غزل شمارهٔ ۱۱۵۷

هوش مصنوعی: عشق او را در وجود خود داریم و با آن، لذت همیشگی زندگی را تجربه می‌کنیم.

هوش مصنوعی: تا زمانی که ما در وسط کار هستیم، همه چیزهایی که داریم را در کنار خودمان می‌بینیم و درگیرش هستیم.

هوش مصنوعی: عاقل در زندگی‌اش به تفاوت‌های مهم توجه می‌کند و ممکن است به چیزهایی که ندارد فکر کند، اما ما عاشقانیم و در عین حال به آنچه داریم و آنچه داریم اهمیت می‌دهیم.

هوش مصنوعی: اشک‌های ما به هر طرف سرازیر می‌شوند، اما در دل ما دریایی وسیع و بی‌پایان وجود دارد.

هوش مصنوعی: از عشق‌ورزان ما بپرس که از حال و روز ما خبر دارند، زیرا ما نیز از احوال عاشق‌ها آگاهیم.

هوش مصنوعی: خورشیدی در چشم‌هایمان نمایان است، اما نورش را چون پنهان داریم از دیدگان.

هوش مصنوعی: خداوند به ما نشانه‌ای نشان داد و ما نیز به خاطر آن نشانه، نامی از او داریم.