غزل شمارهٔ ۸۲۲

هوش مصنوعی: هر چیزی که می‌بینی، همه را به چشم مطلق و بدون قید و شرط ننگر؛ بلکه به انسان‌ها به عنوان حق و حقیقت بنگر.

هوش مصنوعی: عشق او مانند دریاست و ما همچون ماهیانی هستیم که در این دریا زندگی می‌کنند. حالا نگاه کن به حال این ماهیانی که در آب غرق شده‌اند.

هوش مصنوعی: عاشق و معشوق به خاطر عشق به یکدیگر مرتبط و وابسته شده‌اند. اگر تو نیز عاشق هستی، به این پیوند و ارتباط دقت کن.

هوش مصنوعی: عشق او مانند بلبل است و جان مانند برگ گل در باغی که بلبل به آن می‌پردازد و زندگی را نشاط می‌بخشد.

هوش مصنوعی: این جمله اشاره به دو نوع وجود و حقیقت دارد. یکی از آن‌ها محدود و مقید است، در حالی که دیگری نامحدود و مطلق می‌باشد. بنابراین، به این نکته توجه کن که برای درک عمیق‌تر باید بین این دو حالت تفاوت قائل شوی و هر کدام را در جای خود بشناسی.

هوش مصنوعی: ما نه خودمان هستیم و نه او، پس تمام جزئیات و مفهوم این موضوع پیچیده را درک کن.

هوش مصنوعی: نعمت اله، مانند گوهری است که در دریای وجود ما وجود دارد. حالا به این زورق توجه کن تا ببینی که این گوهر چگونه در آن قرار دارد.