فارغیم

غزل شمارهٔ ۱۲۲۰ : ما عاشق چشم مست عشقیم

غزل شمارهٔ ۱۲۲۱ : هر دمی نقش خیالی می نگارد نور چشم

غزل شمارهٔ ۱۲۲۲ : هر زمان حسنی به هر دم می نماید نور چشم

غزل شمارهٔ ۱۲۲۳ : در خرابات مغان دارم مقام

غزل شمارهٔ ۱۲۲۴ : نعمت الله می است و عالم جام

غزل شمارهٔ ۱۲۲۵ : هر که باشد خادم او حرمتی دارد تمام

غزل شمارهٔ ۱۲۲۶ : در نظر نقش خیال تو نگارم دایم

غزل شمارهٔ ۱۲۲۷ : هر کجا صورتی است در نظرم

غزل شمارهٔ ۱۲۲۸ : اسم او گنج است و عالم چون طلسم

غزل شمارهٔ ۱۲۲۹ : ای نفس شوخ چشم مرو در قفای نان

غزل شمارهٔ ۱۲۳۰ : دل که باشد گر نباشد بندهٔ فرمان من

غزل شمارهٔ ۱۲۳۱ : راحت جانم توئی ای جان و ای جانان من

غزل شمارهٔ ۱۲۳۲ : جانم فدای جان تو ای جان و ای جانان من

غزل شمارهٔ ۱۲۳۳ : ای به نور روی تو روشن دو چشم جان من

غزل شمارهٔ ۱۲۳۴ : رحمتی کن بر دل و بر جان من

غزل شمارهٔ ۱۲۳۵ : صدهزار آئینه دارد یار من

غزل شمارهٔ ۱۲۳۶ : در چشم من آن نور است ای نور دو چشم من

غزل شمارهٔ ۱۲۳۷ : ساقی سرمست رندان می دهد جامی به من

غزل شمارهٔ ۱۲۳۸ : به نور طلعت او گشته چشم ما روشن

غزل شمارهٔ ۱۲۳۹ : اگر نه نور او بودی نبودی چشم ما روشن

غزل شمارهٔ ۱۲۴۰ : ای به روی تو دیده ها روشن

غزل شمارهٔ ۱۲۴۱ : زاهدان را نرسد غیبت رندان کردن

غزل شمارهٔ ۱۲۴۲ : عشق در آن و این توان دیدن

غزل شمارهٔ ۱۲۴۳ : جان عالم آدم است و دیگران همچون بدن

غزل شمارهٔ ۱۲۴۴ : ای نور چشم عاشقان بنشین به چشم خویشتن

غزل شمارهٔ ۱۲۴۵ : چشم من شد به نور او روشن

غزل شمارهٔ ۱۲۴۶ : ایها الطالب چو جای ما و من

غزل شمارهٔ ۱۲۴۷ : هرچه بینی در میان انجمن

غزل شمارهٔ ۱۲۴۸ : نور او در دیدهٔ بینا ببین

غزل شمارهٔ ۱۲۴۹ : موج دریا را به عین ما ببین

غزل شمارهٔ ۱۲۵۰ : در جام جهان نما جهان بین

غزل شمارهٔ ۱۲۵۱ : چشم بگشا و جمال او ببین

غزل شمارهٔ ۱۲۵۲ : با تو گویم روی بی چون چو ببین

غزل شمارهٔ ۱۲۵۳ : بندگانه گفتم ای سلطان گدای خود ببین

غزل شمارهٔ ۱۲۵۴ : جامیم و شراب این عجب بین

غزل شمارهٔ ۱۲۵۵ : باده می نوش و جام را می بین

غزل شمارهٔ ۱۲۵۶ : هرچه بینی به نور او می بین

غزل شمارهٔ ۱۲۵۷ : آن چنان حضرتی چنین می بین

غزل شمارهٔ ۱۲۵۸ : نور رویش به چشم او می بین

غزل شمارهٔ ۱۲۵۹ : آب می جوئی بیا با ما نشین

غزل شمارهٔ ۱۲۶۰ : ذوق ما داری بیا با ما نشین

