غزل شمارهٔ ۱۳۳۸

هوش مصنوعی: ای کسی که در دل ما جا داری، مانند مردمک چشم ما در گوشه بنشین و در کنج چشمان ما بیاید تا همه چیز را ببینی.

هوش مصنوعی: انگار که من عاشقم و معشوق من همان است. عشقی که به راستی وجود دارد، تو همان هستی و همین را بپذیر.

هوش مصنوعی: در محله‌ی خراباتی‌ها، به طور بی‌پروا و آزادانه نشسته‌ایم. بیا و در این بهشت زمینی ساکن شو.

هوش مصنوعی: اینجا یک مسئولیت بزرگ بر دوش ماست. اگر انتظار داری که این امانت را به درستی حفظ کنی، باید روحی با صداقت و امانت‌داری داشته باشی.

هوش مصنوعی: عاشق باش و به جای عقل، احساست را دنبال کن. عشق را از زبان کسی که سرشار از احساس است بشنو و خود را به آن تبدیل کن.

هوش مصنوعی: اگر شعله‌ی عشق او شما را روشن کند، در این فکر نباش که این نور از خود اوست، بلکه بدان که این نور، نور خداوند است. پس به او نزدیک شو.

هوش مصنوعی: با سید سرمست همراه شو و به می‌خانه برو. وقتی به او نگاه می‌کنی، از نظر دلخواه و یقین به زیبایی او مطمئن شو.