غزل شمارهٔ ۴۸۸

هوش مصنوعی: نقل ما مانند پولی است که سرمستان دارند و در تمام دنیا از آن دستاوردها صحبت می‌شود.

هوش مصنوعی: دست ما و دامن او بعد از این خوش خواهد بود، به شرطی که دستان ما از آن دستانی باشد که به او تعلق دارد.

هوش مصنوعی: باغ ما بهشتی پر از زیبایی‌ها و دختران حور در کنار باغ شیخ در ماهان بوده است.

هوش مصنوعی: چشم ما تا زمانی که به آب نگاه می‌کرد، دنیا برایش وسیع و بی‌پایان به نظر می‌رسید.

هوش مصنوعی: هر کسی که به عمق وجود و ویژگی‌هایش آگاهی داشته باشد، شاید اگر بگویی او یک انسان است، درست باشد.

هوش مصنوعی: عاشق همیشه زنده می‌ماند، زیرا زندگی او وابسته به محبوبش است.

هوش مصنوعی: اگرچه خانه‌ ما ویران است، مهم نیست، زیرا دل ویران می‌تواند محل آرامش و زندگی گنجشکی باشد.

هوش مصنوعی: هر کس که به چشمم می‌آید، نور چشمانم است. نمی‌گویم که او کیست، اما او همان است که باید باشد.

هوش مصنوعی: ما در میخانه فنا ساکن هستیم و از نعمت خداوند که ما را مست کرده، بهره‌مندیم.