غزل شمارهٔ ۱۰۱

هوش مصنوعی: زمانی که خورشید از دل جام طلایی‌اش نمایان می‌شود، هر دو ما، یکی همچون برف و دیگری مانند آب، در کنار هم هستیم.

هوش مصنوعی: عطر و زیبایی گل ناشی از آبی است که در درون آن هست و نازکی و لطافت آن هم به خاطر همان آب است. من هر دو را، یعنی اصل و فرع گل، بسیار دوست دارم چون گلابی با عطر و طعمی دلپذیر.

هوش مصنوعی: چشم ما به خاطر او روشن شد و در ذهنم تنها آفتاب را می‌بینم.

هوش مصنوعی: وقتی که حجاب و موانع را کنار می‌زنم، می‌بینم که او تنها حقیقت و وجود واقعی است. در روز و شب، همه جا او را بدون هیچ پرده‌ای مشاهده می‌کنم.

هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که گفتاری از رازهای نیاکان ما است، که مفهوم آن مربوط به مجموعه‌ای از مطالب مهم و بنیادین است که به مانند کتاب اصلی و اساسی به شمار می‌آید.

هوش مصنوعی: وقتی که نیمه هوشیار هستم، از روی سرم بگذر، چون من عقل و تدبیر ندارم. بنابراین، کارها را به حساب خودت بگذار.

هوش مصنوعی: در مکان‌های تیره و غم‌انگیز، وجود نعمت‌های الهی را جستجو کن، به دنبال رفیقی برای نوشیدن می و رسیدن به مستی و آزادی از قید و بندها بگرد.