غزل شمارهٔ ۴۴۱

هوش مصنوعی: سرور ما در آستانه‌اش جا گرفت و گوشه‌ای از بهشت را برای خود انتخاب کرد.

هوش مصنوعی: در محل زندگی عابدان و زاهدان، دل ما آرامش و خوشی یافت و در آنجا مستقر شد.

هوش مصنوعی: ما به خاطر عشق او در رنج و عذابیم و از همین بلای عشق، کارمان بالا گرفته و به سرگرمی و مشغله‌ای دیگر تبدیل شده است.

هوش مصنوعی: چشم‌های ما به خاطر غم و اندوه به همه جا جاری شده‌اند و همه جا را پر از آب می‌کنند.

هوش مصنوعی: عقل از ما دور شد و ما عشق و محبت را انتخاب کردیم. عشق ما را با خودش درگیر کرد و به سرمستی کشاند.

هوش مصنوعی: هر چیزی که ما می‌گوییم، او می‌گوید که بگو، دیگران چه کاره‌اند که به ما برسند.

هوش مصنوعی: نعمت‌های خداوند را به پای او گذاشت و دست او را که یکتاست و همتایی ندارد، در دست گرفت.