غزل شمارهٔ ۱۴۴۸

هوش مصنوعی: ای ساقی، یک جام شراب به من بده تا آتش عشق و دل‌سوخته‌ام را خاموش کند.

هوش مصنوعی: من نمی‌خواهم به کم‌تر از چند باده راضی شوم، لطف کن و بدون حجاب در میان مردم ظاهر شو.

هوش مصنوعی: به پردهٔ پنهان پرده‌برداری کن و در دنیای روح و جان خود سخن بگوی.

هوش مصنوعی: ای عشق، تو مانند آفتاب در یک سرزمین، صدای فرمانروایی و قدرت را طنین‌انداز می‌کنی.

هوش مصنوعی: در اینجا گفته می‌شود که در ده هیچ‌کس نیست که به کسی تکیه کند و از او حمایت بگیرد، پس باید صدایی بلند زد و همه را از حال خود مطلع کرد.

هوش مصنوعی: ما در جستجوی عشق گم‌ شده‌ایم؛ لطفاً راه درست را به ما نشان بده.

هوش مصنوعی: اگر در بیداری صدایی از ما نشنوی، در خواب هم دچار خرابی خواهیم شد.

هوش مصنوعی: از تو می‌خواهم که شراب ناب وحدت را، که آزاد و بدون پوشش است، به من بدهی.

هوش مصنوعی: خداوند نعمت شادی را به من عطا کند و مانند شرابی در وجودم جاری شود.