غزل شمارهٔ ۷۸۴

هوش مصنوعی: هر جا که رفتیم، درها به روی ما باز شد و وقتی که پرده را کنار زدند، چهره‌ای به ما نشان دادند.

هوش مصنوعی: از هر پنجره‌ای، ماهی‌ها با زیبایی‌های خود ما را مجذوب کردند و آن دلبران سرمست، دل‌های ما را ربودند.

هوش مصنوعی: تصویر کردن جهان مانند حبابی است که بر روی آب ظاهر می‌شود و سپس ناپدید می‌گردد. انگار که این حباب هرگز وجود نداشته است.

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که در این زمان تصمیمی گرفته شده که درهای خوشی و شادی به روی ما باز شده است، گویی که دیگر از لذت‌ها و نعمت‌ها محروم نیستیم، مثل این که در جایی که قبلاً بسته بود، حالا باز شده است.

هوش مصنوعی: دوستان شاد و آزاد، در پای می‌خانه به زمین افتاده‌اند و سرهای خود را بر خاک گذاشته‌اند، گویی که در حال عبادت و سجده هستند.

هوش مصنوعی: معشوق، عشق و عاشق در واقع به یک حقیقت واحد اشاره دارند، هرچند که به سه نام مختلف شناخته می‌شوند. اگرچه ممکن است که این سه مفهوم متفاوت به نظر برسند، اما در نهایت همه آنها یک وجود واحد را تشکیل می‌دهند.

هوش مصنوعی: مستان و محبوب با هم نشسته‌اند و از رازهای نعمت‌های خداوند صحبت می‌کنند و هر دو به گوش یکدیگر می‌سپارند.