غزل شمارهٔ ۱۱۸۷

هوش مصنوعی: ما همچنان به یاد تصویر او هستیم و در خیال او روز و شب در گوشه ای نشسته و به فکر او هستیم.

هوش مصنوعی: او مانند نوری است که در چشمانش قرار داده‌ایم تا در خلوت‌ها نتوانند او را ببینند.

هوش مصنوعی: ما دوستانی هستیم که در کنار هم نوشیدنی می‌نوشیم و رو در روی ساقی نشسته‌ایم. ما با او پیمان بسته‌ایم و به این پیمان وفادار مانده‌ایم.

هوش مصنوعی: ما در مکانی شلوغ و پرشور که به آن خرابات می‌گویند، با افرادی که عاشق‌اند نشست و برخاست داریم. ما آزاد و بی‌غمی هستیم و از دغدغه‌های دنیایی و آخرت رفته‌ایم.

هوش مصنوعی: عشق ما و نعمت الهی همیشه با هم بوده است. از ابتدا پیوسته بوده‌ایم و تا ابد از هم جدا نخواهیم شد.