غزل شمارهٔ ۹۴۷

هوش مصنوعی: دل من مانند چوب عودی است که در آتش می‌سوزد و از این سوختن، به هدف و معنی واقعی زندگی‌ام پی می‌برم.

هوش مصنوعی: من ایاز خدمتگزار او هستم، اما عشق او مرا ایاز کرده و من نیز محمود خودم هستم.

هوش مصنوعی: زمانی که در کنار کوی محبوبم نشستم، احساس کردم که در بهشت آرزوهایم قرار دارم.

هوش مصنوعی: وجود من در حضور او محو شد و از بودن و نابودی خود فارغ گشتم.

هوش مصنوعی: در میان احساسات و غم‌های خود، فردی را دیده‌ام که جان و روح تمام انسان‌ها را به دست دارد.

هوش مصنوعی: تا زمانی که مرا بخشش نیک فرجام از وجود خودت نصیب می‌کنی، من به خوبی از آنچه دارم و از آنچه وجود دارد، آگاه هستم.

هوش مصنوعی: من به خاطر اینکه محبوب و مورد قبولم، خوشحالم و از سرنوشت خوب خود راضی هستم.

هوش مصنوعی: به خاطر تابش خورشید زیبایی او، نور دنیا را در چهره‌اش مشاهده کرده‌ام و سایه‌اش همیشه بر من گسترده است.

هوش مصنوعی: عاشق من با شنیدن نغمه‌های دلنوازش به وجد آمده و در دلم به رقص در آمده است.

هوش مصنوعی: هر کسی به نوعی زندگی و باورهای خاص خود اهمیت می‌دهد؛ برخی به عشق و میخانه روی می‌آورند، در حالی که دیگران به تصوف و زهد توجه دارند. هر کدام از این افراد بر اساس عادات و سنت‌های خود مسیر زندگی‌اشان را انتخاب می‌کنند.

هوش مصنوعی: سید با از دست دادن وجود خود، از خطرات و نفع و ضررهای زندگی در امان شد.