غزل شمارهٔ ۱۴۷۱

هوش مصنوعی: در فضای دنیای پایین و ناچیز، روز و شب با غصه و ناراحتی زندگی می‌کنی.

هوش مصنوعی: چرا در خیال دریافت خبری از یوسف مصری هستی، در حالی که از او بی‌خبر هستی؟

هوش مصنوعی: حرص به دنیا مانند عنکبوت، همیشه در حال بافتن رشته‌های خود دور چیزهایی است که به آن می‌چسبد.

هوش مصنوعی: اگر در گرمای تابستان به منزل خان بری، در نهایت مانند موم نرم خواهی شد؛ مانند آهن که تحت حرارت تغییر شکل می‌دهد.

هوش مصنوعی: نشستن در جایگاه رفیع و خوش‌نشینی در کنار شاهان، در صورتی ارزش دارد که تو از مقام و جایگاه خود صرف‌نظر کنی و humility را پیشه کنی.

هوش مصنوعی: ای کسی که زندگی‌بخش و همیشه زنده‌ای و از آسیب‌ها دوری. اگر در گناه و تباهی قرار بگیری، با این حال در آن مكان نیز زندگی‌ات محفوظ خواهد ماند.

هوش مصنوعی: هر کسی را که بخواهی را رها کن و به نوشیدن شراب مشغول شو، اگر تو یار من هستی، در جستجوی نعمت‌های خداوند باش.