غزل شمارهٔ ۱۲۶۶

هوش مصنوعی: نور چشم مردم از دیدگان عالم پنهان است، جز او که خود نور را در وجود و روح انسان‌ها می‌بیند.

هوش مصنوعی: اگر چشمانت به نور روی او روشن شود و دلت از درخشش او پر شود، به روشنی چهره‌اش به وضوح او را خواهی دید.

هوش مصنوعی: به زندگی و زیبایی‌های آن نگاهی بینداز و با چشم دل، حقیقت را ببین. زیبایی و روشنی وجود او در هر چیزی که وجود دارد، قابل مشاهده است.

هوش مصنوعی: هر زمانی که کلامی از عالمان می‌خوانم و آن را با ذوق درک می‌کنم، در تمامی جوانب و ابعاد آن، نشانه‌ای از نام او را مشاهده می‌کنم.

هوش مصنوعی: هیچ چیزی نمی‌تواند فاصله کوچک میان ما را پر کند، حتی اگر چیزهای زیبا و دل‌انگیزی در کنارمان باشد.

هوش مصنوعی: یار من در نگاهش صد هزار آینه دارد؛ بنابراین، هر بار که او را می‌نگرم، آن‌چنان به من نمایان می‌شود که گویی در هر آینه‌ای تصویر او را می‌بینم.

هوش مصنوعی: من در دل خود، علم و فنون عارفان را مطالعه کرده‌ام و حالا می‌خواهم رازهای عمیق معانی را با تو در میان بگذارم.

هوش مصنوعی: در میخانه‌ای که به نابودی و فنا معروف است، من جامی از بقا و جاودانگی نوشیده‌ام. حالا با خیالی آسوده و خوشحالم و هیچ‌گونه وابستگی به این دنیا و دنیای دیگر ندارم.

هوش مصنوعی: نعمت‌های الهی از پیامبر خدا باقی مانده است و کسی همچون سید بزرگوار صاحبقران را نمی‌شناسد.