غزل شمارهٔ ۲۹۱

هوش مصنوعی: نعمت خداوند در دست کسانی است که در دنیای مستی و شادی زندگی می‌کنند و در مکان‌های شادابی که این حال را تجربه می‌کنند، وجود دارد.

هوش مصنوعی: در باغ عشق، انسان‌های ماهر و رند، مانند هزارانی که در کنار یکدیگر هستند، در تعامل و گفتگو هستند.

هوش مصنوعی: عقل از اینجا دور شده و عشق وارد شده است؛ اکنون زمان لذت و شادمانی علاقه‌مندان به زیبایی‌ها و احساسات است.

هوش مصنوعی: ما با موی او پیمان بسته‌ایم که اگر دل‌ ما را بشکند، شکستن آن به خاطر اوست.

هوش مصنوعی: در حالت عدم و نیستی، ما با آرامش و راحتی در جایگاه خود نشسته‌ایم و این دیده‌بانان و اهل نظر هستند که ما را مورد ارزیابی قرار می‌دهند.

هوش مصنوعی: وقتی که از وجود خودمان آزاد می‌شویم، وجود واقعی و حقیقی اوست که در وجود ما بروز می‌کند. هر چیزی که وجود دارد، همان حقیقت اوست.

هوش مصنوعی: دامن سید در دست من است و همیشه بنده به وسیله آن دستیابی دارد.