غزل شمارهٔ ۱۲۰۸

هوش مصنوعی: ما کسانی هستیم که لباس‌های کهنه بر تن داریم، ولی در دل، جدید و تازه‌ایم. در عوض، کسانی که ظاهری نو دارند، در واقع می‌توانند باطل و کهنه باشند.

هوش مصنوعی: ما درگیر غم و اندوه هستیم، دردی داریم که بر روی دردهای شیرین و لذت‌بخش تکیه می‌کند.

هوش مصنوعی: ما خودمان هم مانند بیچارگان در تنهایی به سر می‌بریم و برای دل‌های خسته و دکاندارانی که یاری می‌خواهند، همچون دوستانی نزدیک هستیم.

هوش مصنوعی: ما در آرامش هستیم و نه نگران دیداریم و نه غم جدایی. از جمع و شلوغی دوریم و در دل آرامش داریم.

هوش مصنوعی: اگر گدا به در خانه ما بیاید، مانند شاه او را بر تخت می‌نشینیم.

هوش مصنوعی: عشق او مانند فرشی است که بر تن ماست و هر کسی را که بخواهیم، می‌توانیم در آن زیبا بپوشانیم.

هوش مصنوعی: نعمت الهی به مانند آتش شعله‌ور می‌سوزد و احساسات عاشقانه ما را به جوش و خروش می‌آورد.