غزل شمارهٔ ۱۳۸۲

هوش مصنوعی: آفتاب زیبایی او جهان را روشن کرده و تصویر دنیا را از نمونه خود به تصویر کشیده است.

هوش مصنوعی: در وسط دایره‌ای زیبا، تصویری از قوس‌ها به شکل منحنی را ترسیم کرد و از آن، مفهومی به عنوان محور ایجاد نمود.

هوش مصنوعی: تمام موجودات جهان نمایانگر نام‌های الهی هستند و هر یک از آن‌ها به گونه‌ای خاص و معین به اکرام و لطف الهی آراسته شده‌اند.

هوش مصنوعی: یک حرف نوشته شد و از آن هفت آیه گسترش پیدا کرد. این هفت شکل و ساختار، حافظ را در هفت سرزمین خلق کرد.

هوش مصنوعی: بخشش و generosity او، به همه موجودات وجود بخشیده و خاک را با توجه به خود، به طلا تبدیل کرده است.

هوش مصنوعی: در فضای عشق او، حبابی زیبا شکل گرفته که همچون گنبدی بر روی آب از وجود ما به وجود آمده است.

هوش مصنوعی: تمام زیبایی‌ها و حقیقت‌های عالم در یک جا جمع شده و این یک وجود به عنوان پادشاه و فرمانروای دو جهان تجلی یافته است.

هوش مصنوعی: ما در دل دریا عشق نشسته‌ایم، و مانند آب، از زیبایی‌های آن بهره‌مند شده‌ایم.

هوش مصنوعی: یک پادشاه با لطف و مهربانی خود، گنجی را که پنهان بود، برای شخصی بی‌چیز پیدا کرده و به او بخشیده است.

هوش مصنوعی: خداوند نام بزرگ و ارزشمند خود را به من بخشیده است، به عنوان بنده‌ای که در دریای نعمت‌ها و در آغوش لطف و محبت او قرار دارم.