غزل شمارهٔ ۱۵۵۶

هوش مصنوعی: ای عشق، بیا که تو زیبایی، ای درد، مرا بی‌دارو مگذار.

هوش مصنوعی: ای زاهد، به کار خودت بپرداز و مشغول باش. ای ساقی، تو بیا که زندگی من به تو وابسته است.

هوش مصنوعی: ای عقل! تو مانند کسی هستی که به زهد و پارسایی مشهور است، ولی ما اهل خوش‌گذران هستیم و بهتر است که با یکدیگر آشنا نشویم.

هوش مصنوعی: ما مست و سرخوشیم و بی‌خیال، ای معشوق، تو کجایی که در کنار ما باشی؟

هوش مصنوعی: در آینهٔ وجود سید، جلوه‌ای از خداوند را مشاهده کردیم.