غزل شمارهٔ ۱۰۴

هوش مصنوعی: ما ساقی‌ای را مشاهده کردیم که مستانه در خواب بود و به ما جام می می‌داد بدون اینکه حسابی از ما بگیرد.

هوش مصنوعی: زمانی که بیدار شدم، متوجه شدم که شخصیتی که در خواب دیدم، واقعاً من بودم، نه او. آنچه را در خواب بدون حجاب دیدم، واقعی نبود.

هوش مصنوعی: به تصویر خیالی او در ذهنم پرداخته‌ام، گویی نور خورشید چهره‌ام را روشن کرده و ماه را پنهان ساخته است.

هوش مصنوعی: هر کسی که چنین خوابی ببیند، باید خیال کند که در خواب روز و شب است.

هوش مصنوعی: غیر از ما در دریاهای ما از ما چیزی نجوی، به خدا قسم، او بهتر می‌داند که حق چیست.

هوش مصنوعی: این بیت به توصیف حالتی می‌پردازد که در آن شخص، تصویر خود را در آینه می‌بیند و احساس خوشی و سرزندگی می‌کند. به نوعی بیانگر لذت از تماشای خود و زیبایی لحظه‌ای است که مانند حبابی از آب در حال تشکیل است. تصویری از زندگی که مملو از نشاط و شگفتی است.

هوش مصنوعی: در میخانه و میان شراب‌نوشان، مانند یک عاشق زار و پست نبود که به چنین حالتی دچار باشد.