غزل شمارهٔ ۷۶۸

هوش مصنوعی: چشمانم نور تو را در اطراف می‌بیند و روشنایی آن چشمی را که به شکلی عمیق و خاص می‌بیند.

هوش مصنوعی: غیرت تو اجازه نمی‌دهد کسی جز تو را ببینم؛ وقتی که تو در کنارم نیستی، چگونه می‌توانم دیگری را ببینم؟

هوش مصنوعی: تصویر زیبایی که در چشمان ماست، مانند نوری در جامی که جهان را نشان می‌دهد، در حال حرکت و جریان است.

هوش مصنوعی: چشم من نوری از وجود تو را در میان ذره‌ای کوچک و همچنین در خورشید مشاهده کرد.

هوش مصنوعی: ما خودمان مانند حبابی هستیم که در کنار دریا شناور است. چشم ما هم آب است و هم آن دیدی که از درون خود داریم.

هوش مصنوعی: از نام و نشانی نپرس، چرا که هر کسی که دیده، بدون نشانه‌ای دیده است.

هوش مصنوعی: این چشم سرمستی که از نعمت‌های الهی برخوردار است، آن نور را با تمام وضوح دید.