غزل شمارهٔ ۶۱۹

هوش مصنوعی: ما از وجود خود دست بر می‌داریم و در جاودانگی و بقاء جا خواهیم گرفت.

هوش مصنوعی: با شادی و شوری به زندگی ادامه خواهیم داد و از روی صداقت و خلوص، کاری خواهیم کرد که ارزشمند باشد.

هوش مصنوعی: ما به میخانه مغان خواهیم رفت و برای عاشقان ندا و فریاد خواهیم زد.

هوش مصنوعی: وداعی با زاهدان خواهیم داشت و برای لحظاتی از زندگی لذت خواهیم برد و چشیدن طعم خوش شراب را تجربه خواهیم کرد.

هوش مصنوعی: اگر مشکلی بر دل ما بیفتد، با رویی گشاده و خوش‌آمدگویی به آن خواهیم پرداخت.

هوش مصنوعی: ما تصمیم داریم که خودمان را از دیگران جدا کنیم و این نفس را با شخصی نزدیک و آشنا ملاقات خواهیم کرد.

هوش مصنوعی: ما مانند یک سید در دنیا بی‌دلیل و بی‌هیچ هدفی، نام توحید خدا را بر زبان خواهیم آورد.