غزل شمارهٔ ۱۲۶۱ : خوش بیا با ما درین دریا نشین

غزل شمارهٔ ۱۲۶۲ : بر در می فروش خوش بنشین

غزل شمارهٔ ۱۲۶۳ : کرمی کن بیا و خوش بنشین

غزل شمارهٔ ۱۲۶۴ : چیست عالم سایه بان شمس دین

غزل شمارهٔ ۱۲۶۵ : دیگران جانند و جانان شمس دین

غزل شمارهٔ ۱۲۶۶ : نور چشم مردمست از دیدهٔ عالم نهان

غزل شمارهٔ ۱۲۶۷ : گر گدائی کنی تو از سلطان

غزل شمارهٔ ۱۲۶۸ : من به او زنده توئی زنده به جان

غزل شمارهٔ ۱۲۶۹ : سین انسان گر برافتد از میان

غزل شمارهٔ ۱۲۷۰ : مست بودی مست رفتی از جهان

غزل شمارهٔ ۱۲۷۱ : اگر ذوق صفا داری طلب کن خدمت رندان

غزل شمارهٔ ۱۲۷۲ : حمد تو بینهایت و لطف تو بیکران

غزل شمارهٔ ۱۲۷۳ : چه خوش ذوقیست ذوق باده نوشان

غزل شمارهٔ ۱۲۷۴ : قدمی نه به خلوت یاران

غزل شمارهٔ ۱۲۷۵ : جام گیتی نمای ما انسان

غزل شمارهٔ ۱۲۷۶ : گاه تاریکست و گه روشن سرای این جهان

غزل شمارهٔ ۱۲۷۷ : جام می عشق تو نوشم به جان

غزل شمارهٔ ۱۲۷۸ : جام گیتی نما ز ما بستان

غزل شمارهٔ ۱۲۷۹ : مائیم و جام باده و جانان جاودان

غزل شمارهٔ ۱۲۸۰ : وقت سرمستی است مخموری بمان

غزل شمارهٔ ۱۲۸۱ : گر خدا خواهی جدا از خود مدان

غزل شمارهٔ ۱۲۸۲ : از ما مکن کنار که مائیم در میان

غزل شمارهٔ ۱۲۸۳ : دمی در چشم مست ما نظر کن

غزل شمارهٔ ۱۲۸۴ : بیا در چشم مست ما نظر کن

غزل شمارهٔ ۱۲۸۵ : عالم سر آبی و سرابیست نظر کن

غزل شمارهٔ ۱۲۸۶ : ای دل ز جهان ، جهان گذر کن

غزل شمارهٔ ۱۲۸۷ : در چشم پر آب ما نظر کن

غزل شمارهٔ ۱۲۸۸ : ای دل به درخانهٔ جانانه گذر کن

غزل شمارهٔ ۱۲۸۹ : خانهٔ دل ز غیر خالی کن

غزل شمارهٔ ۱۲۹۰ : بشنو ای یار و اضطراب مکن

غزل شمارهٔ ۱۲۹۱ : دور شو ای عقل نادانی مکن

غزل شمارهٔ ۱۲۹۲ : در صحبت ما همه صفاین

غزل شمارهٔ ۱۲۹۳ : دردمندیم و از دوا ایمن

غزل شمارهٔ ۱۲۹۴ : حال من از آن نرگس مستانه طلب کن

غزل شمارهٔ ۱۲۹۵ : عاشقانه بشنو و خوش پند ما را گوش کن

غزل شمارهٔ ۱۲۹۶ : ما آشنای خویشیم بیگانگی رها کن

غزل شمارهٔ ۱۲۹۷ : فرصت غنیمتست غنیمت رها مکن

غزل شمارهٔ ۱۲۹۸ : با همه این سخن توان گفتن

غزل شمارهٔ ۱۲۹۹ : خادم او را سزد اقلیم شاهی یافتن

غزل شمارهٔ ۱۳۰۰ : من عین تو و تو عین وین عینین

غزل شمارهٔ ۱۳۰۱ : گر خبری داری از آن و از این

غزل شمارهٔ ۱۳۰۲ : زهی چشمی که می بینیم دایم این لقای تو

غزل شمارهٔ ۱۳۰۳ : بیا ای راحت جانم که جان من فدای تو

