غزل شمارهٔ ۱۰۵۸

هوش مصنوعی: در کنار میخانه نشسته‌ام و به قدری مست شده‌ام که سر و پایم را به خم شراب تکیه داده‌ام.

هوش مصنوعی: در میخانه مستانه خوشحال و سرمست هستم و درب آنجا را برای ورود دوستان باز کرده‌ام.

هوش مصنوعی: به خاطر عشق و محبت، جانم را فدای آن می‌کنم و هر دستوری که بدهید با کمال میل می‌پذیرم.

هوش مصنوعی: چشم من روشن و شفاف است مثل نوری که به چشم می‌زند، و اشک من زیبایی و ارزش خاصی دارد.

هوش مصنوعی: من دامن همت و تلاش خود را به چیز دیگری آلوده نکرده‌ام، بنابراین دامن سجاده‌ام پاک و خالص است.

هوش مصنوعی: مروارید من از یک دُر یتیم شکل گرفته است تا فکر نکنی که من بی‌خود و بی‌هدف هستم.

هوش مصنوعی: من به خاطر محبت و ارادت به سید، تمام وجودم را به او سپردم و به همین دلیل از تمام جهان آزاد و بی‌ قید و شرط هستم.