غزل شمارهٔ ۸۱۷

هوش مصنوعی: به چشمان پر از شراب ما یک نگاهی بینداز و به حقیقتی که در تمام موجودات وجود دارد توجه کن.

هوش مصنوعی: ما از دریا هستیم و دریا جزء ذات ماست. اگر می‌خواهی ما را بهتر بشناسی، به این دریا نگاهی بینداز.

هوش مصنوعی: دوست عزیز، فقط با تو صحبت می‌کنم. اگر از حال من خبر داری، با دقت به این تنهایی من نگاه کن.

هوش مصنوعی: هر آنچه که در ذهن و دل تو می‌گذرد، ای روشنی چشمان من، به یکتایی و بی‌همتایی او دقت کن.

هوش مصنوعی: عشق در جایی خاص قرار ندارد و نمی‌توان آن را در مکانی مشخص یافت. عشق در هر جا که نگاه کنی و احساس کنی، حضور دارد و می‌تواند در هر عرصه‌ای تجربه شود.

هوش مصنوعی: جهانی به خاطر وجود او روشنی پیدا کرده است، همچنان که خورشیدی در همه جا قابل مشاهده است.

هوش مصنوعی: به لطف و بخشش خداوند، حالتی از نشئگی و سرخوشی بر من حاکم است. اگر شادی و ذوقی در دل داری، به من نگاه کن و از حال و هوای من بهره‌مند شو.