غزل شمارهٔ ۱۲۷۰

هوش مصنوعی: در حالی که مست و سرحال بودی، از این دنیا رفتی. پس همچنان مست باش تا همیشه خوشحالی و سرخوشی را تجربه کنی.

هوش مصنوعی: هر کس که تحت تأثیر خوشی‌ها و لذتها قرار گیرد، مانند کسی است که در مسیری می‌رود و حالتی نشئه‌وار دارد. اگر همچنان که به راه خود ادامه می‌دهد، حال او شبیه به حالت مستی می‌شود، نشانه‌ی آن است که آن وضعیت برایش ادامه خواهد داشت.

هوش مصنوعی: هر چه انجام دهی و مهارتی پیدا کنی، ارزش تو به اندازه همان مهارت‌ها و کارهایی که انجام می‌دهی خواهد بود، نه بیشتر یا کمتر.

هوش مصنوعی: من با وجود اینکه هیچ نشانی ندارم، به نشانه‌ای از چیزی دست یافتم. حالا تو نیز باید خود را از شناسه‌ها و ظواهر آزاد کنی تا بتوانی آن نشانه را پیدا کنی.

هوش مصنوعی: زمانی که او را در کنار خود دارم، هیچ کس دیگری در کنار و در میان ما وجود ندارد.

هوش مصنوعی: به پا خیز و با دستانی برفی، راز و نیاز کن و سر خود را برای عشق و وابستگی به معنامداران فدای عشق و جنون کن.

هوش مصنوعی: اگر به دنبال نعمت خداوند هستی، همانند گنجی ارزشمند به دقت آن را در دل انسان‌های باصفا و دانا جستجو کن.