غزل شمارهٔ ۱۱۰۷

هوش مصنوعی: ممکن است که من بدون روح باقی بمانم، اما محال است که کسانی که بی‌روح هستند همچنان باقی بمانند.

هوش مصنوعی: من نوشیدنی‌سازم و عشق یارم در کنارم است، نمی‌خواهم از دوستانم جدا شوم.

هوش مصنوعی: درد دل، خود درمانی است و من از آن می‌ترسم که روزی بدون هیچ درمانی بمانم.

هوش مصنوعی: عزیز مصر، برادر عزیزم، مانند یوسف که مدت زیادی در زندان بود، من هم چه زمانی باید در زندان بمانم؟

هوش مصنوعی: زمانی که او آشکار شود، من در خفا خواهم ماند و اگر او در خفا باشد، من هم در سایه باقی می‌مانم.

هوش مصنوعی: اگر او مرا نگذرد، همیشه در ناکامی و عدم وجود باقی می‌مانم.

هوش مصنوعی: اگر عشق او نباشد، من دلیل روشنی برای راه رفتن ندارم و بی‌هدف و سرگردان می‌شوم.

هوش مصنوعی: اگر عمری برای من نمانده باشد، نگران نیستم؛ زیرا دوستدارم به یاد او همیشه زنده خواهم بود.

هوش مصنوعی: نمی دانم غیرت به چه معناست، اما تنها چیزی که می‌دانم این است که تا وقتی تو هستی، من به آنچه فراتر از توست فکر نمی‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر تو پنهان شوی، من ناچار باید به حالتی ناخوشایند دچار شوم، و اگر خودت را نمایان کنی، من باید به صورت پنهان باقی بمانم.

هوش مصنوعی: اگر من در حالتی بی‌سر و سامان و آشفته باشم، تو به راحتی با خوشحالی و زیبایی موهایت را به هم بریزی.