غزل شمارهٔ ۱۲۲۳

هوش مصنوعی: در محلی که اهل می‌خانه و شراب‌اند، من جایگاهی دارم و دائماً از جام جمشید شراب می‌نوشم.

هوش مصنوعی: جام و شراب هر دو به یک شکل و رنگ هستند و من نمی‌دانم کدام یک از این دو است.

هوش مصنوعی: من به خاطر ارتباط با او دولتی دارم و بساط شادی و خوشبختی‌ام پایدار است.

هوش مصنوعی: من هم نور و هم تاریکی را کنار گذاشتم، اما یکی را با آنچه که حلال است در نظر گرفتم و دیگری را با آنچه که حرام است.

هوش مصنوعی: نه نیاز به کامل بودن دارم و نه به ناقص بودن؛ حتی اگر در عین حال، هم کامل باشم و هم ناقص.

هوش مصنوعی: عاشقان را در حرم راه دادم، اگر تو هم عاشق هستی، در این مکان آرام و بی‌هیاهو وارد شو.

هوش مصنوعی: زمانی که سید و بنده در میان ظاهر و باطن قرار می‌گیرند، آن دو در واقع به یک حقیقت واحد تبدیل می‌شوند و در اینجا همه‌چیز به پایان می‌رسد.