غزل شمارهٔ ۱۲۶۹

هوش مصنوعی: اگر وجود انسان از میان برود، تنها حقیقتی که باقی می‌ماند، همان است که بین ابتدا و انتهای زندگی او وجود دارد.

هوش مصنوعی: اگر تو نباشی، هیچ‌کس دیگری هم نخواهد ماند. این معانی بسیار زیبا و نو هستند که باید بیان شوند.

هوش مصنوعی: نوشیدن می را در جامت خوش بگذران تا از زندگی و روح‌ات لذت ببری.

هوش مصنوعی: برای اینکه به حقیقت و وجود واقعی‌ خود برسید، باید از هویتی که برای خود ساخته‌اید فاصله بگیرید. تنها در این صورت می‌توانید نشانه‌ای از او یا حقیقت را پیدا کنید.

هوش مصنوعی: در اینجا بیان شده که هستی و عالم مانند پرده‌ای هستند که نقوش خیالی را به نمایش می‌گذارند. اگر این پرده را برداریم، حقیقت و واقعیت به وضوح نمایان می‌شود.

هوش مصنوعی: دوست ما خوشحال و سرمست است و من در کنارش هستم، به طوری که در کمر او قرار گرفته‌ام و او را در آغوش دارم.

هوش مصنوعی: محبت و عشق در واقع خود نعمت الهی است. او نه تنها عاشق و معشوق ماست، بلکه خود ماهیت عشق را در دل عاشقان تجلی می‌دهد.

هوش مصنوعی: این گونه که ظاهر و باطنش مشخص است، او به طرز عجیبی از ما دور و در عین حال در میان ما حضور دارد.

هوش مصنوعی: از فقدان نشانه‌ها، نشانه‌ای پیدا کردیم. بی‌نشان شو تا آن نشانه واقعی را بیابی.

هوش مصنوعی: در میخانه، ما که مست و خرابیم، همراه با جام خود هستیم و از همه چیز در جهان بی‌خیال و دل‌مشغولیم.

هوش مصنوعی: ما دردی داریم که درمانش صحبت از دل است و به خاطر عشق به نوعی جان خود را از دست داده‌ایم و پیام همیشه‌گی عشق را دریافت کرده‌ایم.

هوش مصنوعی: پرنده‌ی روح از دلی که در آن جا دارد، پرواز کرد و بر روی زلف‌های آشفته‌ی معشوق نشیمن گزید.

هوش مصنوعی: برایت تمام وجودت را نثار او کن و دستش را بگیر؛ آستینش را بر همه جهان پخش کن.

هوش مصنوعی: از خوشی و شادی سرمست شده، از دیوانگان درخواست کن که از سفره عارفان، نعمت‌های خداوندی را بگیرند.