غزل شمارهٔ ۱۳۰۴ : ای تاج فرق شاه فلک خاک پای تو

غزل شمارهٔ ۱۳۰۵ : شاهان جهان باشند از جان چو گدای تو

غزل شمارهٔ ۱۳۰۶ : بیا ساقی بده جامی که جان من فدای تو

غزل شمارهٔ ۱۳۰۷ : تو سلطانی به حسن امروز و مه رویان گدای تو

غزل شمارهٔ ۱۳۰۸ : ای منور دیدهٔ مردم به نور روی تو

غزل شمارهٔ ۱۳۰۹ : ز سودای سر زلفت پریشانم به جان تو

غزل شمارهٔ ۱۳۱۰ : در دیده توئی و دیده ام تو

غزل شمارهٔ ۱۳۱۱ : دل ز جان برگیر و جانان را بجو

غزل شمارهٔ ۱۳۱۲ : جان فدا کن وصل جانان را بجو

غزل شمارهٔ ۱۳۱۳ : جو چه می خواهی بیا دریا بجو

غزل شمارهٔ ۱۳۱۴ : خوش در آ در بحر ما ما را بجو

غزل شمارهٔ ۱۳۱۵ : تشنهٔ آب حیات از ما بجو

غزل شمارهٔ ۱۳۱۶ : خوش در آ در بحر ما ما را بجو

غزل شمارهٔ ۱۳۱۷ : خوش درآ در بحر ما ما را بجو

غزل شمارهٔ ۱۳۱۸ : بگذر از قطره برو دریا بجو

غزل شمارهٔ ۱۳۱۹ : نقد گنج کنج دل از ما بجو

غزل شمارهٔ ۱۳۲۰ : در خرابات مغان ما را بجو

غزل شمارهٔ ۱۳۲۱ : معنی اسم اعظم از ما جو

غزل شمارهٔ ۱۳۲۲ : گوهر دُر یتیم از ما بجو

غزل شمارهٔ ۱۳۲۳ : آبرو جوئی بیا از ما بجو

غزل شمارهٔ ۱۳۲۴ : ای دل گشایشی ز در عاشقان بجو

غزل شمارهٔ ۱۳۲۵ : گنج او در کنج دل ای جان بجو

غزل شمارهٔ ۱۳۲۶ : در دل دریا دلی گوهر بجو

غزل شمارهٔ ۱۳۲۷ : درد اگر داری دوا از خود بجو

غزل شمارهٔ ۱۳۲۸ : بیا گر عشق می ورزی ز ما جانانه ای را جو

غزل شمارهٔ ۱۳۲۹ : گر ذوق طلب کنی ز ما جو

غزل شمارهٔ ۱۳۳۰ : ذوق سرمستان ز مخموران مجو

غزل شمارهٔ ۱۳۳۱ : دنیا و آخرت بر رندان به نیم جو

غزل شمارهٔ ۱۳۳۲ : در ره عاشقی به جان می رو

غزل شمارهٔ ۱۳۳۳ : خوش برو خوش بنوش خوش می رو

غزل شمارهٔ ۱۳۳۴ : از بود وجود خود فنا شو

غزل شمارهٔ ۱۳۳۵ : مستانه ز خویشتن فنا شو

غزل شمارهٔ ۱۳۳۶ : بقا در عشق اگر خواهی فنا شو

غزل شمارهٔ ۱۳۳۷ : درین دریا درآ با ما و عین ما به ما میجو

غزل شمارهٔ ۱۳۳۸ : چون مردمک دیدهٔ ما گوشه نشین شو

غزل شمارهٔ ۱۳۳۹ : تا به کی در خواب باشی یک زمان بیدار شو

غزل شمارهٔ ۱۳۴۰ : گفتهٔ عاشقان به جان بشنو

غزل شمارهٔ ۱۳۴۱ : آه دلسوز عاشقان بشنو

غزل شمارهٔ ۱۳۴۲ : قول ما حق است از حق می شنو

غزل شمارهٔ ۱۳۴۳ : عالم منور است به نور جمال او

غزل شمارهٔ ۱۳۴۴ : نقشی نبسته ایم به غیر از خیال او

غزل شمارهٔ ۱۳۴۵ : آینهٔ جمال او نیست به جز جلال او

غزل شمارهٔ ۱۳۴۶ : هوای خویشتن بگذار اگر داری هوای او

