غزل شمارهٔ ۱۳۸۶

هوش مصنوعی: نور چهره‌اش نوری را به ماه تابان داده و حالت زیبای موهایش سایه‌ای بر آفتاب افکنده است.

هوش مصنوعی: موهای سنبلش به طور نامنظم بر چهره‌اش ریخته و به گل‌بلبل عاشق شور و حال خاصی داده که او را در پیچ و تاب انداخته است.

هوش مصنوعی: می‌گوید که ساقی مست و شاداب ما با حالت رندانه‌ای جام شراب را به دست دارد و در مهمانی ما پرده از چهره برداشته و خود را نشان داده است.

هوش مصنوعی: بی‌پروا و بی‌خیال در کنار دوستان گذران زندگی می‌کنم، شب و روز از رقیب در امانم، سپر خود را بر روی آب گذاشته‌ام.

هوش مصنوعی: عشق تیر خود را به سوی عاشقان پرتاب کرده و در خیابان محبت به وفور پراکنده است.

هوش مصنوعی: عشقی که در دل دارم، مثل آتش وجودم را شعله‌ور کرده است. عقل و فکر من به خاطر این عشق، مانند پروانه‌ای در دور آتش، دچار اضطراب و نگرانی شده‌اند.

هوش مصنوعی: عاشقان خود را به دیدار وعده داده و شوق و احساس عمیقی در وجود پیر و جوان ایجاد کرده است.

هوش مصنوعی: زاهد و مفتی در عشق او، برای یک جرعه از می، سجاده و کتابشان را کنار گذاشته‌اند.

هوش مصنوعی: خداوند نعمت‌های خود را به اعضای مجلس بخشیده و به آنها جام وحدت داده است، به طوری که آنان شاد و سرمست شده‌اند.