غزل شمارهٔ ۱۲۰۱

هوش مصنوعی: ما بندگان آقایی هستیم که در عالم سرمست و شادابیم و تمام دنیا را به دنبال خوشی و سرور می‌رویم.

هوش مصنوعی: ما در کتابخانه‌ای که پر از کتاب است، نقطه‌ای در الفبای آن را پیدا می‌کنیم.

هوش مصنوعی: در درون ما ثروت و دارایی زیادی وجود دارد، هرچند که به نظر می‌رسد ظاهر ما خراب و ویران است.

هوش مصنوعی: ما در جستجوی دارو برای دردهای خود هستیم و به شکلی رنج‌کشیده به دنبال درمان می‌گردیم.

هوش مصنوعی: ما از در شاه به درخواست و نیاز آمده‌ایم و به همین دلیل در هر دو جهان، قدر و منزلتی مانند سلطان داریم.

هوش مصنوعی: هرکس را که می‌گویند و همانطور که به نامش می‌خوانند، اگر تو به دنبال آن چیزی هستی، ما همان هستیم.

هوش مصنوعی: نعمت‌های خداوند را به همه نشان دادیم، در حالی که از واقعیات پنهان آن‌ها آگاهیم.