غزل شمارهٔ ۱۲۴۶

هوش مصنوعی: ای دانشجو، من آن چیزی هستم که تو به دنبالش هستی و هنگامی که سخن می‌گویم، عین هدف و آرزوی تو را بیان می‌کنم.

هوش مصنوعی: تا زمانی که من با خودم هستم، من به معنای واقعی من وجود دارم. اما وقتی که من نیستم، هیچ چیز دیگری جز من وجود ندارد.

هوش مصنوعی: عشق گاهی در جسم انسان حضور دارد و گاهی در روح او. گاهی عشق به زیبایی و دلربایی یوسف تعبیر می‌شود و گاهی به شکل پیرهنی که به تن اوست.

هوش مصنوعی: روح من، روح تو است و روح تو، روح من. من این روح را از جهان غیرمادی می‌دانم که جدا از بدن است.

هوش مصنوعی: من در درون خودم به قدری تنها هستم که اگر تمایل داری می‌توانی پرده‌ای که بین ماست را بردار و برهنه‌ام ببینی.

هوش مصنوعی: می توانی شراب بنوشی یا اینکه توبه کنی، می توانی بت بسازی یا اینکه آن را بشکنی.

هوش مصنوعی: من از نسل حسین هستم، بنابراین برای من هر چیزی که به شما مربوط می‌شود زیبا و ارزشمند است.