غزل شمارهٔ ۹۸۱

هوش مصنوعی: جهان بیرونی تنها یک نمود و مشاهده است و ذات حقیقی آن را باید در اصل وجود جستجو کرد. این بیان اشاره به اسراری دارد که به حقیقت مطلق مرتبط است.

هوش مصنوعی: ما مانند موج و دریا هستیم؛ جان ما همانند موجی است که بر سطح دریا می‌زند و دل ما چون دریایی گسترده و عمیق است. همچنین، ما مانند حبابی هستیم که بر روی آب شناور است و بدن ما همچون یک قایق در این دریا قرار دارد.

هوش مصنوعی: ما گنجینه‌ای هستیم و عشق ما مانند طلسمی است. ای عشق، بندهای پیچیده را بگشا تا ما از این حالت رهایی یابیم.

هوش مصنوعی: عاشق به زیبایی‌های ظاهری و جذابیت‌های بیرونی علاقه‌مند است، اما در عین حال به عمق و حقیقت محبت معشوق نیز توجه دارد. این دو حالت، هر دو ناشی از عشق هستند و از یکدیگر تاثیر پذیرند.

هوش مصنوعی: محبت او به گونه‌ای است که با یک اشاره انگشت، روشنایی عقل را از بین می‌برد.

هوش مصنوعی: ما مانند بلبلانی هستیم که در گلستان عشق آواز می‌خوانیم و به دل‌انگیزی این صداها ابراز وجود می‌کنیم.

هوش مصنوعی: ما به حالتی از مستی و ویرانی رسیده‌ایم مانند یک عالم که می‌گوید من حقیقت را می‌شناسم و در مسیر حق قرار دارم.