غزل شمارهٔ ۱۰۸۵

هوش مصنوعی: خورشید است و سایه‌بان، جهانی مانند او وجود ندارد.

هوش مصنوعی: جهان مانند جامی است که در آن تصویر همه چیز منعکس می‌شود و همین عالم را به ما نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی: هر کس در آن عالم بصیرت پیدا کند، جز خداوند هیچ چیز دیگری را نخواهد دید.

هوش مصنوعی: در اینجا اشاره به این است که اگر تو در این دنیا و در میان افراد و وقایع وجود نداشتی، هیچ چیز از این زندگی و عالم معنی نمی‌داشت و بی‌معنا می‌بود. وجود تو اهمیت و معنا به کلیت جهان می‌بخشد.

هوش مصنوعی: ظاهر او، روشنی چشمان ماست و این معانی را برای جهان بیان می‌کند.

هوش مصنوعی: تمام جهان نشانه‌ای از وجود او دارد، اما خود او بی‌نشانه است و تنها اوست که می‌تواند نشانه‌گذار عالم باشد.

هوش مصنوعی: هر بار که جهانی از دانش جلوه‌گر می‌شود، روح عالم نیز به همراه آن به کمال می‌رسد.

هوش مصنوعی: عشق دنیایی بی‌پایان دارد و مانند دریاست که هیچ حد و مرزی برایش نمی‌توان تصور کرد.

هوش مصنوعی: نعمت‌های خداوند شبیه به می و جام هستند که هر دو با هم به خوبی از رازهای عالم پرده برمی‌دارند.