غزل شمارهٔ ۱۱۷۶

هوش مصنوعی: وقتی به نور چهره زیبا و دلربایش نگاه کرده‌ایم، گویی چشم‌مان به همه جهان می‌چرخد و به زیبایی‌های آن خیره می‌شود.

هوش مصنوعی: ما به همراه دوستانمان در بهشت جاودان به سر می‌بریم و به طور عارفانه میوه‌هایی را از هر درختی می‌چینیم.

هوش مصنوعی: هر چیزی که در نظر ما جلوه کرده و از آن بزرگوار خبر داریم، به ناچار از او به طور کامل از یک به یک نیکو آگاه شده‌ایم.

هوش مصنوعی: ما در میخانه و جایی که مغان جمع می‌شوند، مست هستیم و با دوستانی که در حال نوشیدن هستند، به شادی و خوشی مشغولیم. اینجا، عشق ما را سرمست کرده و نوشیدنی‌مان را با عاشقان تقسیم کرده‌ایم.

هوش مصنوعی: ما در حالت عدم و نیستی راحت و خرسندیم و در این دنیا، تمامی چیزها به هم پیچیده و در هم تنیده‌اند.

هوش مصنوعی: دیگران درباره خودشان صحبت کردند، اما ما درباره او اظهار نظر می‌کنیم. به راستی که چنین گفته‌ی دلنشینی از دیگران نشنیده‌ایم.

هوش مصنوعی: نعمت خداوند در تمام آینه‌های روشن نمایان است، به‌طوری که ما این نور شادی‌بخش را به وضوح مشاهده کرده‌ایم.