غزل شمارهٔ ۱۳۴۷ : نوای عالمی بخشی اگر یابی نوای او

غزل شمارهٔ ۱۳۴۸ : چشم عالم روشن است از آفتاب روی او

غزل شمارهٔ ۱۳۴۹ : گوش کن تا بشنوی اسرار او

غزل شمارهٔ ۱۳۵۰ : عالم منور است به نور حضور او

غزل شمارهٔ ۱۳۵۱ : چشم عالم روشن است از نور او

غزل شمارهٔ ۱۳۵۲ : بستیم کمر به خدمت او

غزل شمارهٔ ۱۳۵۳ : عاشق ارخواهد حدیث از عشق جانان گو بگو

غزل شمارهٔ ۱۳۵۴ : شاهبازی چو نعمت الله کو

غزل شمارهٔ ۱۳۵۵ : غیر ما در بحر ما از ما مجو

غزل شمارهٔ ۱۳۵۶ : تا نفرماید بگو بشنو ز من آن را مگو

غزل شمارهٔ ۱۳۵۷ : برو ای عقل بس محال مگو

غزل شمارهٔ ۱۳۵۸ : جان عاشق نجوید الا هو

غزل شمارهٔ ۱۳۵۹ : به هرحسنی که می بینم جمالش می نماید رو

غزل شمارهٔ ۱۳۶۰ : دو سخن می شنو یکی می گو

غزل شمارهٔ ۱۳۶۱ : این و آن در آرزوی او و او

غزل شمارهٔ ۱۳۶۲ : چشمی که ندیده نور آن رو

غزل شمارهٔ ۱۳۶۳ : در دو عالم یکست مثلش کو

غزل شمارهٔ ۱۳۶۴ : این دوئی از چه خاست از من و تو

غزل شمارهٔ ۱۳۶۵ : بود ما پیدا شده از بود او

غزل شمارهٔ ۱۳۶۶ : به وجود او یکی بود نه دو

غزل شمارهٔ ۱۳۶۷ : تا قیامت ترک جام می مگو

غزل شمارهٔ ۱۳۶۸ : شد روان آب حیات ما به جو

غزل شمارهٔ ۱۳۶۹ : این چشم تو دایم مدام آب روان دارد به جو

غزل شمارهٔ ۱۳۷۰ : عمر بر باد می رود بی او

غزل شمارهٔ ۱۳۷۱ : کهنه است این شراب و جامش نو

غزل شمارهٔ ۱۳۷۲ : می فراوان است اینجا جام کو

غزل شمارهٔ ۱۳۷۳ : ذوق سرمستان ز مخموران مجو

غزل شمارهٔ ۱۳۷۴ : جز یکی نیست در جهان دو مگو

غزل شمارهٔ ۱۳۷۵ : ما خیالیم در حقیقت او

غزل شمارهٔ ۱۳۷۶ : هرچه گوئی به عشق او می گو

غزل شمارهٔ ۱۳۷۷ : عارفانه بیا و خوش می گو

غزل شمارهٔ ۱۳۷۸ : آینه بردار تا ببینی در او

غزل شمارهٔ ۱۳۷۹ : در محیط عشق او جز ما نبو

غزل شمارهٔ ۱۳۸۰ : حضور یار بی اغیار خوش بو

غزل شمارهٔ ۱۳۸۱ : رند و جام شراب خوش خوش بو

غزل شمارهٔ ۱۳۸۲ : آفتاب حسن او عالم منور ساخته

غزل شمارهٔ ۱۳۸۳ : عشق او خوش آتشی افروخته

غزل شمارهٔ ۱۳۸۴ : عشق او شمع خوشی افروخته

غزل شمارهٔ ۱۳۸۵ : خوش نقش خیالی است که بستیم به دیده

غزل شمارهٔ ۱۳۸۶ : نور رویش پرتوی بر ماهتاب انداخته

غزل شمارهٔ ۱۳۸۷ : نور رویش دیدهٔ مردم منور ساخته

غزل شمارهٔ ۱۳۸۸ : پادشاهی با گدائی ساخته

غزل شمارهٔ ۱۳۸۹ : عشق او خوش آتشی افروخته

