غزل شمارهٔ ۳۹۷

هوش مصنوعی: در این دل غیر از عشق محبوب هیچ چیز دیگری وجود ندارد و هیچ چیزی از این میخانه دل‌انگیزتر نیست.

هوش مصنوعی: مجلس عشق برپاست و ما در حال سرمستی و غرق در حال و هوای آن هستیم. ای برادر، در این مکان، نشانه‌ای از عقل و فکر وجود ندارد.

هوش مصنوعی: ما در این دنیا که فانی است و گذرا قرار گرفته‌ایم، و در این حال، حتی اگر ظاهراً مقام و بزرگی داشته باشیم، در واقع هیچ چیز ثابت و واقعی نیست.

هوش مصنوعی: عشق مانند یک پادشاه است که دل‌ها را به تصرف در می‌آورد و همچون او در دل و در آغوش انسان‌ها حضور دارد، اما در عین حال هیچ‌گونه موجودیتی در دنیا ندارد.

هوش مصنوعی: جز آن یکتای بی‌نظیر، کسی دیگر بر تخت هفت کشور وجود ندارد.

هوش مصنوعی: اینگونه سخنان شیرین و شاداب، در هیچ نوشته‌ای نیامده است.

هوش مصنوعی: سید ما، که همان ساقی ماست، باعث سرمستی ما شده است و مانند او، ساقی دیگری وجود ندارد.