غزل شمارهٔ ۹۶۷

هوش مصنوعی: من به دنبال یک چیز هستم که از هر چیز دیگری جداست، اما وقتی درباره‌اش صحبت می‌کنم، فقط یک‌بار از آن یاد می‌کنم و نمی‌گویم که دو تاست.

هوش مصنوعی: اگر چشم فقط تصویر غیر را ببیند، به طور خالص و با دلی پاک روانه می‌شویم.

هوش مصنوعی: به خاطر وجود او، جهانی با عطر و بوی خوش پر شده است و من هم این بوی دل‌انگیز را حس می‌کنم.

هوش مصنوعی: یک واقعیت در دو جهان ظاهر شده است و من آن را در هر دو جهان بیان می‌کنم.

هوش مصنوعی: سید من، بذر عشق را کاشته‌ام و به همین دلیل با اشتیاق و محبت به سوی او رشد می‌کنم.