غزل شمارهٔ ۹۷۷

هوش مصنوعی: زمانی فرا رسیده که تو دوباره با مهربانی به ما توجه کنی و از نعمت‌هایت به ما بدهی.

هوش مصنوعی: وضع ما اگرچه خوب نیست، اما از لطف تو خوشحال می‌شویم اگر دوباره ما را با نوازش‌های خودت آرامش بخشی.

هوش مصنوعی: هرچند که تو مرا بر خاک انداختی و مرا بی ارزش کردی، اما من امید دارم که تو به لطف خود، مرا از چشمت نیندازی و همچنان مرا در یاد داشته باشی.

هوش مصنوعی: تو مانند آفتابی هستی که جهان را روشن می‌کنی و در سایه‌ات به بندگان خود مهربانی می‌کنی. به واسطه لطف و رحمتت، به جهانیان سامان و زندگی می‌دهی.

هوش مصنوعی: تو به طور پنهانی با ما عشق بازی می‌کنی، اما اگر این لطافت را در عشق ورزیدن با ما نشان دهی، بسیار دل‌انگیز خواهد بود.