غزل شمارهٔ ۱۳۹۰ : بر همه ذرات عالم آفتابی تافته

غزل شمارهٔ ۱۳۹۱ : عقل در کوی عشق سرگشته

غزل شمارهٔ ۱۳۹۲ : عمریست تا دل من با بیدلان نشسته

غزل شمارهٔ ۱۳۹۳ : نقش خیال رویش برآب دیده بسته

غزل شمارهٔ ۱۳۹۴ : تا ببیند روی خود در آینه

غزل شمارهٔ ۱۳۹۵ : آفتابی تافته بر آینه

غزل شمارهٔ ۱۳۹۶ : همچو ما کیست در جهان تشنه

غزل شمارهٔ ۱۳۹۷ : تا خیال روی خوبش دیده ام در آینه

غزل شمارهٔ ۱۳۹۸ : ساقی بده آن می شبانه

غزل شمارهٔ ۱۳۹۹ : می و جامیم و جان و جانانه

غزل شمارهٔ ۱۴۰۰ : درآمد ترک سرمستی که غارت می کند خانه

غزل شمارهٔ ۱۴۰۱ : درآ در مجلس رندان ببین این ذوق مستانه

غزل شمارهٔ ۱۴۰۲ : عشق را خود حجاب باشد نه

غزل شمارهٔ ۱۴۰۳ : در دو عالم جز یکی دانیم نه

غزل شمارهٔ ۱۴۰۴ : جان ز جانان دریغ دارم نه

غزل شمارهٔ ۱۴۰۵ : تا نقش خیال تو نگاریم به دیده

غزل شمارهٔ ۱۴۰۶ : دیده تا نور روی او دیده

غزل شمارهٔ ۱۴۰۷ : ما نقش خیال تو نگاریم به دیده

غزل شمارهٔ ۱۴۰۸ : می نگارد نگار بر دیده

غزل شمارهٔ ۱۴۰۹ : توئی که راحت جانی و دیده را دیده

غزل شمارهٔ ۱۴۱۰ : به نور دیده دیدم نور دیده

غزل شمارهٔ ۱۴۱۱ : ما نقش خیال تو نگاریم به دیده

غزل شمارهٔ ۱۴۱۲ : خیالش نقش می بندم به دیده

غزل شمارهٔ ۱۴۱۳ : خیالش نقش می بندد به دیده

غزل شمارهٔ ۱۴۱۴ : خوش نقش خیالیست که بستیم به دیده

غزل شمارهٔ ۱۴۱۵ : ما نقش خیال تو کشیدیم به دیده

غزل شمارهٔ ۱۴۱۶ : خیالش نقش می بندد بهه دیده

غزل شمارهٔ ۱۴۱۷ : من روح نازنینم از کالبد رمیده

غزل شمارهٔ ۱۴۱۸ : از همه آئینه پیدا آمده

غزل شمارهٔ ۱۴۱۹ : سایه و همسایه پیدا آمده

غزل شمارهٔ ۱۴۲۰ : در شهادت شاهدی از غیب بی عیب آمده

غزل شمارهٔ ۱۴۲۱ : در مظهر مطهر مظهر ظهور کرده

غزل شمارهٔ ۱۴۲۲ : لطفش کرم نموده میخانه دام کرده

غزل شمارهٔ ۱۴۲۳ : آن کیست کلای کج نهاده

غزل شمارهٔ ۱۴۲۴ : جنت المأوای ما خلوتسرای میکده

غزل شمارهٔ ۱۴۲۵ : نوریست به چشم ما نموده

غزل شمارهٔ ۱۴۲۶ : در آینه عشق او نموده

غزل شمارهٔ ۱۴۲۷ : چشم نابینای ما از او بینا شده

غزل شمارهٔ ۱۴۲۸ : حسن او در آینه پیدا شده

غزل شمارهٔ ۱۴۲۹ : دیدهٔ دل از تو منور شده

غزل شمارهٔ ۱۴۳۰ : دیده صبح از تو منور شده

غزل شمارهٔ ۱۴۳۱ : جز یکی نیست بیائید که گوئیم همه

غزل شمارهٔ ۱۴۳۲ : فارغ است این ساقی ما از همه

غزل شمارهٔ ۱۴۳۳ : از همه پنهان و پیدا از همه

