غزل شمارهٔ ۱۱۳۲

هوش مصنوعی: در یک مکان، جمعی از انسان‌های پرهیزگار و اهل دل را دیدم که در کنار هم نشسته بودند و وقتی به آنها نگاه کردم، فهمیدم که در کنار چنین افرادی، نمی‌توانستم جمعی بهتر از این پیدا کنم.

هوش مصنوعی: من زلف او را همچون بند شغف و محبت به خود آویخته‌ام، مانند عاشقانی که در آرزوی او به کفر و بی‌دینی دچار شده‌اند. با این حال، از زلف او نوری از ایمان و یقین در دلم شکل گرفته است.

هوش مصنوعی: در جمع زاهدان، هیچ لذتی نمی‌برم؛ اما در میانساری رندان، به راستی طعمی از خوشی را پیدا کرده‌ام.

هوش مصنوعی: از خرابی و ویرانی به تجربیات و آموخته‌های زیادی دست یافتم. در دل این ویرانه‌ها، گنجینه‌های پنهانی از عشق و زیبایی را کشف کردم که ارزشمند و با ارزش‌اند.

هوش مصنوعی: من مدام در جستجوی چیزی بودم که گم کرده بودم، اما وقتی خودم را با تمام وجودم دیدم، متوجه شدم که همان چیز را پیدا کرده‌ام.

هوش مصنوعی: مدیریت میخانه به من محلی برای نوشیدن داده است، بنابراین از لطف او بسیار شاد و خوشحالم.

هوش مصنوعی: من به لطف خدا به خوشی و زندگی شاداب رسیدم و در حالی که با باده‌ای در دستم، ساقی سرمست را دیدم و احساس کردم که به محبوب حقیقی خود دست یافته‌ام.