غزل شمارهٔ ۱۴۸۲

هوش مصنوعی: هر بار که دل مرا می‌شکنی، دوباره عهدی با من می‌بندی و سپس آن را از بین می‌بری.

هوش مصنوعی: زلف زیبا و شکننده‌ات را شکستن به دل من آسیب می‌زند، چون اگر تو زلفت را بشکنی، دل من هم می‌شکند.

هوش مصنوعی: عشق و محبت تو را در قلبم جا داده‌ام و سزاوار نیست که با بدی و بی‌وفایی به آن لطمه بزنی.

هوش مصنوعی: ما با وفاداری به وعده‌ات ایستاده‌ایم، هر چند که تو به قول و عهد ما خیانت کنی.

هوش مصنوعی: برای رسیدن به هدف تو که دل ما را بشکنی، ما دل خود را به تو سپردیم تا هر طور که می‌خواهی با آن رفتار کنی.

هوش مصنوعی: اگر تو در را به روی ما ببندی و بارها ضربه به آن بزنی، باز هم ما دنبال ورود به حریم تو خواهیم بود.

هوش مصنوعی: نعمت خدا ناشی از عشق است، پس چرا دل بیگناهی را می‌شکنی؟