غزل شمارهٔ ۱۴۳۴ : برافشان کلاله ز روی چو لاله

غزل شمارهٔ ۱۴۳۵ : جانی که از تو نازد زیبا بود همیشه

غزل شمارهٔ ۱۴۳۶ : به خدا تا ز خود شدم آگاه

غزل شمارهٔ ۱۴۳۷ : هر بنده که سوی شه برد راه

غزل شمارهٔ ۱۴۳۸ : راهیم و رهنمائیم هم رهرویم و همراه

غزل شمارهٔ ۱۴۳۹ : صورتا چاکر است و معنی شاه

غزل شمارهٔ ۱۴۴۰ : حزنی آمد به نزدم صبحگاه

غزل شمارهٔ ۱۴۴۱ : دل ز ما کردی بری یعنی که چه

غزل شمارهٔ ۱۴۴۲ : سروری خواهی بیا و سر بنه

غزل شمارهٔ ۱۴۴۳ : برو ای عقل و پند مست مده

غزل شمارهٔ ۱۴۴۴ : دامن عاشقان ز دست مده

غزل شمارهٔ ۱۴۴۵ : بیا ای ساقی مستان و جام می به مستان ده

غزل شمارهٔ ۱۴۴۶ : می عشقش به شیر مردان ده

غزل شمارهٔ ۱۴۴۷ : بیا ساقی و جام می به ما ده

غزل شمارهٔ ۱۴۴۸ : ساقی قدحی شراب در ده

غزل شمارهٔ ۱۴۴۹ : چنین دیوان که ما داریم از دیوان دیوان به

غزل شمارهٔ ۱۴۵۰ : دولتت را که هست پاینده

غزل شمارهٔ ۱۴۵۱ : گر به خانه روی و در بندی

غزل شمارهٔ ۱۴۵۲ : درد می‌کش که تا دوا یابی

غزل شمارهٔ ۱۴۵۳ : در آ در بحر ما با ما که عین ما به ما بینی

غزل شمارهٔ ۱۴۵۴ : وه چه حسن است اینکه پیدا کرده ای

غزل شمارهٔ ۱۴۵۵ : نرگست را باز سرخوش کرده ای

غزل شمارهٔ ۱۴۵۶ : می حلالت باد اگر در بزم رندان خورده ای

غزل شمارهٔ ۱۴۵۷ : عشق تو گنجی و دل ویرانه ای

غزل شمارهٔ ۱۴۵۸ : خرمنی گندم نگر در دانه ای

غزل شمارهٔ ۱۴۵۹ : نیک سیاح جهان گردیده ای

غزل شمارهٔ ۱۴۶۰ : به چشم مست ما نگر که نور روی او بینی

غزل شمارهٔ ۱۴۶۱ : ای که می گوئی که هستم از منی

غزل شمارهٔ ۱۴۶۲ : بیا بر چشم ما بنشین که خوش آب روان بینی

غزل شمارهٔ ۱۴۶۳ : گفتم که نقش رویت گفتا در آب بینی

غزل شمارهٔ ۱۴۶۴ : عالمی صورتست و او معنی

غزل شمارهٔ ۱۴۶۵ : شاه عالم گداست تا دانی

غزل شمارهٔ ۱۴۶۶ : غیر حق باطلست تا دانی

غزل شمارهٔ ۱۴۶۷ : همه تقدیر اوست تا دانی

غزل شمارهٔ ۱۴۶۸ : هر چه هست آن یکی است تا دانی

غزل شمارهٔ ۱۴۶۹ : در وجود او یکی است تا دانی

غزل شمارهٔ ۱۴۷۰ : همه عین همند تا دانی

غزل شمارهٔ ۱۴۷۱ : در هوای دنیای دون دنی

غزل شمارهٔ ۱۴۷۲ : ما آن تو ایم ، آن تو دانی

غزل شمارهٔ ۱۴۷۳ : بی عشق مباش یک زمانی

غزل شمارهٔ ۱۴۷۴ : تنها نه منم عاشق تو بلکه جهانی

غزل شمارهٔ ۱۴۷۵ : نعمت الله نمی شود فانی

غزل شمارهٔ ۱۴۷۶ : حرف جام شراب اگر دانی

