غزل شمارهٔ ۹۱

هوش مصنوعی: ای دل، رازهای ما را از عمق جانت درک کن و فراموش کن که کیستی، به خدا نزدیک شو و از او یاری بگیر.

هوش مصنوعی: در دنیای پنهان، زیبایی و حقیقت را در میان کسانی که به ظاهر فقیر و بی‌چیز به نظر می‌آیند، شناسایی کن. آنچه در غیاب آشکار می‌شود، در اصل همان زیبایی و عظمت واقعی است.

هوش مصنوعی: به دریا، امواج، مردم و حقیقت نگاه کن و بفهم که همه‌ی این‌ها یک معنا و دو نام دارند.

هوش مصنوعی: من از ساقی می‌خواهم که جام وحدت را به من بدهد تا از لذت می‌گساری بهره‌مند شوم.

هوش مصنوعی: عاشقانه‌هایش را تحمل کن تا به آرامش برسی. دردهای او را درک کن و برای درمانش تلاش کن.

هوش مصنوعی: ای بینوا، گوش فرا بده به نغمه‌ای که مطرب عشق برای ما می‌نوازد و آن را درک کن.

هوش مصنوعی: به تفاوت میان خوشحالی و ناراحتی توجه کن، و به وضعیت و حال افراد اطراف خود اهمیت بده.