غزل شمارهٔ ۶۹۹

هوش مصنوعی: چهره زیبای او چه نیازی به روشنایی ماه دارد و لب‌های شیرین او چه نیازی به شکر دارد؟

هوش مصنوعی: زمانی که خورشید بر ما تابش نور می‌اندازد، نور ماه در دوردست به چه کار می‌آید؟

هوش مصنوعی: ما به گنج معانی و دانش دست یافته‌ایم، پس داشتن کیسه‌ای پر از نقره و طلا چه فایده‌ای دارد؟

هوش مصنوعی: ما مانند یتیمی هستیم که دریا صدفی پر از گوهر پیدا کرده است، اما نمی‌دانیم با آن چه کنیم.

هوش مصنوعی: ما با عشق و محبت دست در دست هم داریم و به مقام و بزرگی خود افتخار می‌کنیم، اما تاج و مقام شاهی چه ارزشی دارد وقتی که به کمر ما گره نخورده است؟

هوش مصنوعی: عقل نشئه و مست شده، و به خاطر این حالت، دچار دردسر و مشکل است. حالا چه فایده‌ای دارد که در این وضع به دردسر بیفتد؟

هوش مصنوعی: نعمت‌های خداوند مهمان و رفیق مجلس او هستند و دیگر هیچ کس به جز ساقی در این مهمانی کارایی ندارد.