غزل شمارهٔ ۱۱۱۸

هوش مصنوعی: من در خواب، چشم زیبای تو را می‌بینم که مانند یک معشوقه بی‌پرده و فریبنده است.

هوش مصنوعی: من جامی را که دنیا را نشان می‌دهد، در دست دارم و خوشحالم که بر روی آب حبابی را می‌بینم.

هوش مصنوعی: نور چشم من است و در نظر من، چهره‌اش را بدون حجاب می‌بینم.

هوش مصنوعی: در مقابل چشمانم آینه‌ای می‌گذارم و می‌بینم که یک مرد رند و مست به هم ریخته و خراب است.

هوش مصنوعی: تو روزها به نور خورشید نگاه می‌کنی، ولی من هم در روز و هم در شب نور خورشید را می‌بینم.

هوش مصنوعی: من دائماً از جام می می‌نوشم و به دیگران خوبی و پاداش می‌رسانم و همیشه نتیجه‌اش را می‌بینم.

هوش مصنوعی: سیدم چون معصوم است، هر چیزی که ببینم را صحیح و درست می‌پندارم.