غزل شمارهٔ ۱۵۲

هوش مصنوعی: دیشب به میخانه‌ای رفتم و افرادی را دیدم که به حالت رندانه و سرمست بودند. در آنجا عارفان و عاشقان نیز به حالت شیدایی و مستی به سر می‌بردند.

هوش مصنوعی: خوشحالی و شور زندگی در وجودم شگفت‌انگیز است. احساس سرمستی و سرخوشی از یک نوشیدنی خوشمزه، دل و جانم را پر کرده و حالا به یک حالت رویایی و مستی رسیده‌ام.

هوش مصنوعی: ساقی جام می را به همه مردم می‌دهد و در مهمانی، هم آشنایان و هم بیگانگان از آن نوشیدنی سرمست شده‌اند.

هوش مصنوعی: من فردی عاقل و دانا را مشاهده کردم که تحت تاثیر و جذبه عشق او قرار گرفته و در خیال چهره زیبا و دلربایش غرق شده است. او همچون عاشقی دیوانه، مدهوش شده و به آرامش دلخواهی دست یافته است.

هوش مصنوعی: زاهدان در تنهایی خود به عشق او مشغولند و در شور و هیجان به سر می‌برند، در حالی که صوفیان در گوشه‌های خانه‌شان مست و غرق در حال و هوای روحانی‌اند.

هوش مصنوعی: دل عشق‌زده‌ام در سینه مانند عودی می‌سوزد و با بویی که از معشوق می‌آید، شعله‌ور می‌شود. در آتش عشق، عاشق به حالت مستی غرق شده است.

هوش مصنوعی: در جو آفتابی که چهره او در آن است، تمام ذرات وجود عاشق فرزانه به حالت خلسه و مستی درآمده‌اند.

هوش مصنوعی: کعبه در حال حیرت از وجود اوست، و بتکده در جستجوی جذبه‌اش سرگشته است. همچنین صومعه به خاطر عشق او ناله می‌زند و میخانه به حال مستی از او پر شده است.

هوش مصنوعی: در میان عرفا فردی را دیدم که با خوشحالی نشسته بود و در کنار روح خود، از زندگی لذت می‌برد.