غزل شمارهٔ ۱۱۵۵

هوش مصنوعی: هر چه که داریم از سوی اوست، به همین خاطر همه چیز را به خوبی و زیبایی حفظ می‌کنیم.

هوش مصنوعی: در دید ما، در شب و روز، همچون دریایی از تجربه و احساسات وجود دارد که به سادگی نمی‌توان گفت ما تنها همین ظرف کوچک را داریم.

هوش مصنوعی: در برابر چشم ما، زلف های معشوق به زیبایی خود را نمایان می‌کند.

هوش مصنوعی: ما خود و محبوب‌مان را مانند آینه‌ای در نظر می‌آوریم که در برابر هم قرار دارند.

هوش مصنوعی: هرچه می‌خواهی از ما بپرس، ما گنجینه‌ای از دانش دربارهٔ پدیده‌ها و اصول وجود داریم.

هوش مصنوعی: به چپ و راست نگاه می‌کنم و زیبایی او را می‌بینم، مانند آبی که به هر سو جاری است.

هوش مصنوعی: ما به شکل لذت‌بخشی می‌نوشیم و از آب خوش و زنده‌ای بهره‌مندیم.

هوش مصنوعی: ما در جمعی هستیم که حتی اگر حال و هوای خوشی داریم و مست از محبت هستیم، اما همچنان به برخی ظواهر و آداب توجه می‌کنیم.

هوش مصنوعی: سخن سید را با شوق بیان می‌کنیم و همه افراد خوب و شایسته را گرامی می‌داریم.