غزل شمارهٔ ۴۱۹

هوش مصنوعی: جانم از آلام و غم‌ها درمانی پیدا کرد و از آن درد که نوشید، به آرامشی دست یافت.

هوش مصنوعی: روح بیچاره‌ام به واسطه‌ی نغمه‌های الهی، حالتی تازه و دل‌انگیز پیدا کرد.

هوش مصنوعی: ناگهان دلتنگی و فقر درون، به بهشتی از معانی و زیبایی‌های وجود این بزرگوار دست یافت.

هوش مصنوعی: هر کسی که دلش را به نزد او ببرد و دردش را برایش بگوید، ارزش و بهایی را که پیدا می‌کند، شایسته است.

هوش مصنوعی: هر کسی که نور چهره او را ببیند، در تمامی آینه‌ها به جمال او انعکاسی خواهد یافت.

هوش مصنوعی: دل به میخانه رفت و از زندگی خوشحال است، چون در جایی خوب و با آرامش نشسته و به مقام خوبی دست یافته است.

هوش مصنوعی: نعمت الهی از خود آدمی ناپدید شد، اما از همان فنا و زوال، بقاء و جاودانگی به وجود آمد.