غزل شمارهٔ ۱۰۱۸

هوش مصنوعی: ما از آتش عشق آدمی هستیم و از نور مهر خاتم.

هوش مصنوعی: در عشق، ما مانند نای هستیم و او مانند روحی است که در نای دمیده می‌شود. ما بدون او وجود و صدایی نداریم و او در ما جان و زندگی می‌بخشد.

هوش مصنوعی: من دچار دردی هستم که هیچ درمانی برای آن وجود ندارد و زخم من به گونه‌ای است که حتی مرهم نیز نمی‌تواند آن را تسکین دهد.

هوش مصنوعی: ما خوشحال و شادمان به خاطر وصل و نزدیکی به دوست هستیم، اما از جدایی و دوری یار در غم و اندوه به سر می‌بریم.

هوش مصنوعی: ما گاهی مانند شبنم در باغ عشق هستیم و گاهی دور هم جمع می‌شویم.

هوش مصنوعی: در اینجا گفته می‌شود که در هر قدمی که در این سرزمین برداشته می‌شود، از عشق و محبت باید باشد تا دیگران به تو خوشامد بگویند. به عبارت دیگر، عشق و محبت باید در رفتار و حضور ما مشهود باشد تا دیگران از ورود ما استقبال کنند.

هوش مصنوعی: از صفحه دل و ذهن خود، اسرار نام بزرگ خداوند را دریافت کن.