غزل شمارهٔ ۱۵۴۸

هوش مصنوعی: عشاق حرف‌های خود را به من می‌گویند و من خوب می‌دانم که در عشق بازی کردن مهارت دارم.

هوش مصنوعی: در آینه ی جهان، چهره ی خود را دیده ام و از زیبایی آن حیرت زده شده ام.

هوش مصنوعی: دست از کفر و تردید برداشته‌ام، زیرا زیبایی زلف او مرا به سوی ایمان کشانده است. لذا می‌توانم به خوبی بگویم که مسلمانم.

هوش مصنوعی: من در رنج و درد هستم و این درد تلخی است که به معنای واقعی درمانی برای من نیست.

هوش مصنوعی: گاهی مرا به این سو و گاهی به آن سو می‌خوانی، اما هر چه می‌خواهی بگو، من همان هستم که هستم.

هوش مصنوعی: از هر دو جهان به پاخاستم و اکنون در کنار روح و محبوبم قرار دارم. بله، این حقیقت است.

هوش مصنوعی: در میخانه، در حالی که مست و خراب هستم، به جمع رندانی پیوسته‌ام که بله، مرا همراهی می‌کنند.