غزل شمارهٔ ۱۴۷۷ : خواه نباتی و خواه حیوانی

غزل شمارهٔ ۱۴۷۸ : مرنجان جان باقی را برای این تن فانی

غزل شمارهٔ ۱۴۷۹ : گرچه آب حیات را مانی

غزل شمارهٔ ۱۴۸۰ : زهی عقل و زهی دانش که تو خود را نمی دانی

غزل شمارهٔ ۱۴۸۱ : ای درد تو درمان من جان منی تو یا تنی

غزل شمارهٔ ۱۴۸۲ : هر زمان خاطر مرا شکنی

غزل شمارهٔ ۱۴۸۳ : هرکه از ذوق خبر دارد و داند سخنی

غزل شمارهٔ ۱۴۸۴ : دنیا حکایتیست حکایت چه می کنی

غزل شمارهٔ ۱۴۸۵ : ای خواجه در حجابی از خود صفا نیابی

غزل شمارهٔ ۱۴۸۶ : بی درد دلی دوا نیابی

غزل شمارهٔ ۱۴۸۷ : بی درد دلی دوا نیابی

غزل شمارهٔ ۱۴۸۸ : چو یارم دلبر دیگر نیابی

غزل شمارهٔ ۱۴۸۹ : خبری گر ز حال ما یابی

غزل شمارهٔ ۱۴۹۰ : گر ز صاحبنظر نظر یابی

غزل شمارهٔ ۱۴۹۱ : هر ذره ای ز عالم بنموده آفتابی

غزل شمارهٔ ۱۴۹۲ : حال او از بشر چه می پرسی

غزل شمارهٔ ۱۴۹۳ : هنر از بی هنر چه می پرسی

غزل شمارهٔ ۱۴۹۴ : در پی عشق روان شو که به جائی برسی

غزل شمارهٔ ۱۴۹۵ : عاقلی و نام عاشق می بری

غزل شمارهٔ ۱۴۹۶ : زر به باران ده که تا جان را بری

غزل شمارهٔ ۱۴۹۷ : گر به دلبر دل سپاری دل بری

غزل شمارهٔ ۱۴۹۸ : دل به دلبر گر سپاری دل بری

غزل شمارهٔ ۱۴۹۹ : درویش فقیریم و نخواهیم امیری

غزل شمارهٔ ۱۵۰۰ : جان چه باشد گر نباشد عاشق جان پروری

غزل شمارهٔ ۱۵۰۱ : گذری کن به سوی ما گذری

غزل شمارهٔ ۱۵۰۲ : جز خیال تو درین دیده نگنجد دگری

غزل شمارهٔ ۱۵۰۳ : گرچه میری در این جهان میری

غزل شمارهٔ ۱۵۰۴ : مرید پیر خمارم که دارد این چنین پیری

غزل شمارهٔ ۱۵۰۵ : ز سودای جهان بگذر اگر سودای ما داری

غزل شمارهٔ ۱۵۰۶ : جام ساقی پر مئی آری

غزل شمارهٔ ۱۵۰۷ : عشق جانان اگر به جان داری

غزل شمارهٔ ۱۵۰۸ : یاریست یار یاران یاری چگونه یاری

غزل شمارهٔ ۱۵۰۹ : یار با ما نمی کنی یاری

غزل شمارهٔ ۱۵۱۰ : تخم نیک و بدی که می کاری

غزل شمارهٔ ۱۵۱۱ : سخن یار بشنو از یاری

غزل شمارهٔ ۱۵۱۲ : آمد به درت جان عزیز از سر یاری

غزل شمارهٔ ۱۵۱۳ : عمر ضایع مکن به بیکاری

غزل شمارهٔ ۱۵۱۴ : در خرابات مجو همچو من میخواری

غزل شمارهٔ ۱۵۱۵ : خواه در خواب و خواه بیداری

غزل شمارهٔ ۱۵۱۶ : جان و جانان توئی چه پنداری

غزل شمارهٔ ۱۵۱۷ : ماه من امشب برآمد خوش خوشی

غزل شمارهٔ ۱۵۱۸ : ز من توحید می پرسی جوابت چیست خاموشی

غزل شمارهٔ ۱۵۱۹ : بر تخت دلم نشسته شاهی

