غزل شمارهٔ ۱۲۹۵

هوش مصنوعی: عاشقانه بشنو و به نصیحت ما توجه کن؛ در میخانه‌ای که نشانی از فنا و زوال است، جام درد و رنج را بنوش.

هوش مصنوعی: با شادی و پایکوبی از در تنهایی به درون بیا و دل خود را با دلبر مست خود در آغوش بگیر.

هوش مصنوعی: اگر تو شاداب و سرمست هستی، به میکده بیا و لذتی را تجربه کن که مانند آتش در دل می‌جوشد و خم شراب را به خوبی بچرخان.

هوش مصنوعی: اگر زاهدی به تو بگوید که از نوشیدن شراب توبه کن، در حالی که خود در دلش جرعه‌ای از آن را دوست دارد، به او بگو که ساکت باشد و نگران نباشد.

هوش مصنوعی: عشق همانند پادشاهی است که به راحتی قلب‌ها را تسخیر می‌کند. اگر به راستی عاشق هستی، باید جانت را فدای عشق کنی.

هوش مصنوعی: ای مطرب، سخنی بگو که دل عاشقان را شاد کند. ای ساقی، جامی بیاور و همه را مدهوش و سرمست کن.

هوش مصنوعی: نعمت‌الله با شوق و ذوق خود این سخن را بیان می‌کند. اگر تو هم احساس شوق و عشق داری، بیا و با دل و جان به این سخنان گوش بده.