غزل شمارهٔ ۱۱۷۵

هوش مصنوعی: نور چشم و جان ما به خاطر نور محبوب است. ما اینگونه روشنایی خوشی را در نگاه جان خود تجربه کرده‌ایم.

هوش مصنوعی: ظاهر و باطن جهان را به ما نشان داده‌اند. ما بارها تنها یک مفهوم و یک شکل را دیده‌ایم.

هوش مصنوعی: ما در جستجوی عمیق و درونی، treasures (گنج‌های) الهی را در این و آن پیدا کردیم و به طور عارفانه، این گنج را در گوشه‌ای ویران و خالی مشاهده کردیم.

هوش مصنوعی: ما همچون آدم‌های شاد و سرمست، تمام وجود خود را در لذت نوشیدن قرار داده‌ایم و از شادی و خوشی زندگی، انس و حالتی خوش را تجربه کرده‌ایم.

هوش مصنوعی: چشم تیزبین ما، وقتی به زلف او نگاه می‌کند، در تیرگی کفر او، نور ایمان را می‌بیند.

هوش مصنوعی: غیر از او هر چیزی به نظر ما فقط یک تصویر ذهنی است. این به این خاطر است که ما فقط چیزی را که او را دیده‌ایم، می‌توانیم به درستی درک کنیم.

هوش مصنوعی: ما افرادی هستیم که در زندگی به لذت‌ها و خوشی‌ها اهمیت می‌دهیم و قلب ما به عشق و شادی گره خورده است. ما از خداوند نعمت‌های زیادی دریافت کرده‌ایم و نظاره‌گر جشن‌ها و خوشی‌های کسانی هستیم که به دنبال لذت‌های زندگی هستند.