غزل شمارهٔ ۲۷۲

هوش مصنوعی: عشق انسان را سرمست و شاداب می‌کند، در حالی که عقل در این حالت گیج و متزلزل می‌شود. فرد عاقل به دلیل جدیت و منطق خود از لذت‌های عاشقانه و شوق آن‌ها فاصله می‌گیرد.

هوش مصنوعی: هر کس که در عشق خوشحال است، از غم و اندوه آن به شادمانی ابدی دست یافته است.

هوش مصنوعی: دل ما جان خود را به معشوق سپرد، چرا که به خاطر زندگی‌ای که به دست آورد، دچار غرور شده است.

هوش مصنوعی: جهان مانند جامی است که وقتی به آن نگاه می‌کنیم، حقیقت و هدف آن در نظر ما نمایان می‌شود.

هوش مصنوعی: اگر به زیبایی و روشنی اشیاء توجه کنی، می‌بینی که نور واقعی در دل چیزهایی پنهان است که به ظاهر ناپیدا هستند.

هوش مصنوعی: اگر زاهد از لذت‌های ما آگاه نیست، عیب‌جویی از او نکن چون او معذور است.

هوش مصنوعی: نوری که از لطف خداست، فردی شاداب و سرمست در میخانه است و به خوبی معروف شده است.