غزل شمارهٔ ۱۱۳۰

هوش مصنوعی: ما خسته و رنجوریم و از زیبایی‌های تو به دنبال درمان دردهایمان هستیم. دردی داریم و به خاطر وصال تو به دنبال دارویی می‌گردیم.

هوش مصنوعی: هر انسانی که از تو به نوعی خواسته‌ای دارد، ما نیز به هر شکلی و به هر دلیلی که باشد، تو را می‌جوییم.

هوش مصنوعی: زاهد از خدا درخواست بهشت می‌کند، اما ما از خدا خواسته‌ای جز خودش نداریم.

هوش مصنوعی: آن کسی که ما به دنبالش هستیم، همه او را می‌شناسند، ولی نمی‌توانیم بگوییم که دقیقاً چه کسی را می‌خواهیم.

هوش مصنوعی: مشکل این است که تلاش‌های ما برای دستیابی به اهداف‌مان هیچ‌گاه به جایی که می‌خواهیم نرسیده است.

هوش مصنوعی: ما به طور یقین از نگاه پاک شما می‌خواهیم که بتوانیم آن خاصیتی را بیابیم که مس قلب را به طلا تبدیل کند.

هوش مصنوعی: اگر خواهان ماندگاری هستی، مانند سید ما که از خود گذشته و فنا را پذیرفته است، باید به فنا روی آوری. پس چرا به دنبال بقا هستیم؟