غزل شمارهٔ ۳۷۳

هوش مصنوعی: بدون حضور عشق معشوق، هیچ چیز آسایش جان نیست و بدون عشق به معشوق، هیچ دردی درمان نمی‌شود.

هوش مصنوعی: در محفل می‌نوشی‌ها، یک فنجان شراب بنوش تا بفهمی که زندگی واقعی و واقعیات دیگر هیچ ارزشی ندارد.

هوش مصنوعی: در گذشته، در دل و افکار من غیر از دوست چیزی نبود، اما اکنون در دل و افکار من جز عدم و پوچی چیزی وجود ندارد.

هوش مصنوعی: چشم جانم فقط به درخشش چهره او روشن است و غیر از نور چهره او، چیز دیگری برای چشم جانم وجود ندارد.

هوش مصنوعی: به زیبایی زلف و چهره‌اش نگاه کن و درباره کفر و ایمان صحبت نکن. با این وجود زیبایی‌اش، کفر و ایمان هیچ ارزشی ندارند.

هوش مصنوعی: ای دوست عزیز، غیر از خداوند هیچ‌چیز واقعی نیست. پس از تصورات و خیالات دیگران بگذر، زیرا آن‌ها همگی بی‌ارزش و بی‌معنی‌اند.

هوش مصنوعی: در جمع دوستان و در میخانه، همراه با شراب و نعمت‌های الهی، با زاهدی محشورم که وقتی در محفل خوش‌گذرانان اینگونه هست، هیچ چیز ارزشمند نیست.