غزل شمارهٔ ۱۵۲۰ : درآمد از درم خوش پادشاهی

غزل شمارهٔ ۱۵۲۱ : در آ در خلوت خاص الهی

غزل شمارهٔ ۱۵۲۲ : کرم بنگر که الطاف الهی

غزل شمارهٔ ۱۵۲۳ : دوش در خواب دیده ام شاهی

غزل شمارهٔ ۱۵۲۴ : آئینهٔ حضرت الهی

غزل شمارهٔ ۱۵۲۵ : از دوئی بگذر که تا یابی یکی

غزل شمارهٔ ۱۵۲۶ : نیست مرا در نظر در دو جهان جز یکی

غزل شمارهٔ ۱۵۲۷ : هان برسان به گوش او پیک صبا جکی جکی

غزل شمارهٔ ۱۵۲۸ : ای در میان جانها از ما کنار تا کی

غزل شمارهٔ ۱۵۲۹ : هر مرده که شد به جام می حی

غزل شمارهٔ ۱۵۳۰ : عالم جامست و فیض او می

غزل شمارهٔ ۱۵۳۱ : مجلس عشق است و ما سرمست می

غزل شمارهٔ ۱۵۳۲ : متناهی شود به تو همه شی

غزل شمارهٔ ۱۵۳۳ : توئی جانا که عین هر وجودی

غزل شمارهٔ ۱۵۳۴ : اگر نه درد او بودی دوای دل که فرمودی

غزل شمارهٔ ۱۵۳۵ : گر آینه عین او نبودی

غزل شمارهٔ ۱۵۳۶ : درد عشقش اگر به جان بردی

غزل شمارهٔ ۱۵۳۷ : گاهی به غم و گهی به شادی

غزل شمارهٔ ۱۵۳۸ : ای ترک نیم مست به یغما خوش آمدی

غزل شمارهٔ ۱۵۳۹ : تا به کی گرد این جهان گردی

غزل شمارهٔ ۱۵۴۰ : از جرعهٔ جام لایزالی

غزل شمارهٔ ۱۵۴۱ : خراباتست و رندان لاابالی

غزل شمارهٔ ۱۵۴۲ : ای از جمال رویت نقش جهان خیالی

غزل شمارهٔ ۱۵۴۳ : جمالش دیده ام در هر خیالی

غزل شمارهٔ ۱۵۴۴ : به حق آل محمد به نور پاک علی

غزل شمارهٔ ۱۵۴۵ : نعمت الله ماست پیر ولی

غزل شمارهٔ ۱۵۴۶ : دارم از عشق درد دل خیلی

غزل شمارهٔ ۱۵۴۷ : ای که هستی محب آل علی

غزل شمارهٔ ۱۵۴۸ : گفتهٔ عشاق می خوانم بلی

غزل شمارهٔ ۱۵۴۹ : عشقبازی می کنم آری بلی

غزل شمارهٔ ۱۵۵۰ : ترک مستم می پرستم یللی

غزل شمارهٔ ۱۵۵۱ : تن رهاکن در طریق عاشقی تا جان شوی

غزل شمارهٔ ۱۵۵۲ : تن فداکن تا همه تن جان شوی

غزل شمارهٔ ۱۵۵۳ : دل به دلبر گر دهی دلبر شوی

غزل شمارهٔ ۱۵۵۴ : دل به دریا ده که تا دریا شوی

غزل شمارهٔ ۱۵۵۵ : هر زمانی بر آهکی گروی

غزل شمارهٔ ۱۵۵۶ : ای عشق بیا که خوش بلائی

غزل شمارهٔ ۱۵۵۷ : دلم بگرفت از این زهد ریائی

غزل شمارهٔ ۱۵۵۸ : دل به دریا ده که دریادل شوی

غزل شمارهٔ ۱۵۵۹ : برو ای خواجهٔ عاقل از این دنیا چه می جوئی

غزل شمارهٔ ۱۵۶۰ : گر جلال و جمال می جوئی

غزل شمارهٔ ۱۵۶۱ : از برای خدا بیا ساقی

غزل شمارهٔ ۱۵۶۲ : آمد آن ساقی سرمست و به دستش جامی

غزل شمارهٔ ۱۵۶۳ : بر سر ما اگر نهی قدمی

غزل شمارهٔ ۱۵۶۴ : ای که هستی به علم برهانی